گروه درمانی:ضد انعقاد،هپارین با وزن مولکولی پایین

اندیکاسیون:
1-پیشگیری از DVT بعد از جراحی تعویض لگن یا زانو
2-پیشگیری از DVT بعد از جراحی شکم
3-پیشگیری ازعوارض ایسکمیک آنژین ناپایدار و MIبدون موج Q به همراه آسپرین
4-درمان DVT حاد یا با بدون آمبولی ریوی به همراه وارفارین سدیم در بیمار بستری
5-درمان DVT بدون آمبولی ریوی

نکاتی در تزریق اناکساپرین یا کلگزان:

آمپول اناکساپرین سدیم هنگامی که بعنوان درمان طبی یا درمان پروفیلاکسی تجویز می شود بایستی بصورت زیر جلدی عمیق تزریق شود deep subcutaneous و در موقع همودیالیز بصورت داخل وریدی Intravascular تزریق میگردد. تزریق داخل عضلانی آن ممنوع است. آمپول اناکساپرین سدیم بصورت آماده تزریق در سرنگ هایی که از قبل پر شده اند قابل دسترسی می باشد.

حباب هوای داخل سرنگ نبایستی قبل از تزریق از داخل سرنگ خارج گردد یعنی سرنگ را هواگیری نکنید زیرا:
1- موقع هواگیری کردن سرنگ ممکن است چند قطره از دارو هم خارج گردد که باعث کاهش دوز دارو می گردد.
2- هواگیری باعث کبود شدن محل تزریق می گردد زیرا هوای داخل سرنگ باعث تخلیه کامل سر سوزن شده و منجر به قفل دارو در داخل بافت زیر جلدی می گردد.
تزریق زیر جلدی ترجیحا بایستی زمانی که بیمار در بستر (تخت) دراز کشیده است انجام شود.
اناکساپرین سدیم در بافت زیر جلدی پهلوی قدامی Anterolateral یا پهلوی خلفی Postolateral دیواره شکم بطور تناوبی در سمت راست یا چپ بدن بیمار تزریق می گردد.

تکنیک تزریق آمپول اناکساپرین سدیم به این صورت است که بایستی سوزن بطور کاملا عمود (و نه مماس یا کج) بداخل یک چین پوستی که بین انگشت شست و انگشت سبابه Index finger بوجود آمده است فرو شود تمام طول سوزن در داخل چین پوستی وارد می شود و چین پوستی بایستی در تمام طول مدت تزریق بین انگشتان دست نگه داشته شود.

نکته: آنتی دوت اناکساپرین سدیم سولفات پروتامین می باشد که بصورت داخل وریدی تزریق می گردد.

 

 

 

 

 

 

 



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٢/٥/۱ | ٧:۳٧ ‎ق.ظ | نویسنده : | نظرات ()

درمان اولیه پس از وقوع یک سکته مغزی شامل تحت نظر گرفتن دقیق فرد و انجام اقدامات پرستاری برای محافظت راه تنفسی او می‌باشد.اگر در سی تی اسکن دیده شد که یک لخته خون در شریان وجود دارد، باید فورا با استفاده از داروهای ترومبولیتیک اقدام به حل کردن آن نمود.این درمان ممکن است باعث بهبود عواقب سکته مغزی بشود اما در هر موردی نباید آن را بکار برد، زیرا باعث افزایش خطر بروز خونریزی در مغز می‌شود.

یکی از راههای درمان سکته مغزی ناشی از انسداد عروق، حل کردن لخته مسدود کننده رگ است. این کار با استفاده از دارویی به نام Alteplase یا به اختصار tPA انجام می‌شود. هر قدر این درمان سریعتر انجام شود نتیجه بهتری دارد و حداکثر ظرف چهار ساعت و نیم از شروع سکته مغزی قابلیت تزریق وجود دارد. 

هر قدر تزریق از شروع سکته به تاخیر بیفتد احتمال بروز خونریزی مغزی بدنبال این درمان بیشتر می‌شود. این دارو از طریق ورید بازویی یا داخل شریانی تزریق می‌شود.اگر زمان فوق از دست برود و علت سکته آمبولی یا ترومبوز عروق مغزی بوده‌باشد، داروهایی مثل آسپیرین یا وارفارین تجویز می‌شود تا با رقیق کردن خون از وقوع لخته‌های خون جلوگیری کند.

انجام درمان طولانی مدت برای کاهش خطر وقوع سکته‌های مغزی بعدی بستگی به این دارد که علت ایجاد این سکته مغزی چه بوده‌است. 

اگر مشخص شد که یک شریان دچار تنگی شده‌است ممکن است با جراحی بتوان آن را باز نمود.بعد از بروز یک سکته مغزی که علتش خونریزی و پاره شدن یک شریان بوده‌است، درمان بر روی زمینهٔ ایجاد کننده آن متمرکز می‌شود.درمان طولانی مدت آن ممکن است شامل تجویز داروهای ضد فشار خون باشد تا فشار خون را پایین آورده و از احتمال خونریزی‌های بعدی جلوگیری کند.اگر سکته مغزی بر اثر التهاب شریان باشد ٬داروی کورتون دار تجویز می‌شود.

در تمام موارد سکته‌های مغزی، درمان‌های توانبخشی مثل فیزیوتراپی، کاردرمانی و گفتاردرمانی چه در بیمارستان و چه در خانه ضروری می‌باشد.بدون شک یکی از مهمترین مراحل درمانی بیماران سکته مغزی توانبخشی تحت نظر یک تیم توانبخشی است که اعضائ تیم شامل کاردرمانگر فیزیوتراپیست ارتوپدی فنی، شنوایی شناس، گفتار درمان، بینایی‌شناسی روانکاو پرستار توانبخشی مددکار اجتماعی و خانه ساز )home maker) می باشد. یکی از روشهای جدیدی که در توانبخشی و درمان بیماران سکته مغزی استفاده شده‌است rTMS می‌باشد. 

در این روش تحریک سلولهای مغزی برای اصلاح عملکرد سلولهای مغزی از طریق افزایش خاصیت نوروپلاستیسیتی مغز انجام می‌شود این روش عارضه‌ای نداشته و توسط پزشکان متخصص طب فیزیکی و توانبخشی و یا مغز و اعصاب و یا مداخلات تمرین درمانی حرکتی و حسی توسط فیزیوتراپیست کاردرمانگر هاانجام می‌شود .در این روش مهار نیمکره مزاحم مغز و کمک به نیمکره ضعیف مغز انجام می‌شود .این روش در بازگشت عملکرد دست بهبود گفتار کاهش درد و بهبود عملکرد بیماران موثر بوده‌است.

 

 



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی , پزشکی

تاريخ : ۱۳٩٢/٤/٢٤ | ٩:٢۱ ‎ق.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: زنگ تفریح , دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٢/۳/٦ | ۱۱:٠٥ ‎ق.ظ | نویسنده : | نظرات ()

زندگی دفتری از خاطره هاست

یک نفر در دل شب

یک نفر در دل خاک

یک نفر همدم خوشبختی هاست

یک نفر همسفر سختی هاست

چشم تا باز کنیم

عمرمان میگذرد

ما همه همسفریم.....

اینم حکایت آخر دوران شیرین دانشجویی.....



موضوعات مرتبط: زنگ تفریح , دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٢/۳/۸ | ۸:٤٥ ‎ق.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: زنگ تفریح , دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٢/۳/٧ | ۱٠:۳٦ ‎ق.ظ | نویسنده : | نظرات ()

سلام...

امروز جشن فارغ التحصیلی داشتیم...چقدر این 4 سال زود گذشت....

حکایت خاطرات تلخ و شیرین دوران دانشجویی زیبا بود...

همه چی تموم شد..روزهای تلخ...روزهای شیرین...

اما تنها چیزی که تموم نمیشه دوستیهامونه...هر چقدر هم که از هم دور باشیم  ولی قول میدیم هیچ وقت همدیگرو فراموش نکنیم...

هم کلاسیهای عزیزم دوستتون دارم...

فارغ التحصیلیتون مبارک....



موضوعات مرتبط: زنگ تفریح , دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٢/۳/٦ | ٥:٠٩ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

با سلام خدمت دوستان و خوانندگان عزیز:

کمتر از 1 ماه دیگه فارغ التحصیل میشیم.دلمون برای دوران دانشجویی خیلی تنگ میشه.دورانی که سختی ها و تلخی ها و شیرینی های زیادی داشت.

امیدواریم همه هم کلاسی هامون هر جایی که میرن موفق و پیروز باشن.

هم چنین از اساتید محترم که 4 سال ما رو تحمل کردن کمال تشکر و سپاسگزاری رو داریم.

روز استاد رو به آقای دکتر محمد فروزش فرد - آقای دکتر بابک حسین زاده - آقای دکتر ابوالفضل عبدالله پور - آقای دکتر علی اکبر همتی و آقای دکتر غلامرضا سعدالدین تبریک می گوییم و کمال تشکر را داریم.

روزتون مبارک....



موضوعات مرتبط: زنگ تفریح , دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٢/٢/۱٢ | ٩:۳٩ ‎ق.ظ | نویسنده : | نظرات ()

 

 

 

 



موضوعات مرتبط: پزشکی , دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩۱/۱۱/٤ | ۱٢:٢٤ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

   بیمارانی که نیاز به بیهوشی جهت بیماریهای کلیوی دارند معمولا دچار بیماریهای مربوط به سنین بالا از قبیل cardiovascular Dx و respratory Dx می باشند. تاریخچه پزشکی،  lab data , P/E جهت پیدا کردن بیماریهای همراه لازم و ضروری است . در اطفال بیماریهای عفونی URT ناشایع نیست . اگر بیمار اطفالی نیاز به عمل جراحی جهت بیماریهای congenital سیستم ادراری تناسلی دارد بایستی حتما از بابت بیماریهای مادرزادی دیگر بررسی شود مثلا بیماریهای دکستروفی مثانه یا تومور ویلمز عملهای یورولوژی معمولا بر روی کلیه، آدرنال، یورترا، مثانه، پروستات و penis، اسکروتوم، بیضه ها و اسپرماتیک انجام می شود و چون منشاء عصبی آنها از سیستم ساکرال و thoracolumbar می باشد لذا خیلی خوب می توان بیهوشی regional داد (جدول 1-53 صفحه 1935 (کتاب قدیم).



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی
ادامه مطلب

تاريخ : ۱۳٩۱/۱٠/۱٩ | ۸:٢٧ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

سرطان پستان یا بیوپسی برشی ( بوسیله آسپیراسیون با سوزن یا جراحی ) تشخیص داده شده و متعاقبا با انجام اعمال جراحی قطعی تری اندازه توده توموری کاهش داده شده و در نتیجه اثر بخشی درمانهای سیستمیک ( شیمی درمانی، هورمون درمانی ، یا پرتودرمانی ) افزایش می یابد. کارسینوم پستان در اثر رشد غیر قابل کنترل سلولهای غیر طبیعی پدید می آید.

شایعترین علامت اولیه سرطان پستان ظهور توده بدون درد است.

ترشحات خون آبه ای از نوک پستان بصورت یکطرفه بیشتر از ترشحات سروزی به نفع سرطان است.

علایم سرطان پیشرفته پستان شامل: فرورفتگی پوست ، کشیده شدن نوک پستان به داخل ، تغییر شکل و فرم پستان ، ادم و اریتم پوست پستان است.

تست  های تشخیصی:

ماموگرافی ، ترموگرافی و اولتراسونوگرافی است.

متاستاز به استخوان شایع است، بنابراین انجام یک اسکن استخوانی و اندازه گیری آلکالین فسفاتاز ممکن است ضرورت یابد.

دارو درمانی پیش از عمل و مایع درمانی وریدی:

ممکن است بیمار تحت درمان با هورمون ها باشد.

برای دارودرمانی پیش از عمل از آرام بخشی مختصر و مخدرهای کوتاه اثر استفاده کنید زیرا عمل کمتر از 1 ساعت طول می کشد.

متوکلوپرامید:بیماران سرپایی معمولا حجم معدی بیشتری دارند،ضمن اینکه تهویه با ماسک باعث دمیده شدن هوا به داخل معده می شود.

از آنژیوکت شماره 18 و حداقل مایع درمانی استفاده کنید.

آماده سازی اتاق:

کاف فشار  سنج عیرتهاجمی باید در دست مخالف محل عمل بسته شود.

پوزیشن:سوپاین.

روش بیهوشی:

تزریق موضعی بیحسی و بیهوشی عمومی استفاده می شوند.

روش انتخابی بیهوشی عمومی با تهویه به کمک ماسک است.

اداره حوالی عمل:

القاء: در بیماران چاق و معده پر القای با توالی سریع را در نظر بگیرید.

نگهداری: ملاحظات خاصی مد نظر نیست.

هوش آوری:در صورت بکار گیری القای با توالی سریع، خارج کردن لوله تراشه باید پس از بیداری کامل انجام شود.

منبع:جلد دوم کتاب پرستار بیهوشی،مترجم: دکتر آراسته



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی , پزشکی

تاريخ : ۱۳٩۱/۱٠/٦ | ٧:٥٠ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

Description:The surgeon opens the skin over the severed tendons (if there is not already a big hole there) fishes around for the severed ends,and reattaches them.

Position:                                            supine

Estimated time:                               1 hour

Estimated blood loss:                     minimal

Need for muscle relaxation:         very helpful for the surgeon

Indicated monitors:                       standard

Acceptable techniques:                GA,arm block,bier block,local

Comments:do not put any monitors or IVs on the affected side.

Plan on the surgeon using a tourniquet.

Expect a fairly long closure , including a complicated dressing and splint.

Refrence: The Anesthesiologists Guide to the OR.



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی , پزشکی

تاريخ : ۱۳٩۱/۱٠/٥ | ٩:٥٦ ‎ق.ظ | نویسنده : | نظرات ()

عمل جراحی برداشت روده بزرگ اغلب برای  آدنوکارسینوما و دیورتیکولوز استفاده می شود.دلایل دیگر شامل:ترومای نافذ- کولیت اولسروز- پیچش روده- و بیماری التهابی روده است.

ارزیابی پیش از عمل و آماده سازی بیمار:

تاریخچه و معاینات فیزیکی:وضعیت مایعات بدن- سطح تغذیه- و سطح الکترولیت ها ارزیابی می شوند.

تست های تشخیصی:بر اساس وضعیت بیمار اجرا می شود.

دارو درمانی قبل از عمل جراحی و درمان داخل وریدی

بیماران ممکن است تحت درمان استروئیدی یا داروهای سرکوبگر ایمنی قرار بگیرند.

معمولا آماده سازی روده همراه با اصلاح وضعیت الکترولیتی ضرورت می یابد.

انتظار شیفت مایع به فضای سوم را در حدی که نیازمند مایع درمانی متوسط تا وسیع است را داشته باشید،قرار دادن 2 آنژیوکت بزرگ لازم است.

پوزیشن بیمار:سوپاین همراه با بازوهای  باز شده

روش بیهوشی:

اپیدورال ( سطح T2-T4) همراه با بیهوشی عمومی سبک

بیهوشی عمومی همراه با اینتوباسیون تراشه

اداره حوالی عمل:

القاء:احتمال پری معده را در نظر داشته باشید القاء با توالی سریع لازم است.

نگهداری:

شل کننده عضلانی مورد نیاز است.

وضعیت مایع داخل عروقی و میزان خونریزی را به دقت کنترل کنید.

اجتناب از استفاده گاز N2O بدلیل اتساع کردن روده ها.

بیدار کردن:با توجه به القای با توالی سریع لوله تراشه پس از بیداری کامل خارج و یا لوله بینی معدی قرار داده شود.

منبع:جلد دوم کتاب پرستار بیهوشی،ترجمه:دکتر آراسته



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی , پزشکی

تاريخ : ۱۳٩۱/٩/٢۸ | ٥:٠٠ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

ریتم سینوسی :

   تعداد ضربان و ریتم قلب توسط گره سینوسی دهلیزی ( SA node ) کنترل میشود که جایگاه آن در دیواره دهلیز راست ‚ در طرف راست سوراخ ورید اجوف فوقانی میباشد . موج سینوسی از این ناحیه شروع و از طریق عضله دهلیز گسترش مییابد ‚ این فعال شدن دهلیز در الکتروکاردیوگرافی بصورت موج P   مشاهده میشود. موج سینوسی سرانجام به گره AV  میرسد ; گره AV در دهلیز قرار دارد ; موج مذکور پس از تاخیر در  AV node  ( که در نوار قلب بصورت فاصله PR  دیده میشود ) از طریق دسته هیس ‚ شاخه ها و شبکه پورکینژ به سوی پایین سیر میکند. دسته هیس ابتدا وارد سپتوم بین بطنی میشود و سپس به دو شاخه راست و چپ تقسیم میگردد.هر یک از این شاخه ها از سپتوم بین بطنی سمت خود پایین آمده و سر انجام به الیاف شبکه پورکینژ تبدیل میشود و سپس وارد آندوکارد میگردد.

   گره  SA عمدتا تحت تاثیر عصب واگ قرار دارد و نوسانات طبیعی تعداد ضربان قلب عموما تحت تاثیر تغییرات تونوس واگ میباشد. افزایش تونوس واگ ‚ ضربان قلب را کند و کاهش تونوس واگ ضربان قلب را تند میکند .گره SA  تا اندازه ای کمتر متاثر از نوسانات تونوس سمپاتیک نیز هست. 

پیس میکرهای قلب :

   قلب دارای سلولهای بالقوه پیس میکر زیادی است ‚ که در SA node ‚ AV node ‚ Hiss bundle ‚ Atria  و Ventricular   قرار دارند. SA node   دارای سریعترین میزان دشارژ ذاتی است که معمولا  70 – 80  ضربه در دقیقه میباشد. این دشارژ ذاتی در  AV node  حدود  60 bpm  ‚ در دسته هیس حدود 50 bpm  و در سلولهای پورکینژ  30 – 40  ضربه در دقیقه میباشد. در صورت پیدایش نقص در پیس میکر سریعتر ‚ پیس میکر آهسته تر کار موج سازی در قلب را بعهده میگیرد.

دسته بندی آریتمی ها :



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی , پزشکی
ادامه مطلب

تاريخ : ۱۳٩۱/۸/۱٠ | ٦:٠٥ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

مد تهویه کنترله یا اجباری یا (CMV (Controlled Mechanical Ventilation) در این مد ونتیلاتور هوای دمی را با حجم جاری و تعداد از پیش تعیین شده، صرف نظر از کوشش های تنفسی بیمار به ریه های بیمار تحویل می دهد و در صورت کوشش تنفسی بیمار، وی قادر به تحریک ونتیلاتور برای تحویل یک تنفس مکانیکی نخواهد بود و کوشش تنفسی بیمار توسط دستگاه بلوکه شده و موجب جنگیدن (Fighting) بیمار با دستگاه خواهد شد. عیب این مد آن است اگر بیمار بیدار بوده و تلاش تنفسی داشته باشد بدلیل بلوک دستگاه، گرسنگی هوا و افزایش کار تنفسی رخ می دهد. مد تهویه کمکی یا (AMV(Assisted-Mechanical Ventilation) در این مد ونتیلاتور حجم از پیش تعیین شده ای را تنها با تحریک توسط کوششهای دمی بیمار، در اختیار ریه ها قرار می دهد. به این معنی که فشار منفی ایجاد شده در ونتیلاتور ناشی از دم ارادی بیمار، دستگاه را تحریک کرده و ونتیلاتور حجم از پیش تنظیم شده را تحت فشار مثبت همزمان با دم بیمار به داخل ریه ها می دمد. پس در این مد حجم جاری بر روی دستگاه قابل تنظیم است ولی تعداد تنفس در دقیقه برابر با تعداد تنفس ایجاد شده توسط بیمار می باشد که یا به تمامی آنها توسط ونتیلاتور کمک حجمی می شود و یا با تنظیم کلید حساسیت (Sensitivity or Trigger) تنها به دمهای ارادی با فشار منفی مشخص کمک می شود. در این مد بیمار تعیین کننده تعداد تنفس در دقیقه است پس اگر بیماری تنفس تند و سطحی داشته باشد دستگاه به تمامی این تنفس ها با حجم از پیش تعیین شده کمک می کند بنابراین بیمار هیپرونتیلاسیون توسط دستگاه می شود که باید مد به SIMV تغییر یابد یا با داروهای فلج کننده عضلانی –عصبی و قرار دادن دستگاه روی مد کنتروله به بیمار کمک شود. حساسیت دستگاه بین 0.5- سانتی متر آب (بیشترین حساسیت) تا 10- سانتی متر آب(کمترین حساسیت) قابل تنظیم است. عیب این مد آن است که اگر تنفس ارادی بیمار متوقف شود (آپنه) به علت عدم ارائه تنفس اجباری توسط ونتیلاتور، تهویه بیمار بطور کامل قطع می شود. مد تهویه کنتروله کمکی (ACV (Assist-Controlled Ventilation) در این مد ونتیلاتور به نحوی حساس(Sense) می گردد که در زمان وجود کوشش تنفسی توسط بیمار، مانند مد کمکی عمل کرده و با هر کوشش تنفسی بیمار (با فشار منفی مشخص)، حجم هوای از پیش تعیین شده ای را به ریه ها تحویل دهد و زمانی که بیمار کوشش تنفسی نداشته باشد مانند مد تنفسی کنترله عمل کرده و یک طرح تنفسی حداقل بصورت حجم از پیش تعیین شده ای را در فواصل از پیش تعیین شده به ریه ها تحویل دهد. عیب این مد آن است که اگر بیمار کوشش تنفسی زیاد داشته باشد، تعداد تنفسهای کمکی تحویلی توسط دستگاه زیاد شده و بیمار هیپرونتیله می شود. مد تهویه متناوب اجباری (IMV (Intermittent Mandatory Ventilation) در این مد ترکیبی از تهویه کنتروله و تهویه ارادی است بطوریکه بیمار دم و بازدم ارادی خود را انجام می دهد و دستگاه بدون توجه به تنفس بیمار، ریه ها را با حجم و تعداد از پیش تنظیم شده تهویه می نماید یعنی بیمار در بین تنفسهای اجباری تحویلی ونتیلاتور قادر به انجام تنفس های ارادی با حجم و تعداد دلخواه می باشد ولی این تنفسها دیگر توسط دستگاه حمایت نمی شود. لذا حجم تنفس ارادی در این مد متغیر است و با کاهش تنفسهای اجباری دستگاه، بیمار فرصت می یابد تا با کوشش تنفسی و با بهره گیری از عضلات تنفسی سهم بیشتری از تهویه را به خود اختصاص دهد. بهره گیری مد IMV همراه با CPAP به جدا سازی موفقیت آمیز بیمار از ونتیلاتور می انجامد. در این مد به دلیل فشار راه هوایی کمتر، فشار داخل توراکس کمتر و بازگشت وریدی بهتر انجام می گردد و افت برون ده قلب کاهش می یابد. عیب این مد تداخل تنفسی بین تنفسهای اجباری دستگاه با تنفس ارادی بیمار است که منجر به عدم تطابق بیمار با دستگاه شده و منتهی به تهویه ناکافی و افزایش بیش از حد فشار راه هوایی و در نهایت احتمال باروتروما می شود. مد تهویه اجباری متناوب هماهنگ شده (SIMV (Synchronized Intermittent Mandatory Ventilation این مد ترکیبی از تهویه ارادی و تهویه کمکی است. ونتیلاتور در فواصل از پیش تعیین شده به کوشش تنفسی بیمار حساس (Sensitized) شده و به این کوشش بصورت تحویل یک تنفس کمکی مکانیکی پاسخ می دهد. در فواصل این سیکل های کمکی بیمار بطور ارادی با تعداد و حجم انتخابی خود، تنفس می کند و ونتیلاتور کمکی به این تنفسهای ارادی نمی کند. مثلاً اگر تعداد SIMV 6 بار در دقیقه تنظیم شود ونتیلاتور به بیمار اجازه می دهد که بطور ارادی تنفس نموده و هر 10 ثانیه منتظر اولین کوشش دمی بیمار می ماند، زمانی که کوشش تنفسی توسط بیمار صورت گرفت، همزمان ونتیلاتور نیز یک تنفس کمکی (اجباری) با حجم از پیش تنظیم شده تحت فشار مثبت همزمان با شروع دم به ریه ها تحویل می دهد. به عبارت دیگر دستگاه در هر مقطع 10 ثانیه ای به اولین دم بیمار پاسخ حجمی می دهد سپس تا 10ثانیه غیر فعال باقی می ماند و این سیکل های اجباری منطبق با دم تکرار می گردد. مد تهویه ارادی (Spontaneous Ventilation) در این مد ونتیلاتور هیچگونه تنفس اجباری یا کمکی به ریه های بیمار تحویل نمی دهد و بیمار تعیین کننده کل کار تنفسی بوده، حجم تنفسی و تعداد تنفس در دقیقه بستگی به کوشش تنفسی و توانایی عضلات تنفسی بیمار دارد. در این مد تنفس ارادی بیمار با درصد اکسیژن تنظیمی( Fio2 ) بر روی دستگاه صورت می گیرد و میزان حجم جاری دمی و بازدمی، تعداد تنفس، فشار راههای هوایی، درصد اکسیژن تجویزی و مقاومت و کمپلیانس راههای بیمار مانیتورینگ می گردد. در این مد CPAP و حمایت فشاری تهویه (PSV) می تواند مورد استفاده قرار گیرد. مد تهویه با حمایت فشاری (PSV (Pressure Support Ventilation) این مد در برخی ونتیلاتورهای میکروپروسسوری تعبیه شده است. در مدهایی که در آنها امکان تنفس ارادی وجود دارد (Spontaneous, SIMV, IMV) می توان از مد تهویه با حمایت فشاری جهت تقویت کوشش تنفسی ارادی بیمار استفاده نمود. شروع دم توسط بیمار محرک اصلی شروع کار ونتیلاتور در این مد است. در این مد به دم ارادی بیمار کمک می شود. کاهش حجم جاری و افزایش تعداد تنفس ناشی از بکارگیری سایر مدها، در مد تهویه با حمایت فشاری قابل اصلاح و جبران است. از این مد جهت جداسازی موفقیت آمیز بیمار از ونتیلاتور کمک گرفته می شود. این مد فقط در بیمارانی که تنفس قابل قبول و معتبری دارند مورد استفاده قرار می گیرد چرا که تمام تنفس ها توسط بیمار انجام می شود. یکی از مزایای استفاده از SIMV همراه با P.S آنست که در صورت آپنه، بیمار تعداد مشخصی از تنفس را با حجم از پیش تنظیم شده دریافت خواهد کرد. P.S بدو صورت High Level و Low Level می تواند تحویل بیمار شود. زمانی که P.S همراه با PEEP استفاده می شود، فشار دمی حداکثر(PIP) معادل با سطح P.S به علاوه مقدار PEEP خواهد بود. عیب اصلی P.S آن است که حجم جاری متغیر بوده و بنابراین تضمینی برای تهویه کافی آلوئلی وجود ندارد. در صورت کاهش کمپلیانس یا افزایش مقاومت به علت فاکتورهای مربوط به دستگاه یا بیمار، حجم جاری کاهش می یابد. مثلاً در بیمار دچار برونکواسپاسم یا بیمار دارای ترشحات زیاد در راه هوایی بایستی P.S با دقت مورد استفاده قرار گیرد. مد تهویه با حمایت فشاری غیر تهاجمی (NIPSV) (Noninvasive Pressure Support Ventilation) این مد شبیه تهویه با حمایت فشاری دمی (P.S) است اما در اینجا نیازی به راه هوایی مصنوعی وجود ندارد. حجم جاری، سرعت جریان و زمان دم بر حسب کوشش تنفسی بیمار، مقدار فشار تنظیم شده و تغییر در کمپلیانس و مقاومت متغیر می باشد. نامهای دیگر این مد NIPPV و BLPAP است. تهویه با این مد از طریق ماسک کاملاً فیکس شده با بینی صورت می گیرد.

منبع: مراقبتهای ویژه در ICU تالیف: ملاحت نیکروان مفرد ـ حسین شیری



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩۱/٦/٢٩ | ۸:٥٧ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

پمفیگوس به گروهی از بیماریهای تاولی مزمن اتوایمیون اطلاق می شود که مناطق وسیعی از پوست و غشاهای مخاطی را درگیر می کند.

پمفیگوس جلدی توسط تاول های پوستی و غشاهای مخاطی (دهان- راه هوایی فوقانی- تناسلی) شناسایی می شود.

2 گونه متفاوت هیستوپاتولوژیک و بالینی از پمفیگوس شناسایی شده است:پمفیگوس ولگاریس- پمفیگوس فولیاسه.

پمفیگوس جلدی به میزان زیادی تظاهرات دهانی اپیدرمولیز تاولی دیستروفیک را تقلید می کند،درگیری مخاط اروفارنکس تقریبا در 50% مبتلایان به پمفیگوس مشاهده می شود.

درگیری گسترده مخاط اروفارنکس تغذیه دهانی بیمار را دردناک نموده تا حدی که بیمار به علت کاهش دریافت خوراکی دچار سوء تغذیه شدید می گردد.تخریب تاول های پوستی و مخاطی می تواند منجر به دفع شدید مایع و پروتئین گردد.احتمال عفونت ثانویه نیز در این بیماران وجود دارد.

درمان:

توسط کورتیکواستروئیدها میزان مرگ و میر از 70% به 5% کاهش یافته است.

درمان بیولوژیک و سرکوب ایمنی توسط:مایکوفنولات موفتیل،ریتوکسیماب،متوتروکسات،سیکلوفسفاماید بکار می رود.

ایمونوگلوبین،جایگزین دوز بالای کورتیکواستروئید شده است.

اداره بیهوشی:

در ارزیابی قبل از عمل این بیماران،باید درمان دارویی فعلی را مد نظر گرفت.ممکن است نیاز به افزودن کورتیکواستروئید به رژیم دارویی بیمار باشد.ممکن است اختلالات الکترولیتی ثانویه به دفع مزمن مایع از طریق ضایعات تاولی پوست بروز نماید.دهیدراتاسیون و هیپوکالمی غیر شایع نیست.

به علت وجود تاولها در مخاط اروفارنکس ممکن است اداره راه هوایی بیماران مشکل باشد. دستکاری راه هوایی همچون لارنگوسکوپی و لوله گذاری داخل تراشه می تواند منجر به تشکیل تاول،انسداد راه هوایی فوقانی و خونریزی گردد.

بیحسی ناحیه ای با وجود تناقضات بسیار با موفقیت در این بیماران بکار رفته است.احتمال عفونت پوستی در ناحیه انجام بیحسی موضعی وجود دارد.

معمولا انفیلتراسیون محلول بیحسی به علت احتمال آسیب پوستی و تشکیل تاول در محل تزریق باید اجتناب نمود.

پروپوفول و کتامین جهت بیهوشی عمومی در بیماران انتخابی مفید هستند.

کتاب:بیهوشی و بیماریهای همراه



موضوعات مرتبط: پزشکی , دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩۱/٥/۱۸ | ۱٠:٢٥ ‎ق.ظ | نویسنده : | نظرات ()

 دندان درد, درمان دندان درد

کودکان غیر همکار که مبتلا به ترس و اضطراب غیر قابل کنترل از درمانهای دندانپزشکی هستند یکی از مهمترین چالش ها برای دندانپزشکان و والدین می باشد.

 فاکتورهای زیادی مثل اطلاعات منتقل شده از والدین ودوستان، تجربه تلخ و دردناک قبلی از درمانهای دندانپزشکی،کم بودن سن کودک و عدم برخورد منطقی با مشکل وجود صدا و آب در هنگام درمان دندانپزشکی در عدم همکاری کودک تاثیر دارند که باعث عدم امکان درمان کودک می گردد.

 عدم همکاری کودک باعث کاهش کیفیت واستاندارد خدمات درمانی ارائه شده میگردد.همچنین تهدید و مهار فیزیکی علاوه بر کاهش دقت و کیفیت کار میتواند نتایج ناخوشایند روحی و روانی در کودک ایجاد کند.

 در گذشته وحتی هم اکنون در خیلی از مراکز برای درمان دندانپزشکی کودک دندانپزشک مجبور است با کمک دستیارانش و حتی والدین برای مدتی نسبت به بی حرکت کردن کودک و محکم نگه داشتن او اقدام کند تا یک درمان محدود را در حداقل زمان ممکن انجام دهد و این در بسیاری از موارد تنها راه چاره برای رهایی کودک از درد دندان تلقی می گردد.

 راه جایگزین حل این معضل انجام درمان دندانپزشکی برای این گروه از کودکان تحت بیهوشی عمومی می باشد تا کودک از وحشت مواجهه با درمان دندانپزشکی مصون گردد. این کار برای اولین با در اوایل دهه 1900 توسط یک دندانپزشک امریکایی برای کودکان انجام شد.

 در طی بیهوشی بیمار دچار کاهش سطح هوشیاری شده و به زبان عامیانه بیهوش میگردد و وقایع هنگام عمل را بعدا به خاطر نمیاورد همچنین بی دردی کامل برای بیمار وجود داردوهیچ حرکتی توسط وی صورت نمی گیرد، این شرایط به درمانگر اجازه میدهد تا با آرامش کامل و با دقت نظر نسبت به درمان لازم اقدام نماید .

 در درمانهای دندانپزشکی تحت بیهوشی در مقایسه با اعمال جراحی پزشکی بدلیل گستردگی محدود، کم بودن احتمال خونریزی بعد از عمل، امکانکنترل درد بعد از عمل با تجویز مسکن های خوراکی و عدم نیاز به داروهای وریدی در دوره بعد از درمان، میتوان کودک را در صبح روز عمل بستری کرد و طی یک جلسه تمام امور درمانی مورد نظر را به صورت جراحی سرپایی انجام داد و کودک را پس از طی دوره کنترل بعد از عمل در همان روز ترخیص کرد.

 حدود 50 سال پیش خطرات ناشی از بیهوشی بسیار زیاد بود اما امروزه با توجه به لزوم ارجاع بیمار به مراکز مجهز دارای امکانات بیهوشی عمومی و ابداع سیستمهای پایشگر و مانیتورینگ در اتاق عمل ،میزان خطرات و عوارض بیهوشی برای بیمار بسیار کم شده است. وقتی جراح در حال جراحی است متخصص بیهوشی همزمان علائم بیمار شامل فشار خون ، تنفس و وضعیت بیهوشی را بررسی کرده و شرایط بیمار را کاملا تحت کنترل دارد.

 در حال حاضر داروهای جدیدی برای بیهوشی ساخت شده است که کارایی بیشتر و عوارض کمتری دارد باید توجه داشت که داروهایی نظیرهالوتان که بصورت معمول در بیهوشی بزرگسالاناستفاده میگردد جهت کودکان توصیه نمی گردد. این امر ضرورت به روز بودن اطلاعات متخصصین بیهوشی و دندانپزشکی کودکان را که به درمان کودکان مبادرت می ورزند ایجاب می نماید.

 در صورتی که تصمیم به انجام درمان دندانپزشکی تحت بیهوشی برای کودکتان دارید، حتما موارد زیر را در نظر داشته باشید :

 1. این درمان را ترجیحا توسط متخصصین دندانپزشکی کودکان که دوره های لازم را جهت درمان تحت بیهوشی گذرانده اند انجام دهید. اخیرا بسیاری از همکاران دندانپزشک اقدام به این نوع درمان می کنند که لازم است مدارک لازم جهت احراز توانایی و مجوز انجام این نوع درمان را به بیمار خود ارائه کنند.

 2. از محل انجام درمان کودک خود که باید در بیمارستان های مجهز و یا مراکز جراحی محدود باشد اطمینان حاصل کنید.کیفیت دستگاهها و نوع داروی مورد استفاده جهت کودکان تاثیر بسیاری در کیفیت انجام بیهوشی خواهد داشت.توجه داشته باشید که این درمان به هیچ وجه نباید در داخل مطب انجام گردد.

 3. حتما قبل از عمل آزمایشات لازم را طبق درخواست دندانپزشک معالج انجام داده و مشاوره قبل از عمل با متخصصین بیهوشی انجام گردد

 4. سرماخوردگی و واکنش های آلرژیک بعلت درگیری سیستم تنفسی خطر مهمی در بیماران تحت بیهوشیتلقی می گردد سعی کنید هنگام درمان هیچگونه علائم سرماخوردگی در کودکتان مشاهده نشود.

 5. درمان تحت بیهوشی صرفا یک درمان دندانپزشکی است و نمی توان از آن انتظار معجزه داشت و در صورت عدم رعایت ، پوسیدگی ها قابل برگشت می باشند.معجزه واقعی در دست والدین است که در درجه اول با کنترل رژیم غذایی کودک و در درجه دوم با رعایت منظم بهداشت دهانی می توانند دهانی عاری از پوسیدگی برای کودک خود به ارمغان بیاورند.

 

 



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩۱/٤/٢٩ | ۱٠:٠٢ ‎ق.ظ | نویسنده : | نظرات ()
  1. روش بیهوشی.11 تیر .ساعت :10-8
  2. ریکاوری.14تیر.ساعت:2-12
  3. فوریت پزشکی.18 تیر.ساعت:12-10
  4. مدیریت در بیهوشی.20تیر.ساعت:12-10
  5. ادبیات.28 تیر.ساعت:4-2
  6. اخلاق اسلامی.28 تیر.ساعت:10-8


موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩۱/۳/٢۳ | ٩:٢٧ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

روش بیهوشی در سزارین اگرچه اکثرا در سزارین بی حسی ناحیه ای انجام می شود ، ولی گاهی شدت وخامت وضعیت جنین مثل افت بسیار شدید ضربان قلب جنین و یا کوآگولوپاتی – صدمات قلبی خاص – خونریزی و نیز بیماران اورژانسی مثل پارگی جفت یا رحم و پرولاپس طناب نافی باعث می شود که بیهوشی عمومی به علت سرعت کار بیشتر ، الزامی شود .

جهت آماده سازی بیمار برای سزارین ، همه زنان حامله باید یک آنتی اسید خوراکی غیر پارتیکل دار مثل سدیم سیترات برای کاهش PH معدی دریافت کنند . علاوه برآن برخی متخصصین بیهوشی برای کاهش تولید اسید معده رانیتیدین و یا برای تسریع تخلیه معده متوکلوپرامید تجویز می کنند .
در بیماران سزارین مثل سایر بیماران شکم پر ، جهت القای بیهوشی از روش القای با توالی سریع
( Rapid Sequence Induction ) استفاده می شود که ترتیب آن به این صورت می باشد :
یک آنتی اسید غیرپارتیکل دار مثل سدیم سیترات 15 دقیقه قبل از القای بیهوشی تجویز می شود
رحم به سمت چپ جابجا می شود : چون در پوزیشن سوپاین رحم باعث فشردگی شریان آئورت در 15 تا 20 درصد خانم ها و همچنین فشردگی وناکاوا ( ورید اجوف تحتانی ) در همه خانم ها می شود که این امر باعث کاهش بازگشت وریدی و افت فشار می شود .
یک کاتتر داخل وریدی با سوراخ بزرگ برای انفوزیون محلول کریستالوئید قرار داده می شود .
به مدت 3 دقیقه پره اکسیژناسیون انجام می شود : این پره اکسیژناسیون حتما باید قبل از شروع بیهوشی صورت گرفته باشد چون خطر آسپیراسیون را به همراه دارد .
با آماده شدن جراح جهت شروع عمل ، یک دستیار باید فشار بر کریکوئید را اعمال کند ( مانور سیلیک ) و تا زمانی که لوله تراشه در محل خود فیکس شده و تراشه به وسیله یک لوله تراشه کافدار حفاظت شود باید این فشار حفظ شود ( برای جلوگیری از آسپیراسیون محتویات معده ) .
همزمان با فشار بر کریکوئید ۵-۴ میلیگرم براساس وزن بدن نسدونال و ۱ تا ۵/۱ میلیگرم براساس وزن بدن ساکس تجویز می شود .
بعد از 30 تا 60 ثانیه لارنگوسکوپی مستقیم جهت لوله گذاری انجام می شود .
سپس 50 درصد اکسید نیترو همراه با 50 درصد اکسیژن و ۵/۰ MACاز یک هوشبر استنشاقی بکار برده می شود و هایپرونتیلاسیون ریه های بیمار صورت می گیرد
بعد از زایمان ، بیهوشی را می توان با افزایش غلظت اکسید نیترو و یا تجویز مخدرها و پروپوفل همراه با هوشبر استنشاقی عمیق تر کرد

با دوز ۴تا ۶ میلیگرم بر اساس وزن بدن شایع ترین دارو جهت القای بیهوشی عمومی در خانم های باردار است زیرا طی 30 ثانیه پس از تجویز به بیمار عدم هوشیاری می دهد . این دوز از تیوپنتال اثر بالینی قابل توجه بر سلامت بیمار ندارد اما با دوزهای بالاتر ، خطر دپرسیون نوزاد وجود دارد .بر خلاف تیوپنتال ، دوزهای اندک کتامین مثلا حدود 0/25mg/kg اثرات عمیق بیدردی دارند . بسیاری از متخصصین بیهوشی ، کتامین را داروی مناسبی جهت القای بیهوشی در خانم بارداری که خونریزی فعال و یا حجم خون نامطمئن داشته و یا در معرض خطر افت فشار در پاسخ به تیوپنتال قرار دارند ، در نظر می گیرند این دارو بشدت محلول در چربی است بنابراین مثل تیوپنتال شروع اثر سریع دارد ولی نسبت به تیوپنتال اثرات سداتیو باقیمانده کمتری دارد .

داروهای مسدود کننده عصبی

ساکسینیل کولین داروی انتخابی بلوک کننده عصبی – عضلانی برای بیهوشی در مامایی است زیرا شروع اثر سریع و طول اثر کوتاه دارد . این دارو بطور طبیعی در خون مادری و توسط آنزیم سودوکولین استراز ، هیدرولیز می شود و معمولا با فعالیت عصبی – عضلانی جنینی تداخلی ندارد .

داروهای مسدود کننده غیر دپولاریزان در پاسخ به تحریک کننده عصب محیطی به صورت تیتره به کار می رود .
در شرایط طبیعی، داروهای مسدودکننده عصبی – عضلانی با حلالیت کم در چربی ، یونیزاسیون بالا و غیردپولاریزان از جفت در حد ایجاد ضعف عضلانی نوزاد عبور نمی کنند . این عدم نفوذپذیری جفتی نسبی بوده و با دوزهای بالا طی دوره طولانی ، مثلا جهت درمان تتانی مادری یا استاتوس اپی لپتیکوس ، احتمال بروز بلوک عصبی – عضلانی جنینی وجود دارد .
یک نکته مهم که وجود دارد این است که متخصص بیهوشی می تواند علاوه بر مخدر ، داروهای اضافی مثل بنزودیازپین ها و ضد استفراغ ها را هم تجویز کند . اما این کار بطور معمول بعد از زایمان نوزاد و بستن کلمپ بند ناف صورت می گیرد .شایع ترین تکنیک برای بیحسی ناحیه ای در سزارین است . اما با این روش ، افت فشار مادری شایع تر بوده و نسبت به بیحسی اپیدورال با بیحسی اسپاینال شدیدتر می باشد زیرا شروع سمپاتکتومی سریع تر است .
مایع درمانی – پرهیز از فشرده شدن آئورت و وناکاوا بوسیله پوزیشن لترال و یا حرکت رحم به سمت چپ – استفاده از افدرین حتی بعنوان یک اقدام پیشگیرانه در بیماران با عدم تحمل بروز ناگهانی سمپاتکتومی و یا برخر بیماران مبتلا به بیماری قلبی این روش ایده آل می باشد که در آن متخصص بیهوشی تلاش می کند بیحسی را از سطح T4 تا ساکروم ایجاد کند .
منبع:اصول بیهوشی میلر 2007


موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩۱/۳/٥ | ٦:۱٤ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

رشته بی هوشی از کی وارد علم پزشکی شده است؟

 از عمر رشته بیهوشی حدود ۲۰۰ سال می گذرد. قبل از آنکه این علم به وجود بیاید، بسیاری از عمل های جراحی قابل انجام نبود. شاید در فیلم های تلویزیونی دیده باشید که درگذشته مثلا برای عمل جراحی قانقاریای پای یک بیمار دیابتی، یک گروه پزشکی جمع می شدند و متبحرترین جراح سعی می کرد پای بیمار را در کمتر از یک دقیقه با چاقوی تیزی ببرد. در حالی که سایر پزشکان با قدرت تمام بیمار راه نگه می?داشتندو دست و پای او را محکم می گرفتند تا تکان نخورد. به تدریج علم بیهوشی با دادن دارو به بیمار برای بیهوش شدن پیشرفت کرد. حدود ۵۰ سال پیش، مرگ ومیر ناشی از بیهوشی بسیار زیاد بود اما امروزه با ابداع مانیتورینگ یا سیستم های پایشگر مختلفی که در اتاق های عمل وجود دارد، تلاش می شود میزان خطری که بیمار را در نتیجه بیهوشی و عمل جراحی تهدید می کند، کمتر شود. خوشبختانه در حال حاضر مرگ و میر ناشی از بیهوشی به یک دویست هزارم و حتی کمتر رسیده است.

 چه اتفاقی در حین بی هوشی می افتد؟

 در بیهوشی، پزشک به کمک داروها، فعالیت مغزی بیمار را کم می کند تا واکنش های او هم کم شود. برای رسیدن به این هدف باید ۴ اصل کلی را در نظر گرفت:

۱) کاهش سطح هوشیاری یا به زبان خودمان بیهوشی،

 ۲) به یاد نیاوردن وقایع هنگام عمل،

۳)حرکت نکردن بیمار یا شلی عضلانی و

 ۴)بی دردی بیمار. البته در روش های بیهوشی موضعی (مثل بیهوشی نخاعی یا بی هوشی منطقه ای) موضوع تا حدی فرق می کند. بیشتر این داروها روی سیستم اعصاب مرکزی اثر می گذارند. داروهای بیهوشی استنشاقی، خوراکی، تزریق عضلانی و تزریق در رگ به بدن بیمار وارد می شوند ولی بیشتر داروهای ما یا از راه ریه یا از راه رگ وارد بدن بیمار می شوند. در حال حاضر داروهای جدید زیادی برای بیهوشی ابداع شده است که کارایی بیشتر و عوارض کمتری دارند. وقتی که جراح در حال جراحی است، متخصص بیهوشی باید همزمان علایم بیمار شامل فشارخون، تنفس و وضعیت بیهوشی را بررسی کند و مراقبت از اندام های بیمار را برعهده بگیرد. وقتی بیمار بیهوش می شود، هیچ کنترلی روی خود ندارد و متخصص بیهوشی، مواظب اوست.

 داروهای بیهوشی هم عارضه دارند؟

 بله، فردی که به علت ابتلا به یک عارضه یا بیماری در بیمارستان بستری می شود، ممکن است بیماری های زمینه ای دیگری هم داشته باشد بنابراین وقتی وارد اتاق عمل می شود، بیماری زمینه ای خود را نیز وارد اتاق عمل می کند. این بیماری زمینه ای ممکن است از یک سرماخوردگی جزیی تا حساسیت به داروها، آلرژی، بیماری قلبی، تومورهای مغزی و... متغیر باشد. حتی افرادی که برای جراحی زیبایی به اتاق عمل می روند، ممکن است به انواع و اقسام مشکل های زمینه ای مبتلا باشند و در عین حال باید روی همین بیماران برخی جراحی های پرخطر هم انجام داد تا به هدف نهایی رسید.

 خلاصه، یکی از پرخطرترین رشته ها در عالم پزشکی، بیهوشی است. هر عمل جراحی ای ممکن است مخاطراتی به دنبال داشته باشد. پزشک قبل از عمل، توضیحات لازم را به بیمار می دهد و بیمار هم باید بداند انجام عمل جراحی با یک فرایند بسیار مهم به نام بیهوشی انجام می شود که این کار را یک پزشک یا متخصص یا فوق تخصص مرتبط در رشته های متعدد بیهوشی برعهده دارد و هنگام عمل دایم مراقب اوست.

شما این توضیحات را به بیمار می دهید؟

 بله، خوشبختانه در سال های اخیر کلینیک های بیهوشی قبل از عمل ایجاده شده اند. مزیت این کلینیک ها آن است که ارتباط متقابل و بهتری بین متخصص بیهوشی با بیمار برقرار می شود و در عین حال بیماران قبل و بعد از عمل این ارتباط را دارند و نیازهایشان را اعلام می کنند. کلینیک های بیهوشی در کشور ما نیز در حال گسترش است.

 واقعا این اتفاق قبل و بعد از عمل می افتد؟

 بله، اما بیماران باید اهمیت و نیاز به انجام این کار را بیشتر درک کنند. نقش خدمت گیرنده (بیمار) در این روند بسیار مهم است. پزشک هرچقدر هم تلاش کند، تا خدمت گیرنده علاقه و تمایل نداشته باشد، یک سر قضیه ناقص است. به نظر من رسانه ها وظیفه دارند جامعه را آگاه کنند تا این دید در مردم شکل بگیرد که باید ارتباط گسترده ای با متخصص بیهوشی خود داشته باشند و بدانند وقتی بیهوش می شوند، چه اتفاق هایی برایشان می افتد.

 متخصص بیهوشی در کلینیک قبل از عمل وضعیت فیزیولوژیک بیمار، بیماری های زمینه ای، نوع عمل، آزمایش هایی که نیاز دارد، داروهایی که مصرف می کند، آزمایش ها و داروهای قبلی، داروهایی که از این به بعد باید استفاده کند و... را کنترل و بررسی می کند و اگر لازم شد، بعد از عمل هم دوباره بیمار خود را ارزیابی خواهد کرد.

 در بیهوشی چه خطرهایی بیمار را تهدید می کند؟

 اگر در دوز داروها دقت و استانداردهای لازم رعایت نشود، ممکن است عارضه ایجاد شود؛ مثلا یکی از داروهایی که به طور گسترده استفاده می شود، پنی سیلین است. تزریق پنی سیلین ممکن است واکنش آلرژیک به دنبال داشته باشد، همان طور که خیلی از داروهای دیگر هم ممکن است واکنش آلرژیک بدهند. داروهای بیهوشی نیز از این قاعده مستثنی نیستند. دارو، وسایل، تجهیزات، ذات بیماری بیمار و... نقش مهمی در بروز این مخاطرات دارند. ممکن است بیماری فرد آنقدر گسترده باشد که تحمل عمل جراحی را نداشته باشد یا برای انجام عمل جراحی و بیهوشی اش، موفقیت صددرصد قائل نباشیم ولی پزشک وظیفه دارد کارش را به خوبی انجام دهد.

 خداوند در آیه ۳۲ سوره مائده می فرماید: «هرکس یک فرد را نجات بدهد گویا همه مردم را نجات داده است.» پزشکی سکه ای دورو است و یک روی آن بدون آنکه کسی بخواهد، مرگ ومیر و روی دیگر آن شفا و سلامت است. همه از پزشکان انتظار دارند قدیس باشند در حالی که آنها هم انسان هستند و با تمام مشکلاتی که دارند، باید استرس?های مرتبط با فرآیند درمان بیمار را هم تحمل کنند تا روی سکه مرگ را از مردم پنهان کنند.

 بیماران با چه بیماری های زمینه ای دیگری بیشتر در خطر عوارض ناشی از بیهوشی هستند؟

 هر سیستمی در بدن؛ شامل سیستم مغزی، ریوی، قلبی، کلیوی و... در معرض خطر عوارض ناشی از داروهای بیهوشی هستند. شاید افرادی که برای انجام جراحی های زیبایی وارد اتاق عمل می شوند، اصلا نیازی به این عمل نداشته باشند بلکه برای تقویت اعتمادبه نفس این کار را انجام می دهند. همین فرد به اصطلاح سالم که برای عمل زیبایی مراجعه می کند، ممکن است مشکلاتی در سیستم های مختلف بدنش داشته باشد یا شاید به یک بیماری مادرزادی مبتلا باشد که حتی خودش و پزشکش از آن باخبر نباشند.

 بسیاری از افراد مبتلا به بیماری های مادرزادی قلبی، عروق مغز و... مشکلاتی دارند که هیچ پزشکی کشفشان نکرده و خود فرد نیز از آنها خبر ندارد و اصلا ممکن است هیچ وقت کشف نشود. یکی دیگر از این مشکلات، بیماری های فیزیولوژیک مانند چاقی است. همچنین متخصصان بیهوشی همواره با مشکلات مهمی برای کنترل مناسب راه هوایی و وضع تنفس بیمار دست وپنجه نرم می کنند که بحث آن فراتر از این مقال است.

     دکتر علی دباغ
فلوشیپ فوق تخصصی بیهوشی قلب و دانشیار گروه بیهوشی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩۱/٢/۱٧ | ۱٢:۳٦ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

اکثریت بیماران با بیماری کلیوی end-stageبیماری های همراه قابل توجهی دارند که می توانند بر رویکرد بیهوشی انتخابی این بیماران اثر گذار باشند.
اداره بیهوشی جهت پیوند کلیه از همان اصول بیماران دچار نارسایی مزمن کلیوی تبعیت می کند، نظیراحتمال انجام دیالیز کلیوی قبل از عمل جهت ایده آل سازی مایع،الکترولیت و وضعیت اسید-باز.تکنیک های بیهوشی(اغلب بیهوشی عمومی) به نحو موفقیت آمیزی برای پیوند کلیه به کار رفته است.انتخاب مونیتورهامی تواند متاثر از شرایط بیماریهای همراه بیمار باشد.برای مثال بیماران با دیابت طولانی ممکن است نیازمندمونیتور وسیع تری به نسبت یک بیمار جوان مبتلا به گلومرولونفریت با فشارخون سیستمیک کنترل شده باشد. با به کار بردن مونیتورینگ CVP ،هدف حفظ CVP در حد 10 تا 15 میلی متر جیوه جهت ایده آل سازی وضعیت مایع و پرفیوژن کلیوی است.تحریک جراحی بعد از برش فاسیا جهت تعبیه کلیه دهنده حداقل است و افت فشار خون می تواند نتیجه اثرات داروهای بیهوشی باشد.تلاش باید در جهت پرهیز از دوره های افت فشار بعد از پرفیوژن مجدد باشد زیرا عملکرد کلیه پیوندی شدیدا وابسته به فشار پرفیوژن می باشد. تجویززیاد مخدر همراه با حداقل تحریک جراحی،می تواند در ایجاد افت فشار نقش داشته باشد.تجویز داخل وریدی داروهای آلفا آدرنرژیک نظیر فنیل افرین احتمالا باید پرهیز شود زیرا در مدلهای حیوانی نشان داده شده که عروق کلیه پیوندی حساس به سمپاتومیمتیک ها هستند و جریان خون به عضو پیوندی را تحت تاثیر قرار می دهند.
مانیتول،دیورتیک های لوپ و دوپامین را می توان حین عمل جهت بهبود فشار پرفیوژن کلیوی و افزایش تولید ادرار، به کار برد. مانیتول با دوز کم و دیورتیک های لوپ معمولا پیش از برداشت کلامپ رگ تغذیه کننده کلیه پیوندی،تجویز می شوند.نقش دوپامین در پیوند کلیه کنتراورسی است.
تولید سریع ادرار در بیش از 90% کلیه های پیوندی از افراد زنده و در 40 تا 70% کلیه های پیوندی از جسد دیده می شود.طی مراحل بعدی بستن زخم جراحی،کاهش میزان ادرار نشانگر گیر افتادن مکانیکی گرافت،رگ یا حالب است.اگر گیرافتادگی رخ دهد باید کاتتر فولی شستشو شده و از لحاظ باز بودن بررسی شود.
با رفع بیهوشی بعد از پیوند کلیه، فشارخون سیستمیک متوسط تا شدید می تواند ایجاد شود. درمان ضد فشارخون را می توان در اتاق عمل شروع کرده و طی دوره ریکاوری ادامه داد. درد بعد از عمل معمولا خفیف تا متوسط است و با مخدرهای داخل وریدی به خوبی کنترل می شود. کاتتر های اپیدورال معمولا در این بیماران به کار نمی رود.

منبع:بیهوشی میلر2007،ویرایش پنجم،چاپ دوم



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩۱/۱/٢٩ | ۱۱:٠٢ ‎ق.ظ | نویسنده : | نظرات ()
تهوع و استفراغ بعد از اتمام عمل های جراحی شایع و عارضة اذیت کننده ای بوده و ناشی از انجام عمل جراحی و بیهوشی می باشد و در اغلب اوقات از درد بیمار برایش زجرآورتر می شود .
شیوع تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحی بستگی به فاکتورهای متعددی دارد که شامل : نوع بیهوشی ، نوع و مدت عمل جراحی و جنسیت بیمار ( زیرا خانم ها بیشتر از آقایان دچار این عارضه می شوند ) دارد .
تهوع و استفراغ بعد از اتمام عمل های جراحی شایع و عارضة اذیت کننده ای بوده و ناشی از انجام عمل جراحی و بیهوشی می باشد و در اغلب اوقات از درد بیمار برایش زجرآورتر می شود .
شیوع تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحی بستگی به فاکتورهای متعددی دارد که شامل : نوع بیهوشی ، نوع و مدت عمل جراحی و جنسیت بیمار ( زیرا خانم ها بیشتر از آقایان دچار این عارضه می شوند ) دارد .
بیمارانی که دچار بیماری حرکت (Motion Sickness ) میشوند پس از عمل جراحی بیشتر گرفتار تهوع و استفراغ میشوند .
درمان:
در این جا هدف ، پیشگیری از ایجاد این وضعیت بوده و بیشتر مطالعات متوجه همین مسئله می باشد تا درمان .
مصرف روتین داروهای ضد استفراغ در تمام اعمال جراحی لازم نیست زیرا طبق آمار ، 30% بیماران بعد از عمل جراحی دچار این عارضه می شوند .
داروی انتخابی که توسط همگان پذیرفته شده است متوکلوپروماید می باشد که در درمان و پیشگیری تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحی به کار می رود . این دارو زمانی که به عنوان پیشگیری مصرف می شود نتایج بسیار متفاوتی را ایجاد می کند .
Droperidol نیز با مقیاس بسیار زیادی تا به حال مصرف شده است .
داروهای خانوادة فنوتیازین مثل پرفنازین و پروکلرپرومازین نیز به مقدار فراوان در طی سالیان متمادی مصرف شده است .
این داروها به خصوص در زمانی به کار گرفته می شوند که از مسکن های خانوادة تریاک در طی بیهوشی استفاده شده باشد . مدت زمان اثر این داروها از مدت زمان اثر داروهای مسکن مخدر کوتاه تر بوده و بنابراین دوزهای مکرر از این دارو های ضد استفراغ لازم است که مصرف شود .
در یک مطالعه تحقیقاتی که روی متوکلوپروماید ، پرفنازین ، دروپریدول و اوندانسترون ( Ondansetron ) انجام شده است . بیماران انتخابی ، خانم هایی بوده اند که تحت اعمال بزرگ جراحی زنان قرار گرفته اند و مشخص شده است که پرفنازین داروی انتخابی ( و وریدی ) ضد استفراغ برای پیشگیری در این گروه بوده است .
داروهای آنتی موسکارینی مثل آتروپین یا هیوسین را به عنوان پیشگیری از افزایش بزاق و ترشحات برونش ها و ایجاد برادیکاردی قبل از عمل می توان به کار برد . این داروها به عنوان ضد استفراغ می توانند عمل کنند ولی به خاطر زمان اثر کوتاهشان نسبت به مرفین ، نمی توانند کاملاً اثر استفراغ آور مرفین را از بین ببرند .
هیوسین را از راه پوست نیز به کار برده اند ( مالیدن پماد هیوسین یا گذاشتن Hyosin Patch ) .
Cyclizine آنتی هیستامینیکی است که به همراه مخدرهای مسکن به عنوان Premedication مصرف می شود و روی تهوع و استفراغ بعد از عمل موثر است .
پرومتازین به عنوان پیشگیری و درمان مصرف شده ولی به خاطر اثر آرام بخش و خواب آور شدید آن ، در بیماران کمتر مصرف می شود .
گزارشات متعددی در مورد مصرف کلونیدین به عنوان Premedication در بچه ها وجود دارد که روی استفراغ بعد از عمل موثر بوده است .
گفته شده که زنجبیل معادل متوکلوپرامید روی استفراغ های بعد از عمل موثر است ولی در گزارشات بعدی هیچ گونه اثر مفیدی از آن دیده نشده است .
افدرین نیز برای این عارضه مصرف شده و گزارشات متناقضی در مورد آن وجود دارد .
گزارش شده است که تزریق وریدی پروپوفول روی استفراغ های بعد از اعمال جراحی موثر است .
تحقیقات و بررسی های جدید روی آنتاگونیست های گیرندة 5HT3 ) 5 – هیدروکسی تریپتامین 3 ) انجام شده است .
Ondansetron ( اندانسترون ) در پیشگیری و درمان تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحی موثر بوده است ، تحقیقات بعدی نشان داد که که این دارو معادل متوکلوپرامید اثر دارد .
Granisetron ،Dolasetron وTropisetronاز خانوادة آنتاگونیست های گیرندة 5HT3 بوده و مشابه Ondansetron روی تهوع و استفراغ بعد از اعمال جراحی موثر هستند .
تحقیقات زیادی در مورد استفادة همزمان چند داروی ضد استفراغ در پیشگیری و درمان انجام نشده است ، اگرچه Ondansetron و Granisetron به همراه دگزامتازون مصرف شده و نتایج خوبی داشته است . همراهی دگزامتازون با داروهای آنتاگونیست گیرنده های 5HT3 اثر این داروها را تشدید می کند .
داروهای ضد تهوع و استفراغ مصرفی در پیشگیری و درمان استفراغ های بعد از اعمال جراحی عبارتند از :
1- آنتاگونیست های دوپامین مثل : متوکلوپراماید و Domeperidone ، Droperidol و بعضی از داروهای خانوادة فنوتیازین
2- کورتیکواستروئیدها مثل : دگزامتازون.
3- کانابینوئیدها ( مشتقات حشیش ) مثل : Malbilon.
4- بنزودیازپین ها ، مثل : لورازپام
5- آنتی هیستامین ها ، مثل : دیفن هیدرامین . آنتی هیستامین های غیر خواب آور ، مثل ترفنادین به علت نفوذ بسیار کم در سیستم CNS اثر ضد تهوع و استفراغ ندارند .
6- آنتاگونیست های گیرندة 5HT3 ، مثل : Ondansetron .


موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۱٢/۱٧ | ۱٠:٠٢ ‎ق.ظ | نویسنده : | نظرات ()

سلام

دوستان و همکاران بیهوشی و تمام افرادیکه دوست دارند لطفا نظراتتون رو درباره سوال زیر بنویسید.

با تشکر

بیهوشی عمومی بهتره یا بیحسی اسپاینال؟؟؟؟چرا؟؟؟



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۱٢/۱٥ | ۱٢:٠٥ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

 12 اسفند

 

                  مصادف با اولین استفاده از اتر

                           به عنوان روز هوشبری انتخاب شد.                 بچه های گل هوشبری   

                                          روزتون مبارک.

 



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی , زنگ تفریح

تاريخ : ۱۳٩٠/۱٢/٥ | ٦:٤٧ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی , زنگ تفریح

تاريخ : ۱۳٩٠/۱٢/٤ | ٩:٤٥ ‎ق.ظ | نویسنده : | نظرات ()

تاریخچه استفاده از الکتریسیته به سالهای دور و استفاده رومی ها از ماهی الکتریکی برای درمان سردرد بر می گردد.

تشنج درمانی الکتریکی از اوایل قرن 20 در جهان شروع شد.

موارد استفاده:

E.C.T درمانی موثر در افسردگی اساسی و نیز سایر انواع اختلالات مانند:مانیا و اسکیزوفرنی است،بویژه وقتی که پاسخ مناسبی به درمان دارویی نداده اند.

موارد عدم استفاده:

ممنوعیت نسبی:

افزایش فشار داخل جمجمه

ضایعه فضاگیر عضوی

انفارکتوس جدید میوکارد

روش کار:

در محیطی لذت بخش و با دما و فضای مناسب و حفظ کامل حریم شخصی بیمار،پس از بیهوشی بیمار و ضمن استفاده از یک شل کننده عضلانی(سوکسینیل کولین) جهت پیشگیری از شکستگی،جریان الکتریکی مختصری حدود  A 30 با استفاده از الکترودهای آغشته به نرمال سالین از مغز عبور داده می شود و حدودا 25 تا 150 تشنج سراسری ایجاد می نماید.بیمار پس از 1 دقیقه به خواب می رود و تا هوشیاری کامل باید تحت نظر باشد و علایم حیاتی باید تا تثبیت کامل کنترل گردد،بیمار تا 10 دقیقه پس از درمان می خوابد و پس از بیدار شدن وقایع را بخاطر نمی آورد.

عوارض شایع:

سردرد

تهوع

درد عضلانی

از دست دادن حافظه بعنوان عارضه طولانی تر مطرح است که حداکثر تا 6 هفته رفع می گردد.

E.C.T بعنوان سریع ترین،موثرترین و بی خطرترین شکل درمان برای بسیاری از بیماران افسرده مطرح می باشد.بیمار آنرا خوب تحمل می کند و در 70-80 درصد موارد با پاسخ درمانی مناسبی همراه است.

انواع الکترو شوک:

در نوع دو طرفه،الکترودها در طرفین سر قرار می گیرد،به نحوی که مرکز هر الکترود حدود 2 سانتی متر بالاتر از خط فرضی بین Tragus گوش و زاویه خارجی چشم باشد.

در نوع یک طرفه،هر دو الکترود در یک سمت (نیمکره غیر غالب) قرار می گیرد.

نوع یکطرفه نسبت به دوطرفه با اختلال حافظه کمتری همراه است،ولی سرعت بهبودی آن نیز کمتر می باشد.

منبع:کتاب آشنایی با بیماری های داخلی جراحی طبق سر فصل دروس کارشناسی هوشبری

گردآورنده:مریم عزالدین



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۱۱/٢۸ | ٧:٥۸ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

 (گروه اول)

 (گروه دوم)

گروه اول تا تاریخ 3 اردیبهشت 1391 شنبه و یکشنبه اتاق عمل (2)(پایین)

گروه دوم تا تاریخ 5 اردیبهشت 1391 دوشنبه و سه شنبه اتاق عمل (2)(پایین)

گروه اول از تاریخ 11 اردیبهشت 1391 دوشنبه و سه شنبه اتاق عمل(1)(بالا)

گروه دوم از تاریخ 9 اردیبهشت 1391 شنبه و یکشنبه اتاق عمل (1)(بالا)

هم کلاسیهای محترم این ترم برنامه کارآموزی ها تغییر کرده و یه کوچولو گیج کننده است.

 



موضوعات مرتبط: زنگ تفریح , دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۱۱/٢۳ | ۱:۳۸ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی , زنگ تفریح

تاريخ : ۱۳٩٠/۱۱/۱٠ | ۱٠:٠۸ ‎ق.ظ | نویسنده : | نظرات ()

سال تولد: 1306،

 مرتبه علمى: استاد، رشته: بیهوشى، دانشکده: پزشکى، دانشگاه: علوم پزشکى تهران.
خلاصه شرح حال تخصصى
سوابق تحصیلى:
دکتراى عمومى از دانشکده پزشکى علوم پزشکى تهران در سال 1330، دکتراى تخصصى بیهوشى از آمریکا در سال 1334، سفر به کشورهاى آمریکا، انگلستان، لبنان، و سوئیس در تازه کردن اطلاعات تخصصى.
مرتبه علمى:
پس از طى مراحل استادیارى و دانشیارى، ارتقاء به درجه استادى دانشکده پزشکى دانشگاه علوم پزشکى تهران.
زمینه‏هاى علمى و تحقیقاتى:
روش اندازه‏گیرى عمق بیهوشى در بیهوشى مدرن، راهنمائى، مشاوره و نظارت بر 50 پایان‏نامه دکتراى تخصصى بیهوشى.
ابداع:
لوله‏هاى ویژه انتوباسیون از راه بینى به شکل S مشهور به لوله دانشگاه تهران.
تألیفات:
تعداد تألیفات (نگارش یا ترجمه کتاب) به زبان فارسى: 3
تعداد تألیفات (نگارش یا ترجمه کتاب) به زبان خارجى:-
زمینه علمى تألیفات:
فارماکولوژى داروهاى بیهوشى، انتخاب روش بیهوشى.
مقالات
تعداد مقالات به زبان فارسى: 33، تعداد مقالات به زبان خارجى: 12



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۱٠/٢۱ | ٧:٠٦ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

استاد یگانه جامعه بیهوشی ایران دکتر محمد اسماعیل تشید به دیدار دوست شتافت، نامش باقیست و نشانش نیز. راهش پر رهرو باد .



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۱٠/٢۱ | ٧:٠٠ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

با تشکر از بچه های بیهوشی 89 اهواز

مست و دیوانه ی زندان اتاقم هستم

پیرو دیسک و درایو و رقص و سازم هستم

ساعتی چشم به راه خواب زیبا رویان

اندکی را هم به فکر درس و کارم هستم

نام من دانشجو پس و پیشش پوچی

کار من عاشق کشست اسم ان بیهوشی

مدرکم کارشناسی لقبم هم دکتر

جیب خالی پز عالی آخرش بیهوشی

آرزو ها دارم دله فردا دارم

آرزوی ماشین بنز و مزدا دارم

آرزو ها پوچند درد ما بی پولی

بار دیگر گویم آرزو ها دارم ...

 

نام من دانشجو

شاعر:بهنام بیدی(هوشبری 89 جندی شاپور اهواز)



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۱٠/۱۸ | ٧:٤۸ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()
سنگ های کیسه صفرا و بیماری التهابی مجاری صفراوی یک مشکل قابل توجه بهداشتی در ایالات متحده بحساب می آید.
تقریبا 30 میلیون آمریکایی سنگ کیسه صفرا دارند.
شیوع سنگهای صفراوی بصورت قابل توجهی در زنان بیشتر از مردان است.

علاوه بر آن،شیوع با سن،چاقی،کاهش سریع وزن و بارداری افزایش می یابد.

  • vبیماران با سنگ کیسه صفرا ممکن است:
    1-بدون علامت(silent)
    2-علامتدار حاد
    3-علامتدار مزمن
    باشند.
  • انسداد مجرای سیستیک یا مجرای صفراوی مشترک با یک سنگ کیسه صفرا،سبب التهاب حاد می شود.
  • علایم و نشانه ها شامل:
    تهوع-استفراغ-تب-درد شکم-تندرنس یک چهارم فوقانی راست-ادرار تیره-زرد شدن اسکلرا
    درد شدید که در وسط اپیگاستر شروع می شود به یک چهارم فوقانی راست حرکت کرده و می تواند به پشت انتشار یابد که به علت وجود یک سنگ در مجراست و کولیک صفراوی نامیده می شود،این درد شدید بوده و بصورت ناگهانی شروع و بتدریج فروکش می کند.
  • درمان کله سیستیت حاد:
  • vمایعات داخل وریدی و تجویز مخدر جهت اداره درد
    vتجویز آنتی بیوتیک در بیماران تبدار با لوکوسیتوز
    جراحی هنگامی که وضعیت بیمار تثبیت شود.
  • اداره بیهوشی:
  • ملاحظات بیهوشی در کله سیستکتومی لاپاراسکوپیک،مشابه سایر اعمال لاپاراسکوپیک است.
    لوله گذاری داخل تراشه با یک لوله کاف دار،خطر آسپیراسیون ریوی ناشی از رفلاکس را به حداقل می رساند.
    استفاده از مخدر طی بیهوشی کنتراندیکاسیون دارد زیرا سبب اسپاسم اسفنگتر OD می شوند.

  • عوارض کله سیستکتومی:

  • - عفونت
    2- صدمه به کیسه صفرا
    3- خونریزی
    4- پنومونی
    5- مشکلات قلبی
    6- مشکلات کلیه
    7-ترومبوز وریدهای عمقی
    8- صدمه به روده و ارگانهای شکمی
    9- مرگ



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۱٠/۱٢ | ٦:٤٤ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

 

اداره بیهوشی بیماران مبتلا به نارسایی حاد کلیه:

  • مرگ ومیر و عوارض بیماران مبتلا به ARF به قدری بالاست که در این بیماران تنها مجاز به انجام اعمال جراحی برای موارد مغایر با حیات هستیم.

 



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی
ادامه مطلب

تاريخ : ۱۳٩٠/۱٠/٩ | ٧:۳٥ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

در بیحسی اپیدورال بیماران معمولا داروهایی دریافت می کنند تا آرامبخشی ایجاد شود بجز هنگامی که کاتتر اپیدورال جهت بی دردی لیبر در زنان باردار قرار داده می شود.

 

پوزیشن:

خوابیده به پهلو یا نشسته (مانند اسپاینال)

بلوک کودال:خوابیده به شکم یا پهلو

 

تعیین زمان قرار دادن کاتتر:

کاتتر اپیدورال کمری: قبل از القا بیهوشی عمومی

کاتتر اپیدورال توراسیک:حتما قبل از القا بیهوشی عمومی

بی حسی کودکان:کاتتر های لومبار,کودال وحتی توراسیک بعد از القا بیهوشی عمومی

 

سوزن های اپیدورال:

    Tuohy

    Weiss

   Crawfords

 

 

 



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی
ادامه مطلب

تاريخ : ۱۳٩٠/۱٠/۱ | ٢:٥٩ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

مرحله 1:

فراموشی/بی دردی:آرامش

تحمل درد،پاسخ به تحریک کلامی

از دست رفتن هوشیاری

مرحله 2:

هذیان و تحریک

عدم تعادل بین محرکهای عصبی مهاری و تحریکی

تنفس نامنظم،نگاه غیر متقارن

تن عضلانی سفت،وجود رفلکس پلک،بلع،استفراغ،و لارنگواسپاسم

مرحله 3:

تضعیف پیشرونده سیستم فعال کننده مشبک،از دست رفتن هوشیاری،آپنه

مردمک متقارن و تنگ شده،از دست رفتن رفلکس ها و تن عضلانی

مرحله 4:

آپنه،تا ایست قلبی،مردمک گشاد و بدون واکنش

نکته:رفلکس سرفه کارینال،آخرین رفلکسی است که از دست خواهد رفت.

منبع:راهنمای کاربردی بیهوشی(مولف:لین اف ماکسی)

گردآورنده:مریم عزالدین



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٩/٤ | ۱٢:۳٦ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

پروفسور فابیین رولانتز، یکی ازمتخصصان بیهوشی مرکز بیمارستانی- تحقیقاتی سنت لوک بلژیک، بر پایه مطالعات انجام‌شده در این مرکز، معتقد است بیهوشی همراه با هیپنوتیزم در مقایسه با بیهوشی به روش کلاسیک، کارایی بهتری دارد. خصوصا در مورد دوره نقاهت پس از جراحی، چرا که بیمار در طول عمل هوشیاری خود را به نحوی حفظ می‌کند.

به گزارش خبرنگار سینا جراحی با هیپنوتیزم روند بازیافت سلامت را تسریع می‌کند و دردهای پس از جراحی و به تبع آن استفاده از داروهای مسکن را کاهش می‌دهد. یکی دیگر از مسؤولان بیمارستان سنت لوک فراهم‌آوردن یک فضای توام با آرامش را لازمه استفاده از هیپنوتیزم شخص بیمار در طول عمل جراحی می‌داند، شیوه‌ای که البته آسان هم نیست، چرا که کوچک‌ترین صدای ناگهانی ممکن است موجب آزار بیمار شود و او را از حالت هیپنوتیزم خارج سازد.
در این شیوه جراح و دستیاران او و متخصص بیهوشی نیز باید کاملا بر کار و اعصاب خود مسلط باشند، چرا که هرگونه رفتار و سر و صدای اضافی آن‌ها در اتاق عمل، می‌تواند تاثیر مستقیمی بر روی اعصاب بیمار بگذارد. بیش از هفت سال است که بیهوشی

 پزشکان، هیپنوتیزم را تایید می‌کنند وآن را شیوه‌ای با زمان ریکاوری کمتر و عدم نیاز بیمار به مسکن توصیف می کنند. البته این شیوه تنها برای برخی عمل های جراحی کارآیی خواهدداشت

همراه با هیپنوتیزم در این واحد درمانی رایج شده است. بیماران هنگام جراحی زیر تیغ صدای پزشکان را می‌شنوند اما خود را کنار ساحل می‌بینند و مشغول بازی با ماسه می‌شوند. مارکویز یکی از صد‌ها بیماری است که این روز‌ها در اروپا ترجیح می‌دهند به جای استفاده از داروی بیهوشی هیپنوتیزم شوند. او ترجیح داد برای عمل تیرویید، هیپنوتیزم شود چون از یبهوشی کامل خاطره خوبی نداشت. شخص هیپنوتیزم‌کننده ده دقیقه قبل از جراحی کارش را شروع کرد. بیمار به گفته خودش در حین جراحی صحبت‌های جراحان را می‌شنید اما به نظرش این صدا‌ها فاصله زیادی با او داشتند.
پزشکان هم هیپنوتیزم را تایید می‌کنند و آن را شیوه‌ای با زمان ریکاوری کمتر و عدم نیاز بیمار به مسکن توصیف می‌کنند. البته این شیوه تنها برای برخی عمل‌های جراحی کارایی خواهد داشت.
بیشتر افراد پس از رسیدن به بیمارستان در بروکسل خواستار بیهوشی توسط هیپنوتیزم به دلیل هزینه کمتر و زمان بهبودی بعد از عمل کوتاه‌تر هستند. علاوه بر هیپنوتیزم، یک بی‌حسی موضعی نیز استفاده می‌شود.
بیهوشی توسط هیپنوتیزم به طور معمول در حذف تومورهای سرطان سینه و در جراحی بیماران مبتلا به مشکلات تیرویید استفاده می‌شود. این روش نه تنها در بلژیک بلکه در برخی از بیمارستان‌های در فرانسه استفاده می‌شود و بیماران از اثرات آن بسیار راضی هستند.
این تکنیک در فرانسه، سوئیس و آمریکا نیز با استقبال پزشکان روبروشده است. با این حال این مرکز درمانی بلژیک با ثبت حداقل دو عمل جراحی در روز به این شیوه، پیشگام محسوب می‌شود.
تهیه کننده:مریم عزالدین 



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۱٠ | ٧:۳٦ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

عضو هیأت علمی و مدیر گروه بیهوشی، مراقبت های ویژه و درد دانشگاه علوم پزشکی همدان گفت: طبق تحقیقات فراوان انجام شده در جهان، داروهای بیهوشی هیچ تأ ثیری بر میزان حافظه بیمار حتی حافظه جنین و نوزاد ندارند.

   دکتر “افشین فرهانچی”: بیشتر این عوارض قابل کنترل است به طوری که بسیاری از فلج های عصبی به تدریج برمی گردند و پارگی ها و زخم ها ترمیم می شوند اما صدمات وارده به قلب یا مغز اغلب اوقات برگشت ناپذیر است و در موارد نادر می تواند به مرگ بیمار منجر شود.

 وی به لرز و تهوع و استفراغ پس از عمل اشاره کرد و افزود: این عارضه ( لرز پس از عمل) به علت پوشش نازک بیمار و خوراندن مایعات سرد به وی و تهوع و استفراغ بیمار بر اثر دریافت دارو و تجربه درد پس از عمل است.

 مدیر گروه بیهوشی، مراقبت های ویژه و درد دانشگاه علوم پزشکی همدان ادامه داد: آسیب اعصاب بدنی، فلج دست یا پا، بروز سکته های قلبی حین عمل، آسیب راه های هوایی، دندان ها، زبان و حنجره بیمار از مهم ترین عوارض بیهوشی است.

 فرهانچی گفت: چون مدت زمان تماس جراح و پرسنل با داروهای بیهوشی کوتاه است همچنین امروزه اتاق های عمل به سیستم های تهویه پیشرفته ای مجهزند مصرف داروهای بیهوشی در اتاق عمل تأ ثیر منفی بر روی پرسنل از قبیل ایجاد ناهنجاری های مادرزادی یا ژنتیکی روی جنین یا افزایش سقط ندارد.

 وی با بیان اینکه پزشکان بیهوشی معمولاً از طریق مشاوره ها توسط سایر پزشکان در دسترس هستند، گفت: از این رو به ندرت این پزشکان به عنوان خط اول درمان برای برقراری ارتباط اولیه با بیمار ظاهر می شوند، اما در سال های اخیر و با گسترش حوزه بیهوشی در موارد فراوانی بیمار و بستگانش با متخصص بیهوشی مشورت می کنند و مسائل خود را در میان می گذارند.

 مدیر گروه بیهوشی، مراقبت های ویژه و درد دانشگاه علوم پزشکی همدان افزود: هم اکنون در بسیاری از کشور ها و مراکز درمانی روش های دردناک واسترس زا با حضور یک متخصص یا کارشناس بیهوشی انجام می شود، اگرچه این مساله در همدان عمومی نیست، اما قابل انجام است.

 فرهانچی با بیان این که هم اکنون خدمات دندانپزشکی برای برخی افراد زیر بیهوشی، انجام می شود، ادامه داد: مرکز بیهوشی دندانپزشکی در بیمارستان بعثت موجود و خدماتی ارائه می کند.

 وی گفت: در مورد سایر روش ها نیز در صورت تمایل بیمار و مراجعه به متخصص بیهوشی و تعامل با پزشک انجام دهنده این روش امکان پذیر است هم اکنون بسیاری از همکاران در مراکز آندوسکوپی، برونکوسکوپی و عکسبرداری از روش های آرام بخش استفاده می کنند.

 مدیر گروه بیهوشی، مراقبت های ویژه و درد دانشگاه علوم پزشکی همدان با بیان این که در چند سال اخیر رشته جدیدی تحت عنوان “کنترل درد” به حوزه طبابت اضافه شده است، افزود: این رشته به صورت دوره های تکمیلی است، متخصصان با روش های کنترل درد حاد و مزمن آشنا می شوند و می توانند در این رابطه به ویژه در کنترل درد های طول کشیده(مزمن) در همه نقاط بدن فعالیت کنند.

 فرهانچی ادامه داد: در همین رابطه نخستین مرکز کنترل درد های مزمن در همدان از حدود یک سال پیش فعالیت خود را آغاز کرد و از ابتدای مهر امسال نیز با حضور یک فلوشیپ درد کار خود را توسعه بخشید.

 وی افزود: متخصصان این مرکز می توانند درد های طول کشیده (مزمن) در نواحی مختلف سر و گردن، سینه و کتف، کمر و پاها را درمان و یا حداقل تسکین بخشند.

 عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی همدان یادآور شد: طبیعی است که برای کامل شدن این مرکز به حضور متخصصان مختلفی نیاز است اما در همین مرحله نیز این مرکز با توانایی و قابلیت ها می تواند کمک کننده باشد.

 گردآورنده:مریم عزالدین



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۸/٢٥ | ۸:٢٦ ‎ق.ظ | نویسنده : | نظرات ()

داروهای جدید بیهوشی عوارض بسیار کمتری نسبت به داروهای نسل قبل دارند و ایمنی بیشتری برای بیماران ایجاد می‌کنند، در حالی که داروهای قدیمی هم عوارض بیشتری دارند و هم سلامت کادر درمانی را در اتاق عمل به خطر می‌انداختند بنابراین لزوم جایگزینی داروهای جدید و پوشش بیمه‌ای این داروها اجتناب‌ناپذیر است. طی هفته‌های اخیر چند بار خبرهایی در مورد مصرف داروهای بیهوشی قدیمی که منجر به فوت یا به هوش نیامدن بیماران شده است منتشر شد. با اینکه هیچ‌یک از منابع خبری مورد سؤال خبرنگار همشهری، حاضر به تأیید این خبرها نشدند اما به‌نظر می‌رسد که عدم پوشش بیمه‌ای داروهای جدید بیهوشی، ضرورتی است که می‌تواند تا حدی از عوارض داروهای قدیمی بکاهد.

دکتر محمدمهدی قیامت، رئیس انجمن بیهوشی و مراقبت‌های ویژه در گفت‌وگوی اختصاصی با همشهری، نسبت به خطرات استفاده از برخی داروهای مصرفی در اتاق‌های عمل هشدار داد و افزود: متأسفانه شواری عالی بیمه در کشور ما متوجه تصمیم‌گیری‌های حساس نیست چرا که به خودشان اجازه می‌دهند که به راحتی با جان بیمار بازی کنند درحالی که داروی بیهوشی را نمی‌توان به شوخی گرفت.

وی افزود: مشکل مهم ما برای پوشش بیمه‌ای این داروها با شورای‌عالی بیمه است که باوجود پیگیری‌های مداوم از 2سال گذشته از سوی انجمن بیهوشی ایران، هنوز اقدامی برای پوشش بیمه‌ای داروهای جدید بیهوشی نکرده‌اند و با این کار برای همکاران ما مشکلات حقوقی ایجاد و حاشیه‌سازی‌ می‌کنند. به گفته وی، در بیهوشی عمومی، با خاموش کردن مغز، محل اصلی دریافت و تجزیه و تحلیل ادراک درد، موقتا از فعالیت باز می‌ایستد. برای این کار از داروهای بیهوش‌کننده‌ای که وریدی یا استنشاقی‌اند، استفاده می‌شود.

وی افزود: از آنجا که سیستم دفع گازها در اتاق عمل اکثر بیمارستان‌ها و مراکز درمانی به‌خوبی انجام نمی‌شود، استفاده از داروهای استنشاقی بیهوشی نه تنها برای بیمار، بلکه برای پرسنل اتاق عمل نیز عارضه به همراه خواهد داشت در حالی که جایگزین این دارو، نیاز به بودجه‌ای تعریف شده‌ برای هر اتاق عمل دارد که اگر این بودجه فراهم نشود بیماران در معرض خطرات جدی قرار می‌گیرند.
آماده شدن برای بیهوشی همیشه مستلزم انجام‌دادن آزمایش‌هایی ویژه با توجه به سن و جنس بیمار و همچنین مصاحبه پیش از بیهوشی است. پزشک درباره بیماری‌هایی جسمی حاد یا مزمن مثل سرماخوردگی یا بیماری قلبی و دیابت، داروهایی که بیمار مصرف می‌کند، حساسیت‌ها، سابقه بیهوشی و مصرف سیگار یا مواد‌مخدر سؤال می‌کند. آنچه فرد به گروه پزشکی می‌گوید محرمانه است و برای سلامت بیمار لازم است پس باید صادقانه جواب داده شود.

دکتر قیامت گفت: متأسفانه بیماری که برای انجام عمل جراحی به بیمارستانی مراجعه می‌کند حق انتخاب داروی بیهوشی مصرفی برای خود را ندارد حتی اگر خود هزینه آن را پرداخت کند چرا که داروی بیهوشی دارویی نیست که بشود با تجویز نسخه برای بیمار آن را انتخاب کرد.هپاتیت‌ها و مرگ‌های ناشی از داروهای نامرغوب بیهوشی، دیگر کشورها را مجاب به جایگزینی با داروهای کم عوارض جدید کرده است اما متأسفانه در ایران از آنها به وفور استفاده شده و نسبت به روش صحیح و دستورالعمل‌های بین‌المللی استفاده از آن نیز بی‌توجهی می‌شود.

داروهای بیهوشی دیگری اکنون به‌عنوان جایگزین در دنیا معرفی و وارد چرخه درمان کشور نیز شده که بسیار سالم‌تر و کم عارضه‌تر است، اما به‌دلیل اینکه تحت پوشش بیمه نیست، در کشورمان چندان مورد استفاده قرار نمی‌گیرد و جای تأسف است که هنوز در کشور، داروهای بیهوشی قدیمی برای اعمال جراحی استفاده می‌شود.این درحالی است که این داروها باعث تشدید بیماری‌های قلبی، افت فشار خون، کاهش انقباضات عضله قلب، کاهش ضربان قلب و گاه ایست قلبی می‌شود. شورای بررسی و تدوین دارویی وزارت بهداشت سال گذشته اعلام کرد که داروهای جدید بیهوشی در فهرست داروهای تحت پوشش بیمه‌ها قرار می‌گیرد که متأسفانه هنوز این اتفاق نیفتاده است. چنانچه عوارض یک دارو بیش از حد باشد، حذف می‌شود ولی باید کمیته تخصصی مربوط به آن به این نتیجه برسد تا شورای بررسی و تدوین دارویی وزارت بهداشت آن را حذف کند.

داروهای مختلف بیهوشی در فهرست دارویی کشور با سطح عوارض و اثربخشی متفاوت وجود دارد تا دست پزشک برای انتخاب نوع دارو، بسته به وضعیت و شرایط بیمار باز باشد و تنها متخصصان بیهوشی با آزادی عملی که دارند می‌توانند آن را برای عمل جراحی انتخاب یا از یک داروی بیهوشی دیگر استفاده کنند.



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٧/۱ | ٤:٢٢ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

رئیس انجمن بیهوشی و مراقبت های ویژه ایران گفت: یک پسر بچه 12 ساله بعد از عمل جراحی در بیمارستان شرکت نفت بر اثر استفاده از یک داروی بیهوشی در کماست و بیش از هر 10 روز است که هنوز به هوش نیامده است..

 

محمد مهدی قیامت در گفتگو با فارس درباره بیمارستان شرکت نفت که گفته می شود چند نفر بر اثر مصرف داروی بیهوشی به کما رفتند، اظهار داشت: فقط یک نفر بود که هنوز خوب نشده است.

وی درباره علت این اتفاق افزود: علت آن هنوز مشخص نیست و وزارت بهداشت موضوع را در دست بررسی دارد اما هنوز به نتیجه‌ای نرسیده است.

رئیس انجمن بیهوشی و مراقبت های ویژه ایران تصریح کرد: اینکه گفته می‌شود داروی بیهوشی از چین وارد شده است را وزارت بهداشت از انجمن بیهوشی استعلام کرد که انجمن اعلام کرد تا به حال داروی بیهوشی چینی نداشتیم



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٦/۱٦ | ۱:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

: آمارها حاکی از آن است که سالیانه 4 میلیون کودک برای انجام جراحی یا اقدامات تشخیصی، بیهوشی دریافت می‌کنند.

مطالعات نشان دادند که بیهوشی‌های طولانی‌مدت یا پشت‌سر‌هم می‌تواند باعث اختلالات نورولوژیک، شناختی و تکامل اجتماعی این کودکان می‌شود. مطالعاتی که مشخص‌کننده این اختلالات بوده تاکنون تنها روی نمونه‌های حیوانی صورت گرفته است. نتایج این مطالعات نشان داد که اقدام به بیهوشی باعث بروز اختلالات نورولوژیک در موش‌ها می‌شود. با این حال هنوز دوز و میزان بیهوشی مجاز برای پیشگیری از این گونه اختلالات مشخص نشده است. پژوهشگران معتقدند بهتر است تا انجام تحقیقات گسترده‌تر، انجام بیهوشی با احتیاط بیشتری صورت گیرد.

 گردآورنده:مریم عزالدین



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٦/٢ | ٦:٠۳ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

پایگاه خبری انتخاب از قول یک منبع مطلع نوشت: در هفته گذشته، تعدادی از افراد که در این بیمارستان تحت عمل جراحی قرار گرفتند، پس از عمل هرگز به هوش نیامده و ساعاتی بعد فوت کردند. این منبع مطلع با اشاره نام یکی از بیماران این بیمارستان گفت: سپهر ملک احمدی نوجوان 13 ساله از جمله همین بیماران بود. وی از ناحیه قفسه سینه تحت عمل جراحی قرار گرفته بود و به گفته پزشک معالج عمل کاملاً موفقیت آمیز و بدون هیج مشکلی به پایان رسید اما این فرد هرگز به هوش نیامد. وی افزود: در همین روز حتی بیمارانی که تحت عمل زیبایی بینی نیز قرار گرفته بودند نیز به هوش نیامده و متأسفانه همگی از دنیا رفتند. این منبع مطلع گفت: داروی تقلبی بیهوشی چینی علت اصلی مرگ این افراد اعلام شده است. انتخاب ادامه داد: مسئولین بیمارستان در گفتگو با "انتخاب" اظهارات ضد و نقیضی را به زبان آوردند و حتی منکر عمل زیبایی در این بیمارستان شدند، اما در نهایت یکی دیگر از مسئولین بیمارستان شرکت نفت، مرگ سپهر ملک احمدی را به دلایل مذکور تایید کرد.

گردآورنده:مریم عزالدین



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٦/٢ | ٥:٥٦ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

او صدای پزشکان را می شنید اما خود را کنار ساحل می دید و مشغول بازی با ماسه بود. مارکویز یکی از صدها بیماری است که این روزها در اروپا ترجیح می دهند بجای استفاده از داروی بیهوشی هیپنوتیزم شوند.او ترجیح داد برای عمل تیرویید هیپنوتیزم شود چون از یبهوشی کامل سابقه خوبی نداشت .

پزشکان هم هیپنوتیزم را تایید می کنند وآن را شیوه ای با زمان ریکاوری کمتر وعدم نیاز بیمار به مسکن توصیف می کنند.البته این شیوه تنها برای برخی عمل های جراحی کارآیی خواهدداشت.

 درمورد بیمار مذکور شخص هیپنوتیزم کننده ده دقیقه قبل از جراحی کارش را شروع کرد و با اینکه بیمار به گفته خودش درحین جراحی صحبتهای جراحان را می شنید اما به نظرش این صداها فاصله زیادی با او داشتند.

مارکویزهمچنین گفت اولین برخورد چاقو را با گردنش حس کرده اما دردی نداشته و متوجه ادامه عمل جراحی هم نشد.اولین نمونه استفاده از هیپنوتیزم بجای بیهوشی درسال 1992 در بیمارستان سن لوک در بروکسل انجام شد و از آن زمان تابحال بیش از هشت هزار بیمار به این شکل تحت عمل قرار گرفتند.

بیمارستان ها درکشور بلژیک بیماران را به استفاده از این شیوه ترغیب می کنند چون هزینه ای به مراتب کمتر از بیهوشی داردولی پزشک باید زمان بیشتری را قبل از عمل با بیمار سپری کند.بجز بلژیک جراحان در آلمان وانگلستان هم از این شیوه استفاده می کنند.



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٥/٢۸ | ۱٠:٢٦ ‎ق.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٥/٢ | ۱٠:۳٢ ‎ق.ظ | نویسنده : | نظرات ()

دومین کنگره بین المللی بیهوشی توراسیک، مراقبت های ویژه تنفسی و کنترل دردهای توراسیک همزمان با پنجمین کنگره بین المللی بیماریهای تنفسی و مراقبت های ویژه و سل توسط مرکز آموزشی پژوهشی و درمانی سل و بیماریهای تنفسی (مرکز پزشکی دکتر مسیح دانشوری، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی) زمان 23 الی 26 مهرماه 1390 ( 15-18 October 2011 )در تهران برگزار خواهد شد ارسال مقالات تا 31 مرداد ماه 1390 می باشد



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٤/٢٢ | ۱٠:٥٠ ‎ق.ظ | نویسنده : | نظرات ()

چکیده

پیش زمینه: در جراحی لامینکتومی لومبار از هر دو نوع روش بیهوشی جنرال و بی حسی اسپاینال می توان استفاده کرد.

مواد و روش­ها: جهت تعیین این که کدام روش بر دیگری ارجحیت دارد صد بیمار را به صورت تصادفی به دو گروه بیهوشی جنرال و بی حسی اسپاینال تقسیم کردیم و پیامدهای کوتاه مدت هر دو روش را بررسی کردیم. قابل ذکر است که در روش بیهوشی جنرال از شیوه TIVA (بیهوشی کامل داخل وریدی) با پروپوفول و در روش بی حسی اسپاینال از پروپوفول به عنوان داروی سداتیو استفاده شده است.

نتایج: نتایج به صورتی بود که از نظر پایداری همودینامیک میزان بروز برادیکاردی در هر دو گروه یکسان (34%) بود، بروز هیپوتنشن در گروه جنرال (12%) کمتر از اسپاینال (48%) (Pv=0.000  (، بروز تاکی کاردی در گروه جنرال (26%) بیشتر از گروه اسپاینال (6%) (Pv=0.012) ، همچنین بروز هیپرتنشن در گروه جنرال (38%) بیشتر از گروه اسپاینال (6%) می باشد. .(Pv= 0.000) از نظر مدت زمان بیهوشی و عمل جراحی تفاوت معنی داری بین دو گروه وجود نداشت. از نظر میزان متوسط خونریزی حین عمل جراحی، خونریزی گروه اسپاینال (5/464 سی سی) مختصری از گروه جنرال (438 سی سی ) بیشتر بود (Pv=0.054).. از نظر میزان بروز تهوع و استفراغ در بخش مراقبت­های پیش از بیهوشی PACU ، در گروه اسپاینال ( 20%) بیشتر از گروه جنرال (6%)(Pv=0.071)   ولیکن میزان بروز تهوع و استفراغ پس از 24 ساعت از عمل جراحی در گروه جنرال (18%) مختصری بیشتر از گروه اسپاینال (10%) بود (Pv=0.38). از نظر  میزان نیاز به داروهای آنالژزیک در PACU ، گروه جنرال (62%) سهم بیشتری از گروه اسپاینال (22%) داشتند(Pv=0.000) ولیکن از نظر میزان نیاز به آنالژزیک پس از 24 ساعت تفاوت معنی داری بین هر دو گروه وجود نداشت. همچنین از نظر مدت زمان حضور بیمار در PACU تفاوت معنی داری بین دو گروه مشاهده نشد.

نتیجه­گیری: آمار و ارقام نشان دهنده برتریهای نسبی هر کدام از این دو روش نسبت به یکدیگر میباشد ولیکن در مجموع که بعداً به تفصیل در مورد آن صحبت خواهیم کرد مشاهده می شود که بیهوشی جنرال بر بیحسی اسپاینال ارجحیت دارد.

 گردآورنده:مریم عزالدین



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٤/٢۱ | ٤:۱٥ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

Pulse : ‎تغییرات شریان خونی با هر ضربان قلبی
Oxi : ‎اکسیژن
Meter : ‎اندازه گیری

پالس اکسی متر وسیله ای است جهت اندازه گیری نرخ و میزان اکسیژن در هر ضربان شریان های خونی.‎

پالس اکسیمتری: بررسی غیرتهاجمی اشباع اکسیژن شریانی می باشد که از طریق اتصال یک گیره یا پروب به لاله گوش یا انگشت بیمار ممکن می‌گردد. درصد بیان شده در واقع نسبت اکسیژن به هموگلوبین است.

این دستگاه بصورت قابل اعتمادی وضعیت قلبی تنفسی بیمار را نشان می‌دهد چرا که می تواند به شما بگوید که چگونه عروق محیطی در سیستم گردش خون بیمار اکسیژن‌گیری می‌کنند . همچنین میزان تأثیر مداخلات شما را مانند اکسیژن درمانی، دارودادن، لوله گزاری، ساکشن کردن و کمک‌های تنفسی تعیین می‌کند.

پالس اکسیمتر ابزار مناسبی است که می‌تواند هیپوکسی را پیش از بروزعلائم و نشانه‌های آن تشخیص دهد و علاوه بر تشخیص هیپوکسی ابزار مناسبی برای پایش کارآیی لوله هوایی و اکسیژن درمانی به منظورتشخیص بهبودی یا بدتر شدن بیمار نیز محسوب می‌شود.

اندازه گیری گازهای خون اطلاعات بسیار مهمی را در مورد میزان اکسیژن خون و اسیدی و بازی بودن ان مشخص می کند ، و پالس اکسیمتر این اطلاعات را به صورت لحظه ای به ما میدهد

چشم انسان برای تشخیص کم اکسیژنی خون بسیار ضعیف است . حتی در شرایط ایده آل ، پزشکان خبره نمی توانند کم اکسیژنی را تشخیص دهند مگر اینکه مقدار آن به مقدار 80% برسد

مقادیر نوعی
افراد بالغ
SpO2‎‏ : % 100-95  ،    نرخ پالس :  90-50  ‏ BPM
نوزادان
SpO2‎‏ :  %98-95  ،    نرخ پالس :  180-120  ‏BPM

علل محاسبه ی غلط دستگاه پالس اکسیمتر

هر وضعیتی که جریان خون ناحیه متصل به پروب را دچار اختلال نماید باعث اشتباه شدن درصد پالس اکسیمتر می شود. عوامل متعددی بر صحت پالس اکسیمتری اثر می‌گذارند و باعث می‌شوند که پالس اکسیمتر درصد نادرست را نشان داده یااصلاً درصدی نشان نمی‌دهد که عبارت اند از

1.کافی نبودن جریان خون درون بافت ( هیپوولمی یا هیپوترمی)

2.مطابقت نداشتن سرعت ضربان یا موج نبض پالس اکسیمتر با نبض واقعی بیمار.

3.ناهنجاری‌های هموگلوبین.

4.عدم وجود نبض در یک اندام.

5.آنمی؛ دربیمارانی که به شدت آنمیک هستند اگرچه SpO2 ممکن است نرمال باشد، ولی مقدارکل هموگلوبین دردسترس برای حمل اکسیژن ممکن است به طورقابل توجهی کاهش یافته باشد به طوری که بیمار، در سطح سلولی دچار هیپوکسی شده باشد.

6.انقباض عروق محیطی ( سپسیس، هیپوترمی یا آسیب اندام ها بر اثر سرما)

7.لاک ناخن

8.رنگ حنا

9.مسمومیت با مونو اکسید کربن:  پروب پالس اکسیمتر نمی‌تواند بین هموگلوبین اشباع با اکسیژن یا مونو اکسید کربن  تفاوت  قائل شود.درواقع هموگلوبین بیمار به جای اکسیژن با مونو اکسید کربن اشباع شده است. از آنجا که تمایل هموگلوبین به مونواکسید کربن، 200 تا 300 بار بیش از تمایل آن به اکسیژن است، بخش عمده‌ی هموگلوبین خون با مونو اکسید کربن اشباع می‌شود. این امر باعث ایجاد وضعیت هیپوکسیک کشنده می شود، اماSpO2 هم چنان بالاست. دراین وضعیت باید بیمار را به صورت کلی ارزیابی کنید.

گردآورنده:مریم عزالدین



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٤/۱٧ | ٥:٤٤ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

بیحسی اسپاینال:
 -تزریق محلول بیحس کننده موضعی داخل فضای ساب آراکنوئید.

•        نخاع در بزرگسالان در L2 و در بچه ها در L3 به اتمام می رسد.

مزایای بیحسی اسپاینال:

1. Patient satisfaction(رضایت مندی بیمار)

2. Cost(ارزان بودن)

3. Diabetic patients(بیماران دیابتی)

4. Muscle relaxation(خاصیت شل کنندگی)

5. Bleeding(خونریزی کمتر)

قبل از اجرای بی حسی:

1. انفوزیون داخل وریدی

2. آماده بودن تمام وسایل،داروها و مونیتورها

3. کاپنوگراف

4. تزریق مخدر جهت کاستن ناراحتی به هنگام ورود سوزن

5. رعایت روشهای استریل با کلاه،ماسک و دستکش

6. آماده سازی پوست با محلولهای آنتی سپتیک

7. توجه:از تماس دستکشها و سوزنها با محلولهای آنتی سپتیک خودداری شود زیرا احتمال سمیت عصبی وجود دارد.

   

حجم (ml)

شروع اثرmin

بدون اپی نفرین

min

با اپی نفرین

Min

داروها 

غلظت%

لیدوکایین

5

2-1

4-2

60-45

90-60

تتراکایین

0.5

3-1

6-4

90-60

180-120

بوپیواکایین

0/5-

0/75

2-1

6-4

90

140

روپیواکایین

0/5-

0/75

2-1

6-4

90

140

 

سوزنهای اسپاینال:

طبقه بندی سوزنها بر اساس اندازه و شکل نوک انجام می گیرد.

2 طرح پایه سوزنهای اسپاینال:

v سوزن با انتهای باز(شیب دار یا برنده)

v سوزن با انتهای باریک شونده و بسته نوک مدادی همراه با دهانه جانبی

گردآورنده:مریم عزالدین



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٤/٩ | ٤:۳٩ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()
 

محققان توانستند برای اولین بار فعالیتهای مغز یک بیمار را در حالی که به حالت بیهوشی در می آمد، به تصویر بکشند.
به گزارش خبرگزاری مهر، شیوه جدید تصویربرداری از مغز می تواند فراز و فرود فعالیتهای الکتریکی مغز را پس از تزریق داروی بیهوشی به فرد بیمار نمایان کند. محققان در کنفرانس بیهوشی اروپا اعلام کردند با توجه به تصاویر به ثبت رسیده، زمانی که بیمار در حال بیهوش شدن است به نظر می آید که بخشهای مختلف مغز در حال گفتگو با یکدیگر هستند. .

  این شیوه سرانجام می تواند به پزشکان کمک کند تا آسیبهای مغزی در افرادی که دچار سکته مغزی و دیگر انواع اختلالات فیزیکی مغز شده اند را شناسایی کنند. محققان دانشگاه منچستر که این تکنیک را ابداع کرده اند می گویند پیش از اینکه بتوان نتیجه نهایی کاربرد این تکنیک را به صورت رسمی اعلام کرد، باید از افراد مختلف اسکنهای متعدد مغزی به عمل بیاید.

یافته های این تکنیک جدید می تواند نظریه ای که توسط "سوزان گرینفیلد" از دانشگاه آکسفورد درباره فرایند بیهوشی ارائه شده است را تایید کند، به گفته وی بیهوشی فرایندی است که در آن طی خاموش شدن تدریجی مغز، بخشهای مختلف مغز یکدیگر را از فعالیت باز می دارند.

این شیوه که به اختصار fEITER خوانده می شود، نسبت به دیگر شیوه های تصویربرداری مانند fMRI یکپارچه تر است و از این رو امکان انتقال آسان آن به اتاق جراحی وجود دارد. در این تکنیک دهها الکترود به سر بیمار وصل می شوند که این الکترودها سیگنالهای ضعیف الکتریکی را به میان جمجمه می فرستند. این سیگنالها توسط نسوج مغزی و سیگنالهای الکتریکی مختل می شوند.

به گفته محققان ساختار مغز طی یک اسکن یک دقیقه ای نباید تغییر پیدا کند و از این رو هر گونه تغییری که همزمان با بیهوش شدن فرد در ساختار مغزی اش دیده می شود، با تغییر در فعالیتهای الکتریکی مغز وی در ارتباط است.

بر اساس گزارش بی بی سی، امید می رود تکنیک جدید بتواند در درک ساختار فرایند بیهوشی تاثیرگذار باشد، البته از این شیوه جدید می توان در کنترل ماده خاکستری مغز افرادی که دچار اختلالات خارجی یا داخلی مغزی شده اند نیز استفاده کرد.



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٤/٧ | ٦:٤۸ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

Comparison of Vital Capacity Induction with Sevoflurane to Intravenous Induction with Propofol for Adult Ambulatory Anesthesia.

Propofol is probably the most commonly used intravenous induction agent for adult ambulatory anesthesia. However, inhalation induction with sevoflurane may be another option. In this study, the authors compared intravenous (IV) induction with propofol 2mg/kg with a vital capacity inhalation (VCI) technique with sevoflurane. For the VCI induction, the anesthesia circuit was primed with 8% sevoflurane and 75% N2O in O2 until the inspired limb drug concentration measured greater than 6%; this took approximately 45 seconds. Patients were encouraged to perform the VCI and to hold their breath as long as comfortably possible. Loss of consciousness was assessed repeatedly and the occurrence of specific induction side effects was recorded. Maintenance of anesthesia in both groups was done via a facemask with sevoflurane 1%-2% in a mixture of 50% N2O/O2 at 2 L/min.

Fifty-nine percent of the VCI group took one breath until loss of consciousness, assessed by loss of response to verbal command. The time for these patients was 39 ± 3 seconds. All inhaled induction patients were asleep after <4 breaths. Overall, the average time for loss of consciousness with the inhaled induction was 51 ± 4 seconds. The time to loss of consciousness with the IV induction was 81 ± 12 seconds (p=0.01). Induction side effects were different with the different techniques. Cough and hiccup were the most common side effects with inhaled induction, whereas movement and blood pressure changes (greater than 20%) were the most common with the IV induction. The overall incidence of side effects for the two methods was similar, 16% inhaled versus 33% IV.

Patients' assessments of the techniques were also obtained. All patients in both groups would have the induction technique again. The induction was rated as pleasant by 97% (31 of 32) of inhaled induction and 100% (24 of 24) of intravenous induction patients. The duration of anesthesia was not different for the two groups (approximately 35 minutes). There were no significant differences in any index of early or intermediate recovery. Digit symbol substitution tests and wakefulness and discomfort visual analog scores during recovery were also not different. The number of patients experiencing any nausea (VAS > 0) was higher in the inhaled induction group, but the incidence of nausea VAS > 10 was not significantly different. There was no delay in discharge readiness or actual discharge times from the postanesthesia care unit phases 1 or 2 for those patients who experienced nausea. Vomiting did not occur and no antiemetics were given.

The authors outlined those factors that produced the rapid inhaled induction. These were a primed circuit filled before the induction began, the initial use of 8% rather than lower concentrations of sevoflurane, and the use of a vital capacity breath rather than a tidal breathing technique. Nitrous oxide was included in the induction mixture to aid the speed of induction via the second gas and concentration effect. The authors addressed a possible concern that priming the circuit with 75% nitrous oxide with the sevoflurane might lead to the delivery of a hypoxic gas mixture. They analyzed the early induction data and found that the inspired oxygen concentration was 28% and the inspired nitrous oxide concentration was 59%. The inspired and expired sevoflurane concentrations at this time were 6.2% and 4.3%, respectively. The cost of priming the circuit for a vital capacity induction was calculated to be $2.79.

The authors concluded that a sevoflurane vital capacity induction is somewhat faster and provides patient satisfaction similar to a propofol intravenous induction in unpremedicated patients. This technique may be offered as an acceptable alternative for induction of general anesthesia for adult ambulatory surgery.

ABSTRACT

Comparison of vital capacity induction with sevoflurane to intravenous induction with propofol for adult ambulatory anesthesia.
AUTHORS: Philip BK; Lombard LL; Roaf ER; Drager LR; Calalang I; Philip JH.
SOURCE: Anesth Analg. 1999 Sep;89(3):623-7
ABSTRACT:
We compared vital capacity inhaled induction (VC) with sevoflurane with i.v. induction with propofol for adult ambulatory anesthesia. Patients were randomly assigned to receive either 8% sevoflurane in 75% N2O/O2 from a primed circuit (VC, 32 patients) or propofol 2-mg/kg bolus (i.v., 24 patients). Times to loss of consciousness (response to command) and induction side effects (airway, hemodynamic, motor) were assessed. Anesthesia was maintained with sevoflurane/N2O via a face mask for both groups. At the end of surgery, recovery times were measured and psychomotor function tests were performed. Patients were also asked to assess the quality of their anesthesia. Of the VC patients, 59% lost responsiveness in one breath, taking 39 +/- 3 s. All VC patients completed the induction, and all measures of induction time were significantly shorter for VC than for i.v. Induction side effects were different in the two groups (cough and hiccough for VC versus movement and blood pressure changes for i.v.), but overall incidences were similar. There were no significant differences in any index of early or intermediate recovery. Mild nausea occurred more often with VC, but no antiemetics were needed, and discharge was not delayed. Patients' assessments of the quality of induction or wake up were not significantly different between VC and i.v. Thus, VC induction with sevoflurane is an acceptable alternative to propofol i.v. induction of general anesthesia for adult ambulatory surgical patients.

IMPLICATIONS: A vital capacity induction with sevoflurane produced a faster loss of consciousness and had side effects, recovery times, and patient satisfaction similar to that of a propofol induction in adults undergoing ambulatory surgery.



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۳/٢٧ | ٧:٠٢ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

Ulnar nerve pressure: influence of arm position and relationship to somatosensory evoked potentials.
Prielipp RC, Morell RC, Walker FO, Santos CC, Bennett J, Butterworth J.
Anesthesiology. 1999; 91:345-54.

Will we ever understand perioperative neuropathy? A fresh approach offers hope and insight (editorial).
Caplan RA.
Anesthesiology. 1999; 91:335-6

When you read one of our commentaries it should leave you thinking or doing something different in your practice. This great study gives the best evidence yet of how to prevent ulnar nerve injury. The ultimate definitive study would put into practice these suggestions and prove a decreased incidence. Assuming nerve injury is due to pressure (that's the flaw, but incredibly likely), then systematically studying how to minimize ulnar nerve pressure is the logical approach. Why did it take to the end of the millennium to do this. To Dr. Prielipp et al. we say: "better late than never." (Actually I wished I had thought of this).

Basically, using a pressure-sensing mat, the pressure over the ulnar groove (i.e. funny bone) was measured in 3 positions at varying degrees of abduction. Supination was best (palm upward), neutral second, and pronation (palm down) worst. Interestingly, as the arm was moved from the side (30 degrees) out to 90 degrees, the pressure decreased with the arm in a neutral position, but did not affect a supinated arm. The effect on the brachial plexus with this maneuver was not noted.

Missing (and hopefully forthcoming) is which type of cradle is best, how do cradles (gel vs. foam) affect the nerve, and will systematic use of this information actually decrease reported injury claims.

Also unclear from this study are the best options when positioning lateral/prone. An academic's work is never done to the complete satisfaction of other academics. BUT I, for one, am happy to have this initial piece of information. More than 90% of my patients are supine, and they will ALL go to sleep with the arm in the supine position if I can manage it.

As noted in the accompanying editorial, nerve injury (since we've pretty much solved so many of the bigger problems like esophageal intubation) is big, accounting for 28% of all claims in the closed claims database, with many patients with ulnar neuropathy having symptoms for >1 year. Prospective analysis notes a 1:200 incidence. For most of us doing about 1000 cases per year, that's several per year per anesthesiologist or anesthetist. Prielipp et al give us some information that should allow us to do better-- We should act on it!

ABSTRACT

1. Ulnar nerve pressure: influence of arm position and relationship to somatosensory evoked potentials.
AUTHORS: Prielipp RC; Morell RC; Walker FO; Santos CC; Bennett J; Butterworth J.
SOURCE: Anesthesiology. 1999 Aug;91(2):345-54
ABSTRACT:
BACKGROUND: Although the ulnar nerve is the most frequent site of perioperative neuropathy, the mechanism remains undefined. The ulnar nerve appears particularly susceptible to external pressure as it courses through the superficial condylar groove at the elbow, rendering it vulnerable to direct compression and ischemia However, there is disagreement among major anesthesia textbooks regarding optimal positioning of the arm during anesthesia.

METHODS: To determine which arm position (supination, neutral orientation, or pronation) minimizes external pressure applied to the ulnar nerve, we studied 50 awake, normal volunteers using a computerized pressure sensing mat. An additional group of 15 subjects was tested on an operating table with their arm in 30 degrees, 60 degrees, and 90 degrees of abduction, as well as in supination, neutral orientation, and pronation. To determine the onset of clinical paresthesia compared to the onset and severity of somatosensory evoked potential (SSEP) electrophysiologic changes, we studied a separate group of 16 male volunteers while applying intentional pressure directly to the ulnar nerve. Data are presented as mean (median; range).

RESULTS: Supination minimizes direct pressure over the ulnar nerve at the elbow (2 mmHg [0; 0-23]; n = 50), compared with both neutral forearm orientation (69 mmHg [22; 0-220]; P < 0.0001), as well as pronation (95 mmHg [61; 0-220]; P < 0.0001). Neutral forearm orientation also results in significantly less pressure over the ulnar nerve compared to pronation (P < or = 0.04). The estimated contact area of the ulnar nerve with the weight-bearing surface was significantly (P < 0.0001) smaller in the supine position (2.2 cm2 [0.5; 0-9]; n = 50) compared with both neutral orientation (5.5 cm2 [5.0; 0-13]) and pronation (5.8 cm2 [6; 0-12]). With the forearm in neutral orientation, ulnar nerve pressure decreased significantly (P < or = 0.01; n = 15) as the arm was abducted at the shoulder from 0 degrees to 90 degrees. In the 16 male subjects tested, notable alterations in ulnar nerve SSEP signals (decrease > or = 20% in N9-N9' amplitude) were detected in 15 of 16 awake males during application of intentional pressure to the ulnar nerve. However, eight of these subjects did not perceive a paresthesia, even as SSEP waveform amplitudes were decreasing 23-72%. Two of these eight subjects manifested severe decreases in SSEP amplitude (> or = 60%).

CONCLUSIONS: Extrapolating these results to the clinical setting, the supinated arm position is likely to minimize pressure over the ulnar nerve. With the forearm in neutral orientation, pressure over the ulnar nerve decreases as the arm is abducted between 30 degrees and 90 degrees. In addition, up to one half of male patients may fail to perceive or experience clinical symptoms of ulnar nerve compression sufficient to elicit SSEP changes.

2. Will we ever understand perioperative neuropathy? A fresh approach offers hope and insight (editorial).


موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۳/٢٧ | ٦:٥۸ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

Transient neurologic symptoms (TNS) following spinal anaesthesia with lidocaine versus other local anaesthetics

Plain Language Summary

Temporary pain in the lower extremities following spinal anaesthesia with lidocaine compared to other local anaesthetics

Lidocaine is the drug of choice for inducing spinal anaesthesia in ambulatory surgery because of its rapid onset of action, intense nerve blockade, and short duration of action. The possible side effects of spinal anaesthesia in adults, which develop after recovery, are backache, post-dural puncture headache, and transient neurologic symptoms that are characterized by slight to severe pain in the buttocks and legs. TNS symptoms develop within a few hours and up to 24 hours after anaesthesia. They last, in most cases, up to two days. The present review shows that lidocaine is more likely to cause transient neurologic symptoms than bupivacaine, prilocaine, and procaine. However, these drugs produce prolonged local anaesthetic effects and therefore are not desirable for ambulatory patients. It is possible that the reintroduction of 2-chloroprocaine will solve this lack of a suitable intrathecal local anaesthetic; confirmatory studies are needed.

This is a Cochrane review abstract and plain language summary, prepared and maintained by The Cochrane Collaboration, currently published in The Cochrane Database of Systematic Reviews 2011 Issue 4, Copyright © 2011 The Cochrane Collaboration. Published by John Wiley and Sons, Ltd.. The full text of the review is available in The Cochrane Library (ISSN 1464-780X).

This record should be cited as: Zaric D, Pace NL. Transient neurologic symptoms (TNS) following spinal anaesthesia with lidocaine versus other local anaesthetics. Cochrane Database of Systematic Reviews 2009, Issue 2. Art. No.: CD003006. DOI: 10.1002/14651858.CD003006.pub3

Editorial Group: Anaesthesia Group

This version first published online: April 22. 2003
Last assessed as up-to-date: August 15. 2008

Abstract

Background

Spinal anaesthesia has been in use since 1898. During the last decade there has been an increase in the number of reports implicating lidocaine as a possible cause of temporary and permanent neurologic complications after spinal anaesthesia. Follow up of patients who received uncomplicated spinal anaesthesia revealed that some of them developed pain in the lower extremities after an initial full recovery. This painful condition that occurs in the immediate postoperative period was named 'transient neurologic symptoms' (TNS).

Objectives

To study the frequency of TNS and neurologic complications after spinal anaesthesia with lidocaine compared to other local anaesthetics.

Search strategy

We searched the Cochrane Central Register of Controlled Trials Register (CENTRAL) (The Cochrane Library, Issue 4, 2008); MEDLINE (1966 to August 2008); EMBASE (1980 to week 35, 2008); LILACS (August 2008); and handsearched the reference lists of trials and review articles.

Selection criteria

We included all randomized and quasi-randomized studies comparing the frequency of TNS and neurologic complications after spinal anaesthesia with lidocaine as compared to other local anaesthetics.

Data collection and analysis

Two authors independently evaluated the quality of the relevant studies and extracted the data from the included studies.

Main results

Sixteen trials reporting on 1467 patients, 125 of whom developed TNS, were included in the analysis. The use of lidocaine for spinal anaesthesia increased the risk of developing TNS. There was no evidence that this painful condition was associated with any neurologic pathology; the symptoms disappeared spontaneously by the fifth postoperative day. The relative risk (RR) for developing TNS after spinal anaesthesia with lidocaine as compared to other local anaesthetics (bupivacaine, prilocaine, procaine, levobupivacaine, ropivacaine, and 2-chloroprocaine) was 7.31 (95% confidence interval (CI) 4.16 to 12.86). Mepivacaine was found to give similar results as lidocaine and was therefor omitted from the overall comparison to diminish the heterogeneity.

Authors' conclusions

The risk of developing TNS after spinal anaesthesia with lidocaine was significantly higher than when bupivacaine, prilocaine, or procaine were used. The term 'transient neurological symptoms' implies neurologic pathology. Failing identification of the pathogenesis of TNS, consideration should be given to choosing a neutral descriptive term which does not imply a particular causation. One study about the impact of TNS on patient satisfaction and functional impairment demonstrated that non-TNS patients were more satisfied and had less functional impairment after surgery than TNS patients, but this did not influence their willingness to recommend spinal anaesthesia.



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۳/٢٤ | ۱۱:۳٥ ‎ق.ظ | نویسنده : | نظرات ()

Anesthesia for Laparoscopic Surgery

 

پنومو پریتو نئوم و پوزیشن بیمار برای لاپاراسکوپی باعث تغییرات فیزیولوژیکی می شود که management  بیهوشی را عارضه دار می کند .

فاکتور هایی که باعث می شوند بیهوشی برای لاپاراسکوپی باالقوه روش پر خطری باشد عبارتند از :

۱- مدت عمل جراحی به روش لاپاراسکوپی

۲- خطر آسیب به احشاﺀ

۳- اشکال در ارزیابی مقدار خونریزی

۴- پنوموپریتونئوم  و پوزیشن بیمار

 

تغییرات ونتیلاتوری و تنفسی در طی لاپاراسکوپی

دمیدن Co2  به داخل پریتوئن باعث چهار عارضه اساسی تنفسی می شود شامل :

۱ – آمفیزم زیر جلدی Co2                         ۲-  پنوموتوراکس

۳ – Endobronchial Intubation             ۴ – آمبولی گاز ( Air Emboli)

 

تغییرات ونتیلاتوری

نوموپریتونئوم کمپلیانس توراکوپولموناری را کاهش می دهد . کمپلیانس تا ۳۰ -۵۰ درصد درافراد سالم چاق ASA  III – IV  کاهش می یابد اما شکل منحنی فشار – حجم تغییر نمی کند ( ش ۵۷ ص ۲۲۸۶  ) / هنگامی که پنوموپریتوئن ایجاد میشود  و ثابت می ماند کمپلیانس تحت تاثیر Tilting  بعدی بیمار و یا افزایش ونتیلاسیون دقیقه ای برای پرهیز از هیپر کاپنی قرار نمی گیرد .

کاهش FRC  به علت بالا رفتن دیافراگم و تغییرات در انتشار ونتیلاسیون و پر فیوژن ریوی  ثانوی به افزایش فشار راه هوایی می تواند مورد انتظار باشد به هر حال افزایش فشار داخل شکم تا ۱۴mm/Hg  در بیمار با پوزیشن ۱۰-۲۰ درجه Head – up  یا Head – down به طور بر جسته ای فضای مرده فیزیولوژیک یا شانت را در بیماران بدون مشکلات قلبی عروقی ، تغییر نمی دهد .

 

افزایش در partial paco2partial paco2

در طی پنوموپریتونئوم Co2  بطور برجسته ای افزایش می یابد تا اینکه پس از ۱۵ تا ۳۰ دقیقه از شروع دمیدن Co2  در بیماران تحت ونتیلاسیون مکانیکی کنتروله در طی لاپاراسکوپی ژنیکولوژیک در پوزیشن ترندلنبرگ یا کله سیستکتومی لاپاراسکوپیک در پوزیشن Head –up  به پلاتو می رسد ( ش ۲ – ۵۷ ص ۲۲۸۷ ) . بنابراین هر افزایش بر جسته در paCo2  پس از این پریود نیاز به جستجو برای علت غیر وابسته یا وابسته به دمیدن Co2  مانند آمیزم زیر جلدی Co2  دارد . افزایش در paCo2  وابسته به فشار داخل شکمی است . در طی لاپاراسکوپی با بی حسی موضعی لوکال ( آنستزی ) paCo2  بدون تغییر باقی می ماند اما ونتیلاسیون دقیقه ای بطور برجسته ای افزایش می یابد .

مونیتورینگ قابل اعتماد paCo2  واشباع اکسیژن شریانی در بیماران سالم و در فقدان اختلالات حاد داخل دوره عمل ، پالس اکسی متری و کاپنوگرافی است . ( ش ۲ – ۵۷ ص ۲۲۸۷ ) 

حین دمیدن Co2  بدون پریئوئن  اختلاف متوسط میان paCo2  و EtCo2  

(  Δa- EtCo2  )  تغییر چندانی نمی کند . paCo2  و EtCo2  در بیماران با IIASA و III  بیشتر از ASAI  تغییر یافته و افزایش می یابد ( ش ۳ – ۵۷ ص ۲۲۸۷ ) . این یافته ها در بیماران مبتلا به COPD و بچه های مبتلا به  Cyaotic congenital heart DX به اثبات  رسیده است . بنابراین ، این اطلاعات عدم ارتباط بین  paCo2  و PEtCo2  را در بیماران ضعیف ( Sick) مشخص می نماید . بخصوص در بیمارانی که ظرفیت دمی Co2  آنها معیوب بوده و یا در افراد سالمی که سیستم قلبی ریوی آنها به صورت حاد مختل شده است . لذا در موقعی که از لحاظ کلینیکی شک به بالا بودن paCo2  وجود دارد لازم است که نمونه گیری شریانی انجام گردد هر چند که PEtCo2  نرمال بوده باشد .

احتباس Co2  داخل شکمی پس از عمل جراحی منجر به افزایش RR و PEtCo2   بیماران با تنفسی خودبخودی پس از کله سیستکتومی به روش لاپاراسکوپی در مقایسه با کله سیستکتومی به روش open  می شود .

در طی Co2  پنوموپریتونئوم افزایش paCo2  ممکن است مولتی فاکتوریال باشد شامل :

۱ -  جذب Co2  از حفره صفاق



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی
ادامه مطلب

تاريخ : ۱۳٩٠/۳/٢۳ | ٦:٤۱ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

نتایج به دست آمده از یک مطالعه نشان داد که پخش موسیقی آرام و بی کلام در حین انجام اعمال جراحی می تواند موجب افزایش تمرکز و بهبود ارتباط کلامی بین جراح، متخصص بی هوشی و پرسنل اتاق عمل گردد.

در این مطالعه 300 نفر از پزشکان و پرسنل پنج بیمارستان شهرستان ارومیه مورد ارزیابی قرار گرفتند.

یافته های حاکیست 70 درصد افراد معتقد بودند که پخش موسیقی آرام موجب بهبود ارتباط کلامی میان پرسنل اتاق عمل می شود و 90 درصد نیز اظهار داشتند قدرت تمرکز آن ها در هنگام پخش موسیقی با صدای آرام افزایش پیدا می کند.

همچنین تمایل به پخش موسیقی با شدت صدای کم در افراد مسن و متخصصان بیهوشی بیشتر بود.

یافته های این پژوهش حاکی است که آرامش در اتاق عمل لزوماً به معنی برقراری سکوت محض نبوده و حتی ممکن است برای رسیدن به این مقصود از صدای موسیقی آرام استفاده شود.

این مطالعه توسط دکتر محمد باقر زینالی دانشیار گروه بیهوشی دانشگاه علوم پزشکی ارومیه انجام شده است و در مجله پزشکی ارومیه به چاپ رسیده است.



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۳/٢۱ | ٧:٢۱ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

سلامت پرسنل اتاق عمل به دلیل استنشاق گازهای بیهوشی در معرض خطر قرار دارد به طوری که شیوع سقط جنین و انواع اختلالات قاعدگی و بیماریهای کبدی و کلیوی آنها را تهدید می کند و این معضل در اغلب بیمارستانهای ایران که سیستم تخلیه گازهای بیهوشی در اتاقهای عمل ندارند شایع است. .

 



دکتر محمدمهدی قیامت، رئیس انجمن بیهوشی و مراقبتهای ویژه ایران ضمن تائید چنین مشکلی به خبرنگار مهر گفت: گازهای بیهوشی که در اتاقهای عمل استفاده می شود به دلیل نبود سیستم تخلیه سلامت پرسنلی را که در این اتاقها حضور دارند تهدید می کند.

استنشاق گاز بیهوشی "نایتروس اکساید" در اتاقهای جراحی و ریکاوری احتمال بروز عوارض و خطرات جدی را به دنبال دارد. این عوارض شامل کاهش کارایی مغز، کاهش تواناییهای بینایی و شنوایی، بروز ناهنجاریهای سیستم تولید مثل، کم خونی مگالوبلاستیک، افزایش شیوع سقطهای خودبخودی و بیماریهای کبدی و کلیوی است.

رئیس انجمن بیهوشی و مراقبتهای ویژه ایران، بروز چنین عوارضی برای پرسنل اتاق عمل را ناشی از نبود سیستم تخلیه گازهای بیهوشی دانست و افزود: متاسفانه اغلب اتاقهای عمل در بیمارستانهای کشور استانداردهای لازم را ندارند.

از جمله علل بروز این عوارض برای کادر اتاق عمل می توان به نبود سیستم تهویه هوا مناسب، غلظتهای بالای گاز O2N در هوای بازدم بیماران در مرحله بعد از بیهوشی، روشهای رایج بیهوشی و نشت گاز از سیلندرها و ماشین بیهوشی اشاره کرد.

قیامت با اشاره به استفاده از گاز بیهوشی هالوتان در اتاقهای عمل بیمارستانهای کشور گفت: عوارض هالوتان می تواند ایجاد ناهنجاریها و سقط جنین را تسهیل کند.

در مطالعه ‌ای که به منظور بررسی اثرات گازهای بیهوشی بر روی نتایج حاملگی زنان شاغل در اتاق عمل انجام شده است وضعیت 118 زن شاغل در اتاق عمل و 180 زن شاغل در بخشهای دیگر بیمارستان بررسی شد که یافته‌های آن حاکی از آن است که از 189 مورد حاملگی در گروه مطالعه 43 مورد سقط روی داده در حالی که در گروه شاهد از 375 حاملگی 25 مورد منجر به سقط شده است.

رئیس انجمن بیهوشی و مراقبتهای ویژه ایران با اشاره به اینکه درصد گازهای بیهوشی در اتاقهای عمل اندازه گیری نمی شود افزود: بیمارستانهای معدودی در کشور وجود دارد که مجهز به سیستم تخلیه گازهای بیهوشی هستند و ضوابط استاندارد را دارند.

وی ادامه داد: همانطور که شهروندان تهرانی در معرض آلودگی هوا قرار دارند ولی متوجه عوارض مزمن آن نیستند، کادر اتاق عمل نیز در معرض خطرات گازهای بیهوشی قرار دارند که سلامت آنها را تهدید می کند اما کسی به فکر آنها نیست. 



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۳/٩ | ٧:٢۳ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

نیاز های بیمار را در مراحل قبل-حین و بعد از بیهوشی مورد بررسی قراردهد.

-در تعالی بهداشت-حفظ سلامتی و ارتقای سطح مراقبت در حد مطلوب و

 رضایت مندی بیمار کوشا باشد.

-در نجات جان بیماران در فوریت ها نقش موثری ایفا کند.

-در بخش مراقبت های پس از بیهوشی(PACU) به انحو احسن انجام وظیفه نماید.

-درآموزش بیمار-خانواده و سایر افراد بر حسب نیاز پیش قدم باشد.

-به ارتباط مناسب با بیمار-خانواده و اطرافیان اهمیت بدهد.

وظایف حرفه ای دانش آموختگان رشته ی هوشبری:

الف)بررسی و شناخت بیمار قبل از عمل:

 

-نقش مراقبتی.

-بدست آوردن اطلاعات و سابقه ی بیمار.

-تعیین نیاز های بیمار.

-کنترل پرونده بیمار.

-تجزیه و تحلیل اطلاعات و گزارش موارد به پزشک بیهوشی.

ب)مراقبت های قبل از بیهوشی:

 

-آمایش ماشین بیهوشی-وسایل و تجهیزات اتاق عمل و مراقبتهای ویژه مراقبت

های ویژه پس از بیهوشی و اطمینان یافتن از کارائی و سلامت آن ها



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۳/٩ | ٧:٢٠ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

What is an Anesthesia Assistant?

An Anesthesia Assistant is a specially trained, health professional that participates in the care of the stable surgical patient during general, regional, or conscious sedation anesthesia through medical directives under the supervision of and immediate availability of the anesthesiologist.

What does an Anesthesia Assistant do?

The Anesthesia Assistant is a valuable member of the anesthesia care team who works closely with the anesthesiologist during surgery.

  • Provides technical support to Anesthesiologist for complex anesthesia equipment
  • Provides airway management assistance
  • Monitors patient's hemodynamic status, blood, fluid and pharmacological therapy
  • Performs activities such as administration of anesthetic gases and medications, insertion and management of hemodynamic monitors, and management of anesthesia equipment.In addition the Anesthesia Assistant provides physiologic surveillance of the stable patient under general anesthesia, regional anesthesia and for procedural sedation. This provision of anesthesia care is under the direct supervision of the Anesthesiologist and under the authority of medical directives.

Career Opportunities

Anesthesia Assistants work in operating rooms as part of anesthesia care teams in many facilities across Canada. Significant growth in the profession is anticipated due to the aging population and associated rise in surgical procedures and decrease in the number of Anesthesiologists in Canada. Anesthesia Assistants' skills are also required in other areas of the hospital, including post-operative care areas, labour and delivery, emergency, and intensive care.

How long does it take?

Didactic

Semester 1

In the first semester, Michener's Anesthesia Assistant program is offered in a distributed learning format with three online courses over 12 weeks. At the conclusion of these courses, students will complete a 5 day residential at Michener Institute that includes sessions and evaluations in the classroom, the laboratory and Simulation centre.

Students will require access to anesthesia equipment and monitors during this semester at their base site. Computer literacy is highly recommended.

Semester 2

In the second term, Michener's Anesthesia Assistant program is offered on site one day per week for 13 weeks plus a 10 day residency that includes sessions and evaluations in the classroom, thelaboratory and Simulation centre.

Clinical

Semester 3

Currently an approximate 12 week clinical practicum to be completed within a six month consecutive time frame is also required for completion of the Anesthesia Assistant Graduate Certificate.

Used with permission by the CRTO. Credit: Joint CRTO/RTSO Communications Working Group.

Start Date

September 2011

Admission Requirements

  • Registered Respiratory Therapist (RRT) or Registered Nurse (RN);
  • 2 years or full time equivalent (>4000 hours) critical care experience within the past 4 years (ICU, ER, NICU, PACU)
  • Letter from base site - Chief of Anesthesia, indicating support for clinical education
  • A Pre- Entrance Assessment may be required by applicants to determine exact course of study
  • Students must have access to a computer that meets the minimum system requirements, access to the Internet and an e-mail account.
  • Computer literacy is highly recommended
  • Applicants for whom English is a second language must provide proof of an english language assessment.
  • Students must have access to anesthesia equipment (AGMs, VTRs & monitors) throughout the course.
   

Tuition

Program Cost*

$10,950.00 divided equally over 3 semesters

*Includes some program materials, tutor support and evaluation. Does not include required textbooks.

Non Tuition Cost

$180.00 (Student activity fee)

How do I apply?

To apply please submit the following documents to The Michener Institute:

  • Completed Michener Application form
  • A current resume describing background and experience
  • Proof of registration with CRTO or CNO
  • A letter from your Chief of Anesthesia supporting return to home base site for clinical education
  • Applicants for whom English is a second language must provide proof of an english language assessment.
  • A $30.00 non-refundable application fee

Your application should be sent to:

Office of the Registrar
The Michener Institute
222 St. Patrick Street
Toronto, ON
M5T 1V4
Canada
Fax: (416) 596-3122

For more information on the application process please visit Michener's Admissions page.

Application Deadline

May 15, 2011

What will I learn?

Semester 1

In the first term of the program, you will begin to acquire the technical expertise, knowledge and interpersonal skills needed to become a valuable member of the anesthesia care team. The 1st semester consists of three courses and includes a 5 day residency at the end of the course work. Course competencies include:

  • Exploring the pharmacological principles of anesthesia and categorizing the clinical manifestations of pharmacological agents used in anesthesia
  • Developing strong technical expertise in all equipment associated with the anesthetic gas machine and pollution control systems
  • Developing strong technical and clinical expertise in the use of physiologic monitoring equipment

Semester 2

In the second term, two courses are delivered online for the purpose of team discussions and preparation of the weekly cases.  Learners are required to be onsite one day per week for 13 weeks to present their case studies and participate in discussions and scenario re-enactments which occur in the Simulation centre.  The semester concludes with a 10 day residential period at the end of the course work.  Course competencies include:

  • Evaluating the pre, peri and postoperative patient
  • Advanced airway management
  • Assisting with pharmacological therapy
  • Maintaining fluid therapy
  • Assisting with the administration of peripheral nerve blocks, spinal anesthetics and epidurals
  • Assisting with the administration and maintenance of general anesthesia for stable patients
  • Performing procedural sedation
  • Managing special anesthetic considerations

Semester 3: Clinical

Students will then be required to complete an approximate 12 week clinical rotation within a 6 month period. Course competencies on adult and pediatric patients include:

  • Evaluating the pre, peri and postoperative patient
  • Advanced airway management
  • Assisting with pharmacological therapy
  • Maintaining fluid therapy
  • Assisting with the administration of peripheral nerve blocks, spinal anesthetics and epidurals
  • Assisting with the administration and maintenance of general anesthesia for stable patients
  • Performing procedural sedation
  • Managing special anesthetic considerations

 



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۳/٧ | ٤:٢٦ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی , پزشکی

تاريخ : ۱۳٩٠/۳/٦ | ٦:٤٦ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۳/۳ | ٦:٤٠ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۳/۳ | ٦:۳٩ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۳/۳ | ٦:۳٦ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۳/٤ | ٦:۳٥ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۳/٤ | ٦:۳٤ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۳/۳ | ٦:۳۱ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۳/۳ | ٦:۳٠ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۳/۳ | ٦:٢٦ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۳/۳ | ٦:٢٤ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۳/۳ | ٦:٢٢ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/۳/۳ | ٦:۱٩ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

دانشمندان غربی در تحقیقات اخیر خود دریافتند بیمارانی که حین معاجه و یا عمل جراحی موسیقی مورد علاقه خود گوش می دهند نیاز کمتری به داروی بیهوشی ویا مواد مخدر دارند .

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز به نقل از  روزنامه ی ایندیپندنت ،  در این آزمایش بیمارانی که به موسیقی مورد علاقه خود گوش می دادند به میزان تقریبا ۴۴ درصد داروی کمتری برای بیهوشی موضعی خود نیاز داشتند و قطرات کمتری از دارو تخدیر کننده نیز به آنان تزریق شود .

دکتر کوین متخصص بیهوشی از دانشگاه آمریکایی (یل) معتقد است موسیقی به طور کلی برای استراحت و انحراف حواس از موضوعات نا خوشایند شنیده می شوند . و در زمان جراحی و معالجه پزشکی در تغیر جهت دادن توجه بیمار مؤثر است .

در این پروژه تحقیقاتی از بیماران خواسته شده بودتانواری ازموسیقی محبوب خود هنگام مراجعه برای عمل جراحی که عموما سرپایی وبابیهوشی موضعی بود به همراه بیاورند. همه بیماران دراین ازمایش بعلت موضعی ویانقطه ای بودن بیهوشی بیدار بودند ودرنتیجه ازاجرای عمل جراحی همراه با شنیدن موسیقی اگاهی داشتند.

دکتر کوین گفت : موسیقی مورد علاقه بیماران یک محیط اشنا برای ان فراهم می آورد ، که میتواند توجه انها را ازمعالجه ویا جراحی منحرف کند .



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٢/٢٩ | ٦:٢۸ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()


مسأله بیماری و درد از زمان خلقت وجود داشته است و برخورد انسان در دوران مختلف با این بیماریها و درد ناشی از آنها تفاوت داشته است. در این میان بعضی از بیماریها به گونه ای بودند که با داروها بهبود نمی یابند و یا درمانی برای آنها شناخته نشده است و نیاز به مداخله جراحی دارند. در گذشته به علت وجـود درد شدید در طی درمان جــراحی، این قبیل اعمال قابل اجرا نبودند، مگر در موارد محدود و معدود آن هم با ناله ها و نعره های دلخراش بیمار.
با این حال اطبا همواره در جستجوی راههایی بوده اند تا بیمار را بدون احساس درد از چنگال عامل آزار دهنده و صدمات نجات دهند. برای این کار روشهای مختلفی به کار گرفته شد. از آن جمله روشهای فیزیکی مثل فشار بر روی اعصاب و یا سرد کردن آنها جهت کاهش درد بیماران و یا خوراندن معجونهای مختلف.


ولی این حربه ها نیز نتوانستند آن آرزوی بزرگ را به انجام رسانند و تمام اعمال جراحی را بدون ناراحتی برای بیمار انجام دهند، تا این که در قرون اخیر با پیشرفت علم در زمینه های مختلف و پیشرفت علوم با معرفی اتر و اکسید نیتروژن و تترا کلریدکربن، سیکلو پروپان و هالوتان ایزو فلوران و سوفلوران و دسفلوران و آرام بخشهای جدید مثل ترکیبات بنزودیازپینها و خواب آورهای مصنوعی مثل باربیتوراتها و... ضد دردهای قوی مثل ترکیبات صنعتی اپیوییدی و شل کننده های عضلانی و بی حس کننده های موضعی به این مهم دست یافته ایم امروزه با پیشرفت علم بی هوشی اعمال جراحی بزرگ در سایه آن انجام پذیر شده است و هر روز از خطرات مربوط به بیهوشی کاسته می شود. اگر تا به حال نیاز به عمل جراحی پیدا کرده باشید پیش از بیهوشی با خود چه فکر کرده اید؟ از وقتی که یک فرد کاندیدا ی عمل جراحی می شود تعداد زیادی از سؤالات بی پاسخ و ابهامات فراوان در ذهن او شکل می گیرد و تا زمان بیهوش شدن این اندیشه ها او را رها نمی کنند. اگر چنین تجربه ای را داشته اید و یا در پیش دارید مطلب زیر می تواند به بسیاری از سؤالات شما پاسخ دهد.
هنر بیهوشی که یکی از علوم تخصصی و فوق تخصصی علم پزشکی به شمار می رود بیهوش کردن برای عمل جراحی و بیهوش نگه داشتن در طی عمل جراحی و به هوش آوردن بیمار بعد از پایان عمل جراحی را در بر می گیرد. قریب به اتفاق بیماران از این مدت چیزی به یاد نمی آورند، اما در طول این مدت فرد یکی از دشوارترین تجربیات زندگی خود را پشت سر می گذارد که بدون توجه خاص متخصصین امکان پذیر نیست. اعمال جراحی به دو گروه تقسیم می شوند:اعمال جراحی انتخابی و اعمال جراحی اورژانسی.
در اعمال جراحی انتخابی مثلاً یک فتق بدون مخاطره آب مروارید، برداشتن رحم و یک غده چربی و یا اصلاح تیغه بینی و اعمال دیگری نظیر اینها، بیمار پس از تصمیم گیری برای عمل با فرصت کارها و آزمایشات قبل از عمل مثل آزمایش خون رادیو گرافی قفسه صدری و یا نوار قلب را انجام می دهد و با این آزمایشات به کلینیک بیهوشی در بیمارستانها و یا مطب پزشکان بیهوشی جهت مشاوره بیهوشی مراجعه و پس از معاینات لازم توسط پزشک متخصص بیهوشی و تأیید این که مشکلی از نظر بدنی و آزمایشات برای بیهوش شدن ندارید ، با تجویز یک سری دارو برای شب قبل از عمل به بیمارستان مراجعه و بستری و تحت عمل جراحی قرار می گیرد. در اعمال جراحی اورژانس وضعیت فرق دارد و به علت مشکلاتی که برای بیمار بوجود آمده است، جان بیمار هر چه زودتر باید نجات یابد و زمان اندکی در اختیار پزشکان بیهوشی و جراح قرار دارد . همه کارهای بیمار با سرعت و دقت هر چه تمامتر انجام و بیمار آماده عمل جراحی می گردد . گاه که فرصت برای همین کارها نیز موجود نباشد بیمار سریعاً به اطاق عمل منتقل می شود تا اقدامات لازم جهت نجات بیمار انجام شود. ابتدا گروه بیهوشی شروع به کار می کند و مقدمات کار را جهت بیهوش کردن بیمار فراهم می کند که این کار توسط متخصص بیهوشی و همکاران دیگر او یعنی تکنسینهای بیهوشی کارهای مقدماتی مثل آماده و چک کردن دستگاه بیهوشی، آماده کردن داروهای لازم جهت شروع و ادامه بیهوشی شامل کنترل فشار خون که در موارد ساده با دستگاه فشار سنج معمولی و در بعضی موارد از طریق کار گذاری فشار سنج داخل شریانی مثلاً در بیمارانی که مورد عمل مغز و یا جراحی قلب باز و یا پیوند کلیه قرار می گیرند انجام می شود. بررسی گازهای خونی شریانی که توسط دستگاهی به نام پالس اکسی متر انجام می شود و در صورت نیاز بیمار از نظر قلبی نیز تحت مراقبت با دستگاههای مخصوص مونیتورینگ قلبی قرار می گیرد .این دستگاه لحظه به لحظه وضعیت قلب بیمار را نشان می دهد و یا در مورد بعضی از اعمال کار گذاری کاتترهای ریوی و اکو کاردیو گرافی داخل مری و... انجام می شود که این اقدامات بسته به نوع عمل جراحی فرق می کند و آماده نمودن داروها و سایر وسایل لازم برای گذاشتن لوله داخل تراشه که برای تنفس بیمار لازم است انجام می دهند. پس از اقدامات لازم که عرض شد و عدم و جود مشکل خاص که مانع بیهوشی باشد گروه بیهوشی با تزریق داروهای مختلف مثل داروهای ضد اضطراب و ضد درد و داروهای بیهوش کننده و داروهای لازم برای شل کردن بیمار و گازهای بیهوشی نگهدارنده بیهوشی و گاهی پرسیدن سؤالات مختلف که بیشتر به قصدکاهش اضطراب و با انحراف ذهن بیمار و دور کردن بیمار از حال و هوای عمل انجام می گیرد شروع می شود و معمولاً بیمار بعد از عمل تا همین مرحله را به یاد دارد و پس از آن دیگر چیزی به یاد ندارد. همزمان با کارهای فوق گروه جراحی که عبارت از جراح و تکنسینهای کمک جراح برای دست شستن و ضد عفونی کردن دستها و دستکش پوشیدن آماده می شوند و گروهی دیگر که در حقیقت گروه پشتیبانی می باشند به آماده کردن وسایل لازم برای جراحی می پردازند. نگهداری بیمار در این وضعیت توسط گروه بیهوشی انجام می شود که مراقبت لحظه به لحظه را طلب می کند. با تزریق داروهای مختلف بیهوشی بیمار به دنیای بیهوشی و خوابی که ساخته دست متخصص بیهوشی است فرو می رود و در طی عمل جراحی در این خواب نگهداشته می شود. در طول عمل باید دائماً از تنفس بیمار مراقبت شود. در بعضی موارد با دست به بیمار تنفس داده می شود و گاهی نیز با استفاده از دستگاههای تهویه کننده .موضوع خیلی مهم دیگر فشار خون بیمار است که حداقل هر پنج دقیقه یک بار باید اندازه گیری و کنترل شود تا از نوسانات جلو گیری شود. سایر دستگاههای مراقبت کننده اکسیژن خون شریانی بیمار، قلب او، میزان سرم و یا خون دریافتی فرد و همچنین خون از دست رفته اش را در طول عمل اندازه گیری می کنند تا در صورت نیاز آنها جایگزین شوند. درجه حرارت فرد نیز کنترل می شود. از چشمهای بیمار باید مراقبت کافی بعمل آید. در عملهای جراحی طولانی مدت این کار به کمک پمادهای استریل و بستن چشم با چسب انجام می شود و در عملهای کوتاه مدت فقط بستن چشم با چسب کفایت می کند. از اندامهای مختلف بدن باید در طی یک بیهوشی مراقبت دقیق به عمل آید تا آنها دچار مشکل نشوند. باید از لوله ای که در داخل تراشه بیمار گذاشته می شودکه اکسیژن و گازهای بیهوشی به او برسد محافظت شودکه خارج نشود. در طی عمل به طور دائم از عمیق بودن بیهوشی اطمینان حاصل شود. مراقبت از نقاطی از بدن بیمار که تحت فشار هستند باید با دقت کافی انجام شود.باید این نکات در طی عمل بارها و بارها کنترل شوند. با کنترل نبض و فشار خون و تنفس و میزان اکسیژن خون شریانی و کنترل قلب بر روی دستگاه نشان دهنده وضعیت قلب و سایر دستگاههای کنترل کننده باید از وضعیت لحظه به لحظه بیمار آگاهی یافت و آنها را در برگه مخصوص ثبت کرد. از روی این علایم متخصص بیهوشی باید مرتباً داروها را تنظیم نماید. مدت زمان اعمال جراحی بسته به نوع عمل و آسیب دیدگی و وضعیت بیمار فرق می کند و از یک عمل کوتاه 45 دقیقه ای تا اعمال جراحی بلند مدت متفاوت است که در عملهای جراحی طولانی مدت اوضاع به مراتب مشکل تر می شود و هر چه زمان عمل طولانی تر شود دقت بیشتری را طلب می کند. پس از پایان عمل باید بیمار کم کم به هوش آورده شود که این کار با بستن گازهای بیهوشی و ادامه اکسیژن و تزریق ضد بعضی دیگر از داروها انجام می شود. پس از تنفس کافی برای بیمارو رسیدن به سطح مطلوب لوله ای که در داخل تراشه بیمار گذاشته شده بود خارج می شود و تجویز اکسیژن ادامه داده می شود. پس از بهبودی نسبی، بیمار به اطاق بهبودی منتقل می شود که در آنجا خود داستان دیگری آغاز می شود. هر بیمار در وضعیتی خاص بیدار می شود. بعضیها آرام و بعضی با دست و پا زدنهای فراوان که هر دو نیاز به یک مراقبت مستمر و دقیق دارند.
وقتی بیمار به تحریکات پاسخ مناسبی بدهد و یا پاسخ سؤالات را بدهد از بیهوشی خارج شده و بعضی از بیماران که هنوز نیاز به مراقبت داشته باشند به بخش مراقبتهای بعد از عمل و بعضی دیگر مستقیماً به بخش منتقل می شوند. در بخش نیز ممکن است چندین ساعت دیگر هوشیاری باز نگردد ولی به مرور زمان و با تحریکات کلامی بیدار می شود و اطرافیان را می شناسد و از این لحظات که خود را بر روی تخت می بیند و عمل را تمام شده می پندارد و از آنچه ما برای شما گفتیم معمولاً چیزی به یاد ندارد. در بسیاری از موارد فرد حتی نمی داند که چه کسی او را بیهوش کرده است و پزشک متخصص بیهوشی او چه کسی بوده است. آنچه گفته شد بسیار کوتاه و مختصر و در یک بیهوشی عادی بود. در بعضی موارد بروز پیچیدگیها همه پزشکان و پرسنل اطاق عمل و بیمارستان و حتی بخش مراقبتهای ویژه را بعد از عمل به یک چالش بزرگ فرا می خواند که در اینجا از ذکر آنها خودداری می کنیم. امیدواریم که کم کم با حمایت بیشتر از کلینیکهای بیهوشی در بیمارستانها و مطبهای پزشکان متخصص بیهوشی و ارجاع بیماران قبل از عمل به آنها توسط همکاران محترم جراح باعث سهولت و روانی کار بیماران شویم که بیماران با دقت بیشتری در کلینیکها و مطبهای این متخصصین تحت آزمایشات قبل از بیهوشی قرار گیرند تا هم متخصصان بیهوشی با شناخت بیشتری از بیمار، وی را بیهوش نمایند و هم بیماران، متخصصان بیهوشی خود را بشناسند و یا حداقل قبل از عمل با یک متخصص بیهوشی مشاوره ای کرده باشند و پاسخ بعضی از سؤالاتی را که در ذهنشان نسبت به بیهوشی دارند تا اندازه ای دریافت کنند که این شناخت متقابل می تواند تأثیر مثبتی در هنگام بیهوشی بر روی بیمار داشته باشد و با شناخت پزشک متخصص بیهوشی و بیمار از همدیگر بیهوشی بهتری برای او جهت یک عمل جراحی انجام شود.
دکتر حسین زاغی ،متخصص بیهوشی و احیاء و مراقبتهای ویژه




موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٢/٢٧ | ٦:۱٦ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

از اتر تا ونتیلاتور

 

پیش از جراحی، متخصص بیهوشی ملاقاتی با بیمار دارد تا بتواند بهترین و مناسب ترین داروها و دوزها را با توجه به شرایط بیمار تعیین کند. اهمیت این مقادیر به علت تاثیر آنها بر ایمنی فرآیند بیهوشی است بر اساس شرایط پزشکی فعلی بیمار، ممکن است متخصص بیهوشی این اطلاعات ار یک بار دیگر در روز جراحی مورد ارزیبابی قرار داده و تغییراتی اعمال کند. پاسخگویی صحیح و دقیق به این سوالات در تعیین داروهای بیهوشی بسیار مهم است.

 

در پزشکی مدرن، بیهوشی عمومی به عنوان حالتی تعریف می‌شود که در آن فرد به علت استفاده از داروهای بیهوشی، به طور کامل هوشیاری خود را از دست می‌دهد. در طی این فرآیند داروهای مختلف و با اثرات متعدد به بیمار داده می‌شوند که هدف کلی آنها ایجاد حالت عدم هوشیاری، فراموشی و بی‌دردی است.

انتخاب روش بهینه و داروی مؤثر برای هر بیمار به عهده متخصص بیهوشی است.

بیهوشی عمومی فرآیند پیچیده‌ای است که مراحل زیر را شامل می‌شود:

ارزیابی‌های پیش از بیهوشی

تجویز داروهای بیهوشی عمومی

معاینه وضعیت قلب و تنفس بیمار

بی‌دردی

کنترل مجاری ورود هوا

کنترل مایعات

کنترل درد پس از جراحی

‏ارزیابی‌های پیش از بیهوشی

 

پیش از جراحی، متخصص بیهوشی ملاقاتی با بیمار دارد تا بتواند بهترین و مناسب‌ترین داروها و دوزها را با توجه به شرایط بیمار تعیین کند. اهمیت این مقادیر به علت تأثیر آنها بر ایمنی فرآیند بیهوشی است. اطلاعاتی که برای این ارزیابی از بیمار گرفته می‌شوند عبارتند از: سن، وزن، داروهای مورد استفاده، وجود سابقه قرار داشتن تحت بیهوشی عمومی. بر اساس شرایط پزشکی فعلی بیمار، ممکن است متخصص بیهوشی این اطلاعات را یک بار دیگر در روز جراحی مورد ارزیابی قرار داده و تغییراتی اعمال کند. پاسخگویی صحیح و دقیق به این سؤالات در تعیین داروهای بیهوشی بسیار مهم است. به عنوان مثال شخصی که از مواد الکلی یا اعتیادآور استفاده می‌کند، در صورت پنهان کردن این مسأله احتمالاً در حین جراحی به هوش بوده و یا دچار افزایش فشار خون خواهد شد. استفاده از برخی داروها نیز ممکن است با داروهای بیهوشی تداخل داشته و خطراتی را برای بیمار به وجود آورند.

یکی از جنبه‌های مهم این ارزیابی، بررسی و معاینه دقیق مجاری عبور هوا است. این بررسی شامل معاینه دهان و بافت‌های اطراف حنجره است. وضعیت دندان‌ها و میزان انعطاف‌پذیری گردن بازبینی می‌شود. در صورتی که کارگذاری لوله تراشه در گلو مشکل باشد، روش‌های جایگزینی مانند لوله‌گذاری در نای، حلق و … استفاده می‌شود.

داروهای پیش از عمل

از چندین ساعت تا چند دقیقه قبل از شروع جراحی ممکن است متخصص بیهوشی داروهایی را از طریق تزریق داخل رگ و یا به صورت خوراکی تجویز کند. معمو‌ل‌ترین داروهای پیش از عمل عبارتند از ترکیبات نارکوتیک و سدتیو.

انجام بیهوشی

بیهوشی عمومی هم در اتاق عمل و هم در اتاق مخصوص بیهوشی قابل انجام است. داروی بیهوشی به یکی از روش‌های تزریق داخل رگ (‏IV‏) و یا استنشاق ماده بیهوشی از درون یک ماسک صورت به بدن وارد می‌شود. بیهوشی از طریق تزریق داخل رگ سریع‌تر از استنشاق عمل می‌کند. بیمار در عرض 20-10 ثانیه به طور کامل بیهوش می‌شود. داروهای بیهوشی تزریقی معمولاً عبارتند از پریوفول، کتامین، اتومیدیت و …

‏حفظ بیهوشی

طول مدت تأثیر مواد بیهوشی بین 5 تا 10 دقیقه است و پس از آن فرایند به هوش آمدن آغاز می‌شود. برای افزایش مدت بیهوشی (تا زمان پایان جراحی)، باید مقدار مشخص از ترکیبات اکسیژن، ‏NO2‎‏ و مواد بیهوشی دیگر از طریق استنشاق به بیمار داده شود. راه دیگر تزریق دوزهای معینی از ماده بیهوشی است. هر گاه سطح مواد بیهوشی در مغز از حد معینی کمتر شود فرآیند ریکاوری (بازگشت به سطح هوشیاری) اتفاق می‌افتد. از سال 1990، شیوه تزریق کنترل شده مواد بیهوشی با استفاده از پمپ اینفیوژن ابداع شده است. این روش به علت تسریع ریکاوری و کاهش مشکلات پس از بیهوشی (نظیر حالت تهوع و …) ترجیح داده می‌شود.

‏روش‌های نوین

 استفاده از شیوه‌های انسداد عصبی- عضلانی، بخشی از بیهوشی مدرن است. در این شیوه نیازی نیست که عمق بیهوشی خیلی زیاد باشد. مانیتورینگ این روش به وسیله دستگاه تحریک‌کننده اعصاب محیطی انجام می‌شود. این وسیله پالس‌های الکتریکی کوتاهی را به اعصاب فرستاده و واکنش عضلات را بررسی می‌کند.

‏کنترل وضعیت مجاری عبور هوا

همزمان با کاهش هوشیاری در اثر بیهوشی عمومی، میزان عکس‌العمل‌های محافظتی در مجاری عبور هوا (نظیر سرفه کردن) کاهش می‌یابد و ممکن است الگوی تنفس در اثر اثرات مواد بیهوشی دچار نقص شود. برای باز نگه داشتن مجرای عبور هوا و حفظ پارامترهای تنفس عادی، از لوله‌های تنفسی استفاده می‌شود. این لوله‌ها در زمان بیهوشی به داخل مجرای تنفسی بیمار وارد می‌شود. برای انجام تنفس‌دهی یک لوله تراشه به داخل گلو هدایت می‌شود.

‏مانیتورینگ

مانیتورینگ شامل استفاده از تکنولوژی‌های متعدد به منظور حفظ و کنترل بیهوشی عمومی است. این تکنولوژی‌ها به شرح زیر هستند:

‏1- ECG‏: قرار دادن الکترودهایی بر روی پوست به منظور کنترل نرخ ضربان قلبی. با استفاده از این روش برخی علایم اولیه مشکلات قلبی قابل مشاهده و پیشگیری است. (این روش باید به طور پیوسته انجام شود)

2- پالس اکسیمتری: پروب این وسیله با دقت بر روی یکی از انگشتان نصب می‌شود و به طور پیوسته میان غلظت هموگلوبین حاوی اکسیژن را کنترل می‌کند.

3- کنترل فشار خون: به دو روش انجام می‌شود. روش اول (معمول‌ترین روش)، استفاده از روش غیرتهاجمی (‏NIBP‏) است. این شیوه با استفاده از یک کاف که به دور بازو یا پا بسته می‌شود، انجام می‌گیرد. سپس فشار خون با استفاده از دستگاه، چندین بار در حین جراحی کنترل می‌شود. در روش دوم فشار خون به صورت تهاجمی (‏IBP‏) اندازه‌گیری می‌شود. بیمارانی که به بیماری‌های قلبی یا تنفسی حاد مبتلا هستند و یا جراحی‌های بزرگی نظیر جراحی قلب (همراه با خونریزی شدید) در پیش رو دارند با این شیوه کنترل می‌شوند. در این روش، نوعی ابزار پلاستیکی وارد شریان بیمار شده و از این طریق فشار خون وی اندازه‌گیری می‌شود.‏

4- کنترل متناوب غلظت مواد بیهوشی: این کار توسط ماشین بیهوشی و به وسیله اندازه‌گیری درصد مواد بیهوشی استنشاقی انجام می‌شود.

5- پیغام کمبود اکسیژن: برخی مدارات الکترونیکی تعبیه شده در اتاق عمل در صورتی که سطح اکسیژن‏ هوای اتاق کمتر از 21 درصد باشد پیغام خطا می‌دهند.‏

6- پیغام قطع مدار: نشان‌دهنده قطع مدار به علت رسیدن به حد معینی از فشار در حین تنفس‌دهی است.

7- کنترل دی‏ ‌اکسید کربن (کاپنوگرافی): میزان دی‌ اکسید کربن موجود در ریه‌ها را اندازه‌گیری می‌کند. به این ترتیب متخصص بیهوشی از صحت تنفس‌دهی اطمینان پیدا می‌کند.‏

8- اندازه‌گیری حرارت بدن: برای آگاهی از بروز تب یا افزایش درجه حرارت انجام می‌شود.

9- از دستگاه EEG‏ و یا سایر تجهیزات مخصوص به منظور کنترل عمق بیهوشی استفاده می‌شود.‏

این روش از هوشیاری مغز بیمار ( عدم توانایی وی برای آگاه کردن اطرافیان به علت بی‌حسی سایر اعضای بدنش) جلوگیری می‌کند. همچنین با تعیین عمق بیهوشی از تزریق بیش از اندازه ماده بیهوشی اجتناب مِی‌شود.

مراحل بیهوشی

 مرحله 1: فاصله زمانی بین تزریق دارو و کاهش سطح هوشیاری است. در طی این مدت بیمار قادر به سخن گفتن است.

مرحله 2: در طی این مرحله ضربان قلب و تنفس بیمار موقتاً به هم می‌ریزد. حالت تهوع و حرکات اسپاسمی از نتایج این امر است. از آنجا که ممکن است بروز حالت تهوع منجر به بسته شدن مجرای تنفسی شود، گاهی اوقات با استفاده از داروهای خاص این عبور از این مرحله را سرعت می‌بخشند.

مرحله 3: در این مرحله عضلات کاملاً شل بوده و تنفس بیمار عادی می‌شود. حرکات چشم کند شده و در نهایت متوقف می‌شود. اکنون زمان آغاز جراحی فرا رسیده است.

کاهش درد پس از جراحی

فرآیند بیهوشی شامل طرح برنامه‌ای برای تشکیل درد پس از جراحی است. به این ترتیب باید داروهای متعددی به یکی از روش‌های خوراکی، تزریق زیرپوستی یا از طریق سرم به بیمار داده شود. در جراحی‌های ساده، داروهای خوراکی برای کاهش درد کفایت می‌کند ولی در جراحی‌های بزرگ باید از داروهای تزریقی با دوزهای گوناگون استفاده شود. استفاده از مورفین معمول‌ترین روش کاهش درد پس از جراحی‌های بزرگ است.

میزان مرگ و میر ناشی از بیهوشی

به طور کلی، میزان مرگ  و میر ناشی از بیهوشی در حدود 5 در میلیون برآورد می‌شود. علت مرگ در اثر بیهوشی معمولاً به فاکتورهای جراحی و یا بروز مشکلی در فاز دوم بیهوشی مربوط است که در طی آن عفونت یا نقص در کار یکی از ارگان‌ها (قلب، ریه، کلیه، کبد) رخ می‌دهد.

 

ونتیلاتور بیهوشی 

 

در پزشکی ، هنگامی که بیمار نمی تواند خود عمل تنفس را انجام دهد ، تنفس دهی مکانیکی به عنوان روشی برای کمک و یا جایگزینی فوری (خود بخود) عمل تنفس به کار می رود. همچنین در هنگام تیوب گذاری تهاجمی ( در مقابل تنفس دهی غیر تهاجمی ) که هوا بصورت مستقیم در جریان است، تنفس دهی باید به صورت مکانیکی انجام شود.

در محیط های حساس مانند ICU  و در طی بیماری های حاد، برای مدت کوتاهی از تنفس دهی مکانیکی استفاده می شود. بعضی بیماران که به بیماریهای مزمن مبتلا هستند و به تنفس دهی بلند مدت نیاز دارند ، می توانند در خانه ، موسسة پرستاری و یا مراکز توانبخشی با کمک درمانگر تنفسی و یا پزشک کارهای مربوطه را انجام دهند .

شکل رایجِ تنفس دهی مکانیکی ، تهویة(تنفس دهی) فشار مثبت است که با افزایش فشار در مجاری هوایی و در نتیجه تحمیل هوای اضافی در ریه ها کار می کند . این شیوه در مقابل ونتیلاتورهای خیلی قدیمی فشار منفی معمولی است که در محیط اطراف قفسه سینة بیمار فشار منفی ایجاد می کرد ، که در نتیجه هوا به داخل ریه ها کشیده می شد .

با اینکه هدف از این تکنولوژی، نجات جان انسان است ولی تنفس دهی مکانیکی بسیاری عوارض بالفعل شامل فنوماتوراکس ، صدمات مسیرهای هوایی ، آسیب دندانی ، و ذات الریه در اثر  ونتیلاتور را با خود همراه دارد . بنابراین معمولاً تا حد ممکن از آن اجتناب می شود. وسالیوس (Vesalius ) اولین کسی بود که تنفس دهی مکانیکی را، با قرار دادن نی در نای حیوانات و سپس دمیدن در آن، توصیف کرد .

دستگاه Iron Lung :

دستگاه Iron Lung، در سال 1929 ساخته شد و یکی از اولین دستگاه های فشار منفی بود که برای تنفس دهی بلند مدت استفاده شد . این وسیله در قرن بیستم تصحیح شد و به سبب اپیدمی بیماری فلج اطفال که جهان را در سال 1950 مصیبت زده کرد ، بطور وسیع استفاده شد . این دستگاه شامل یک مخزن باریک است  که تا گردن بیمار را می پوشاند . گردن با لاستیک درزبند(gasket) محکم بسته شده و  بنابراین صورت بیمار (و مسیر هوایی) در معرض هوای اتاق قرار می گیرد .

تبادل اکسیژن و دی اکسید کربن بین رگهای خونی و حفره های هوایی ریوی با روش انتشار انجام شده و به عملکرد خارجی نیازی ندارد. هوا باید به داخل و خارج ریه ها حرکت کرده تا فرآیند تبادل گاز برقرار باشد . در تنفس ناخودآگاه ، فشار منفی  توسط ماهیچه های تنفسی ایجاد شده و در اثر یکسان نبودن فشار هوای محیط و فشار داخلی سینه  ، جریان هوا را تولید می کند .

در دستگاه Iron Lung هوا بوسیله یک پمپ است برای تولید فضای خالی در داخل مخزن  ، بطور مکانیکی مکش شده ، و بنابراین فشار منفی ایجاد می شود . این فشار منفی موجب انبساط قفسه سینه و کاهش فشار درون ریوی و جاری شدن هوا در ریه ها می شود. هنگامی که هوای درون ریه ها به بیرون فرستاده می شود ، فشار درون تانک با فشار محیط اطراف برابر می شود و خاصیت ارتجاعی  قفسه سینه و ریه ها باعث بازدم پسیو می شود .

به این ترتیب، شکم همراه با ریه منبسط شده و جریان برگشت ورید به قلب را جدا کرده و منجر به جریان خون وریدی به سوی اندام تحتانی می شود . بر روی بدنه دستگاه سوراخ بزرگی برای دسترسی پرستار یا دستیار وجود دارد . بیماران می توانند بطور طبیعی صحبت کنند و بخورند ، و آیینه هایی برای مشاهده محیط اطراف در اختیار دارد . بعضی از افراد در این ریه های آهنی بطور نتیجه بخشی برای سالها توانستند زنده ماندند .

امروزه ، ونتیلاتورهای مکانیکی فشار منفی هنوز استفاده می شوند. دستگاه مذکور شبیه به نوعی زره بالاتنه است . زره بالاتنه بخشی است که فشار منفی را فقط در قفسه سینه با استفاده از یک کیسة نرم و سبک بوجود می آورد. عمدة استفادة آن در بیماران مبتلا به اختلالات عصبی است که بعضی عملکرد های عضلانیرا هنور ار دست نداده اند، . با این وجود ، به علت اینکه بیمار فقط در حالی دازکش می تواند از دستگاه استفاده کند، ساییدگی شدید و آسیب های پوستی از تبعات این نوع طراحی به شمار می رود و به عنوان وسیلة بلند مدت استفاده نمی شود. در سالهای اخیر برای این وسیله روکش جدیدی با پوستة پلی کربنات همراه با چسب های متعدد و پمپ نوسانی فشار بالا (بمنظور تنفس دهی دو فازة زرة بالاتنه) ، گذاشته شده است .

ونتیلاتور مکانیکی

مبنای طراحی ونتیلاتورهای فشار مثبت ِمدرن، اساساً به پیشرفت های تکنولوژی نظامی در جنگ جهانی دوم به منظور فراهم کردن اکسیژن برای خلبان های جنگنده در ارتفاع بلند بوده است . چنین ونتیلاتورهایی با مجهز بودن به لوله های کوچک ، کم فشار و کم حجم، جایگزین دستگاه های قدیمی شدند.

 

محبوبیت ونتیلاتورهای فشار مثبت در طی اپیدمی فلج اطفال در 1950 در اسکاندیناوی و ایالات متحده آمریکا بیشتر شد . فشار مثبت به علی تامین کردن %50 اکسیژن از طریق لوله ها به شیوه دستی، منجر به کاهش نرخ مرگ و میر میان بیماران فلج اطفال در اثر ناتوانی تنفسی شد .

 

ونتیلاتور های فشار مثبت با افزایش فشار مسیرهوایی بیمار از طریق  لوله تراشه کار می کند . فشار مثبت به هوا اجازه میدهد تا پایان یافتن تنفس دهی(دم) ونتیلاتور، در مسیر هوایی جریان یابد. سپس ، فشار مسیر هوایی به صفر افتاده و دیوار قفسه سینه به حال خود بر می گردد و ریه ها حجم هوای محبوس در خود را از طریق بازدم پسیو با فشار به بیرون می فرستد.

شرایط قابل استفاده:

هنگامی که تنفس خودبخود بیمار برای بقای زندگی کافی نباشد، همچنین برای پیشگیری از توقف عملکردهای فیزولوژی دیگر، یا تبادل بی نتیجة گاز در ریه ها ، از ونتیلاتور استفاده می شود . دلالت دارد . تنفس دهی مکانیکی تنها برای میسر ساختن کمک به تنفس بکار گرفته می شود و بیمار را شفا نمی دهد .  شرایط بیمار باید به دقت بررسی شده بوده سپس تحت تنفس دهی مکانیکی قرار بگیرد. . بعلاوه ، فاکتورهای دیگرهم باید مورد توجه قرار گرفته شود زیرا تنفس دهی مکانیکی بدون عواقب نیست .

شرایط متداول برای تنفس دهی مکانیکی:

1. آسیب حاد ریه(شامل ARDS و تروما)

2.  ایست تنفسی

3. بیماری های مزمن انسداد ریوی(COPD )

4. اسیدوز حاد ریوی همراه ( pCO2¬¬>50mmHg وpH<7.25 ) ، که ممکن است ناشی از  ازکارافتادگی دیافراگم در اثر از سندروم Guillain-Barre’ ،آسیب Myasthenia Gravis ، یا اثر داروی بیهوشی و داروهای سست کنندة عضله باشد .

5. افزایش نرخ تنفس در مواردی نظیر ، انقباض و دیگر علائم تنگی نفس .

6. هایپوکسیما همراه با فشار جزئی اکسیژن شریانیِ (PaO2 ) و  55mmHg>(FiO2 )

7. مسمومیت ، شوک ، ناتوانی قلبی (congestive heart failure )

 



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی
ادامه مطلب

تاريخ : ۱۳٩٠/٢/٢٧ | ٥:٥٥ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()
مسأله بیماری و درد از زمان خلقت وجود داشته است و برخورد انسان در دوران مختلف با این بیماریها و درد ناشی از آنها تفاوت داشته است. در این میان بعضی از بیماریها به گونه ای بودند که با داروها بهبود نمی یابند و یا درمانی برای آنها شناخته نشده است و نیاز به مداخله جراحی دارند. در گذشته به علت وجـود درد شدید در طی درمان جــراحی، این قبیل اعمال قابل اجرا نبودند، مگر در موارد محدود و معدود آن هم با ناله ها و نعره های دلخراش بیمار.



با این حال اطبا همواره در جستجوی راههایی بوده اند تا بیمار را بدون احساس درد از چنگال عامل آزار دهنده و صدمات نجات دهند. برای این کار روشهای مختلفی به کار گرفته شد. از آن جمله روشهای فیزیکی مثل فشار بر روی اعصاب و یا سرد کردن آنها جهت کاهش درد بیماران و یا خوراندن معجونهای مختلف.

ولی این حربه ها نیز نتوانستند آن آرزوی بزرگ را به انجام رسانند و تمام اعمال جراحی را بدون ناراحتی برای بیمار انجام دهند، تا این که در قرون اخیر با پیشرفت علم در زمینه های مختلف و پیشرفت علوم با معرفی اتر و اکسید نیتروژن و تترا کلریدکربن، سیکلو پروپان و هالوتان ایزو فلوران و سوفلوران و دسفلوران و آرام بخشهای جدید مثل ترکیبات بنزودیازپینها و خواب آورهای مصنوعی مثل باربیتوراتها و... ضد دردهای قوی مثل ترکیبات صنعتی اپیوییدی و شل کننده های عضلانی و بی حس کننده های موضعی به این مهم دست یافته ایم امروزه با پیشرفت علم بی هوشی اعمال جراحی بزرگ در سایه آن انجام پذیر شده است و هر روز از خطرات مربوط به بیهوشی کاسته می شود.
اگر تا به حال نیاز به عمل جراحی پیدا کرده باشید پیش از بیهوشی با خود چه فکر کرده اید؟
از وقتی که یک فرد کاندیدا ی عمل جراحی می شود تعداد زیادی از سؤالات بی پاسخ و ابهامات فراوان در ذهن او شکل می گیرد و تا زمان بیهوش شدن این اندیشه ها او را رها نمی کنند. ا

گر چنین تجربه ای را داشته اید و یا در پیش دارید مطلب زیر می تواند به بسیاری از سؤالات شما پاسخ دهد.

هنر بیهوشی که یکی از علوم تخصصی و فوق تخصصی علم پزشکی به شمار می رود بیهوش کردن برای عمل جراحی و بیهوش نگه داشتن در طی عمل جراحی و به هوش آوردن بیمار بعد از پایان عمل جراحی را در بر می گیرد. قریب به اتفاق بیماران از این مدت چیزی به یاد نمی آورند، اما در طول این مدت فرد یکی از دشوارترین تجربیات زندگی خود را پشت سر می گذارد که بدون توجه خاص متخصصین امکان پذیر نیست. اعمال جراحی به دو گروه تقسیم می شوند:اعمال جراحی انتخابی و اعمال جراحی اورژانسی.

در اعمال جراحی انتخابی مثلاً یک فتق بدون مخاطره آب مروارید، برداشتن رحم و یک غده چربی و یا اصلاح تیغه بینی و اعمال دیگری نظیر اینها، بیمار پس از تصمیم گیری برای عمل با فرصت کارها و آزمایشات قبل از عمل مثل آزمایش خون رادیو گرافی قفسه صدری و یا نوار قلب را انجام می دهد و با این آزمایشات به کلینیک بیهوشی در بیمارستانها و یا مطب پزشکان بیهوشی جهت مشاوره بیهوشی مراجعه و پس از معاینات لازم توسط پزشک متخصص بیهوشی و تأیید این که مشکلی از نظر بدنی و آزمایشات برای بیهوش شدن ندارید ، با تجویز یک سری دارو برای شب قبل از عمل به بیمارستان مراجعه و بستری و تحت عمل جراحی قرار می گیرد.

در اعمال جراحی اورژانس وضعیت فرق دارد و به علت مشکلاتی که برای بیمار بوجود آمده است، جان بیمار هر چه زودتر باید نجات یابد و زمان اندکی در اختیار پزشکان بیهوشی و جراح قرار دارد . همه کارهای بیمار با سرعت و دقت هر چه تمامتر انجام و بیمار آماده عمل جراحی می گردد .

گاه که فرصت برای همین کارها نیز موجود نباشد بیمار سریعاً به اطاق عمل منتقل می شود تا اقدامات لازم جهت نجات بیمار انجام شود. ابتدا گروه بیهوشی شروع به کار می کند و مقدمات کار را جهت بیهوش کردن بیمار فراهم می کند که این کار توسط متخصص بیهوشی و همکاران دیگر او یعنی تکنسینهای بیهوشی کارهای مقدماتی مثل آماده و چک کردن دستگاه بیهوشی، آماده کردن داروهای لازم جهت شروع و ادامه بیهوشی شامل کنترل فشار خون که در موارد ساده با دستگاه فشار سنج معمولی و در بعضی موارد از طریق کار گذاری فشار سنج داخل شریانی مثلاً در بیمارانی که مورد عمل مغز و یا جراحی قلب باز و یا پیوند کلیه قرار می گیرند انجام می شود.

بررسی گازهای خونی شریانی که توسط دستگاهی به نام پالس اکسی متر انجام می شود و در صورت نیاز بیمار از نظر قلبی نیز تحت مراقبت با دستگاههای مخصوص مونیتورینگ قلبی قرار می گیرد .این دستگاه لحظه به لحظه وضعیت قلب بیمار را نشان می دهد و یا در مورد بعضی از اعمال کار گذاری کاتترهای ریوی و اکو کاردیو گرافی داخل مری و... انجام می شود که این اقدامات بسته به نوع عمل جراحی فرق می کند و آماده نمودن داروها و سایر وسایل لازم برای گذاشتن لوله داخل تراشه که برای تنفس بیمار لازم است انجام می دهند.

پس از اقدامات لازم که عرض شد و عدم و جود مشکل خاص که مانع بیهوشی باشد گروه بیهوشی با تزریق داروهای مختلف مثل داروهای ضد اضطراب و ضد درد و داروهای بیهوش کننده و داروهای لازم برای شل کردن بیمار و گازهای بیهوشی نگهدارنده بیهوشی و گاهی پرسیدن سؤالات مختلف که بیشتر به قصدکاهش اضطراب و با انحراف ذهن بیمار و دور کردن بیمار از حال و هوای عمل انجام می گیرد شروع می شود و معمولاً بیمار بعد از عمل تا همین مرحله را به یاد دارد و پس از آن دیگر چیزی به یاد ندارد.


همزمان با کارهای فوق گروه جراحی که عبارت از جراح و تکنسینهای کمک جراح برای دست شستن و ضد عفونی کردن دستها و دستکش پوشیدن آماده می شوند و گروهی دیگر که در حقیقت گروه پشتیبانی می باشند به آماده کردن وسایل لازم برای جراحی می پردازند. نگهداری بیمار در این وضعیت توسط گروه بیهوشی انجام می شود که مراقبت لحظه به لحظه را طلب می کند. با تزریق داروهای مختلف بیهوشی بیمار به دنیای بیهوشی و خوابی که ساخته دست متخصص بیهوشی است فرو می رود و در طی عمل جراحی در این خواب نگهداشته می شود.


در طول عمل باید دائماً از تنفس بیمار مراقبت شود. در بعضی موارد با دست به بیمار تنفس داده می شود و گاهی نیز با استفاده از دستگاههای تهویه کننده .موضوع خیلی مهم دیگر فشار خون بیمار است که حداقل هر پنج دقیقه یک بار باید اندازه گیری و کنترل شود تا از نوسانات جلو گیری شود.


سایر دستگاههای مراقبت کننده اکسیژن خون شریانی بیمار، قلب او، میزان سرم و یا خون دریافتی فرد و همچنین خون از دست رفته اش را در طول عمل اندازه گیری می کنند تا در صورت نیاز آنها جایگزین شوند.

درجه حرارت فرد نیز کنترل می شود. از چشمهای بیمار باید مراقبت کافی بعمل آید. در عملهای جراحی طولانی مدت این کار به کمک پمادهای استریل و بستن چشم با چسب انجام می شود و در عملهای کوتاه مدت فقط بستن چشم با چسب کفایت می کند.

از اندامهای مختلف بدن باید در طی یک بیهوشی مراقبت دقیق به عمل آید تا آنها دچار مشکل نشوند.

باید از لوله ای که در داخل تراشه بیمار گذاشته می شودکه اکسیژن و گازهای بیهوشی به او برسد محافظت شودکه خارج نشود. در طی عمل به طور دائم از عمیق بودن بیهوشی اطمینان حاصل شود. مراقبت از نقاطی از بدن بیمار که تحت فشار هستند باید با دقت کافی انجام شود.باید این نکات در طی عمل بارها و بارها کنترل شوند. با کنترل نبض و فشار خون و تنفس و میزان اکسیژن خون شریانی و کنترل قلب بر روی دستگاه نشان دهنده وضعیت قلب و سایر دستگاههای کنترل کننده باید از وضعیت لحظه به لحظه بیمار آگاهی یافت و آنها را در برگه مخصوص ثبت کرد. از روی این علایم متخصص بیهوشی باید مرتباً داروها را تنظیم نماید.

مدت زمان اعمال جراحی بسته به نوع عمل و آسیب دیدگی و وضعیت بیمار فرق می کند و از یک عمل کوتاه 45 دقیقه ای تا اعمال جراحی بلند مدت متفاوت است که در عملهای جراحی طولانی مدت اوضاع به مراتب مشکل تر می شود و هر چه زمان عمل طولانی تر شود دقت بیشتری را طلب می کند. پس از پایان عمل باید بیمار کم کم به هوش آورده شود که این کار با بستن گازهای بیهوشی و ادامه اکسیژن و تزریق ضد بعضی دیگر از داروها انجام می شود.

پس از تنفس کافی برای بیمارو رسیدن به سطح مطلوب لوله ای که در داخل تراشه بیمار گذاشته شده بود خارج می شود و تجویز اکسیژن ادامه داده می شود. پس از بهبودی نسبی، بیمار به اطاق بهبودی منتقل می شود که در آنجا خود داستان دیگری آغاز می شود. هر بیمار در وضعیتی خاص بیدار می شود. بعضیها آرام و بعضی با دست و پا زدنهای فراوان که هر دو نیاز به یک مراقبت مستمر و دقیق دارند.

وقتی بیمار به تحریکات پاسخ مناسبی بدهد و یا پاسخ سؤالات را بدهد از بیهوشی خارج شده و بعضی از بیماران که هنوز نیاز به مراقبت داشته باشند به بخش مراقبتهای بعد از عمل و بعضی دیگر مستقیماً به بخش منتقل می شوند.

در بخش نیز ممکن است چندین ساعت دیگر هوشیاری باز نگردد ولی به مرور زمان و با تحریکات کلامی بیدار می شود و اطرافیان را می شناسد و از این لحظات که خود را بر روی تخت می بیند و عمل را تمام شده می پندارد و از آنچه ما برای شما گفتیم معمولاً چیزی به یاد ندارد. در بسیاری از موارد فرد حتی نمی داند که چه کسی او را بیهوش کرده است و پزشک متخصص بیهوشی او چه کسی بوده است.

آنچه گفته شد بسیار کوتاه و مختصر و در یک بیهوشی عادی بود. در بعضی موارد بروز پیچیدگیها همه پزشکان و پرسنل اطاق عمل و بیمارستان و حتی بخش مراقبتهای ویژه را بعد از عمل به یک چالش بزرگ فرا می خواند که در اینجا از ذکر آنها خودداری می کنیم.

امیدواریم که کم کم با حمایت بیشتر از کلینیکهای بیهوشی در بیمارستانها و مطبهای پزشکان متخصص بیهوشی و ارجاع بیماران قبل از عمل به آنها توسط همکاران محترم جراح باعث سهولت و روانی کار بیماران شویم که بیماران با دقت بیشتری در کلینیکها و مطبهای این متخصصین تحت آزمایشات قبل از بیهوشی قرار گیرند تا هم متخصصان بیهوشی با شناخت بیشتری از بیمار، وی را بیهوش نمایند و هم بیماران، متخصصان بیهوشی خود را بشناسند و یا حداقل قبل از عمل با یک متخصص بیهوشی مشاوره ای کرده باشند و پاسخ بعضی از سؤالاتی را که در ذهنشان نسبت به بیهوشی دارند تا اندازه ای دریافت کنند که این شناخت متقابل می تواند تأثیر مثبتی در هنگام بیهوشی بر روی بیمار داشته باشد و با شناخت پزشک متخصص بیهوشی و بیمار از همدیگر بیهوشی بهتری برای او جهت یک عمل جراحی انجام شود.


موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٢/٢٧ | ٥:٥۳ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

الهه رضاییان/آشنایی با تخصص بیهوشی در گفتگو با دکتر علی دباغ دانشیار گروه بیهوشی دانشگاه علوم‌پزشکی شهید بهشتی


 

به هفته‌های پایانی بارداری‌ام نزدیک شده بودم.....

موعد سزارین مشخص شده بود و مهیای رفتن به اتاق عمل بودم اما هنوز می‌ترسیدم و علاوه بر ترس، ده‌ها سوال بی‌جواب داشتم: و چه کسی در اتاق عمل بی‌هوش‌ام می‌کند؟ چگونه به هوش می‌آیم؟ چه‌قدر طول می‌کشد تا کاملا به هوش بیایم و بتوانم به نوزادم شیر بدهم؟ و...» افراد زیادی دور و برم بودند که جراحی شده بودند و تجربه اتاق عمل را داشتند اما بیشترشان می‌گفتند: «آخه، تو با متخصص بیهوشی چه کار داری؟ مگر جراحی؟! هر دکتری که کشیک باشد می‌آید و ازت می‌پرسد تا حالا بی‌هوش شده‌ای یا نه؟ بعدش هم هیچ‌چیزی یادت نمی‌آید و آخرش هم چشم باز می‌‌کنی و جراحی تمام شده...» واقعا من نباید به عنوان یک بیمار که می‌خواهد جراحی شود، بدانم که چه کسی قرار است بی‌هوش‌ام کند و چگونه؟ چرا مردم با متخصص بیهوشی صحبت نمی‌کنند؟ یعنی ضرورتی ندارد؟ شما چه فکر می‌کنید؟ با دکتر دباغ در همین‌رابطه گفتگو کرده‌ایم.


: آقای دکتر! به عنوان اولین سوال لطفا در مورد حیطه وظایف و مسوولیت‌های یک متخصص بیهوشی برای‌مان بگویید.من ابتدای صحبت‌ام را به آیه‌ 32 از سوره مائده از قرآن کریم مزین می کنم که ذات اقدس الهی در این آیه می‌فرماید: «هرکس جان انسانی را نجات بدهد مثل این است که تمام انسان‌ها را حیات بخشیده است.» در واقع، متخصصان بیهوشی نقش مهمی در بقای جان بیماران ایفا می‌کنند، چه در داخل اتاق عمل و چه پس از عمل جراحی و خارج از اتاق عمل. امروزه کارهای مختلفی برای کمک به بیماران توسط متخصصان بیهوشی انجام می‌شود. یکی از مهم‌ترین کارهایی که این متخصصان برای بیماران انجام می‌دهند و بیشتر مردم نیز با آن آشنا هستند، انجام عمل بیهوشی برای انجام جراحی در اتاق عمل است. متخصص بیهوشی، مسوولیت جان و بقای بیمار را در اتاق عمل بر عهده دارد، به طوری که پس از جراحی، زنده و سالم از اتاق عمل بیرون بیاید و در عین حال، در مدت بیهوشی، رشته‌های مختلف تخصصی و فوق تخصصی جراحی‌های مختلف بتوانند عمل را انجام بدهند. در حقیقت این یک اقدام دومنظوره است؛ اول حفظ جان بیمار در حین عمل جراحی و پیشگیری از آسیب‌های احتمالی به ارگان‌های حیاتی او و دوم کمک به تیم جراحی برای انجام یک عمل جراحی که باید در کمال آرامش و به دور از استرس باشد. در عین حال این فرآیند بیهوشی باید به گونه‌ای باشد که بیمار تحمل درد جراحی برایش میسر باشد. : این بخش که گفتید، مربوط به داخل اتاق عمل است. آیا متخصص بیهوشی قبل و بعد از عمل جراحی هم وظایفی دارد؟
بله؛ یک متخصص بیهوشی قبل از جراحی، باید بیمار را با شرایط زمان بیهوشی آشنا کند و توضیحات لازم که باعث کاهش اضطراب بیمار می‌شود را برای او بدهد. همچنین پس از انجام جراحی نیز شرایط بیمار از نظر وضعیت قلبی‌تنفسی، مغزی، کلیوی و دیگر ارگان‌های حیاتی باید تحت کنترل باشد. معمولا پس از انجام عمل جراحی، بیمار با برخی عوارض پس از جراحی مثل درد، تهوع، استفراغ و ... روبه‌رو می‌شود. کنترل حالات بیمار پس از جراحی بسیار بااهمیت است و در این میان گروه بیهوشی می‌تواند کمک بسیاری به بیمار بکند تا از عوارض پس از عمل بیمار کاسته شود و در عین حال سلامتی او نیز به خطر نیفتد. حال اگر از دوره حول و حوش اتاق عمل بگذریم، به دیگر وظایف متخصصان بیهوشی می‌توانیم اشاره کنیم. یکی از مهم‌ترین وظایف متخصصان بیهوشی، تسکین دردهای مزمن بیماران است. در زمینه کاهش دردهای مزمن در بیماران مبتلا، متخصص بیهوشی به همراه دیگر همکاران متخصص، با یکدیگر فعالیت و همکاری می‌کنند و هدف این گروه که معمولا به صورت دو یا چند تخصصی فعالیت می‌کنند، کاهش دردهای مزمن و صعب‌العلاج در بیماران است. از دیگر وظایف متخصصان بیهوشی، رسیدگی به وضعیت بیماران در بخش‌های آی‌سی‌یو است. معمولا در بخش‌های آی‌سی‌یو متخصص بیهوشی به همراه رشته‌های تخصصی و فوق تخصصی ریه، داخلی، جراحی، اعصاب، کلیه، قلب و عروق و دیگر همکاران تیم احیای قلبی‌تنفسی به بیمارانی که نیازمند مراقبت‌های ویژه هستند، کمک می‌کنند و عملیات احیا را انجام می‌دهند.: پس متخصصان بیهوشی مسوولیت‌های مختلفی دارند و وظایف متنوعی برای کمک به بیماران بر عهده دارند. حالا چه‌طور می‌توان با این متخصصان ملاقات کرد؟
تخصص بیهوشی یکی از 5 تخصص اصلی در نظام سلامت است و 4 تخصص دیگر عبارت است از: جراحی، داخلی، اطفال و زنان. این 5 تخصص جزو رشته‌های اصلی یک بیمارستان در سطوح اول بیمارستانی در نظام سلامت است. حتی اگر در یک بیمارستان، متخصص جراح حضور داشته باشد ولی متخصص بیهوشی نباشد، انجام عمل جراحی تقریباً غیرممکن است. حدود 95 درصد از اعمال جراحی در اتاق عمل، همراه با یکی از روش‌های بیهوشی انجام می‌شود و از آن 5 درصدی که نیازی به بیهوشی ندارند، حضور متخصص بیهوشی جهت کنترل و نظارت بر وضعیت بیمار (در اصطلاح پایش بیمار)، الزامی است تا خدای نکرده، اتفاق ناگواری برای بیمار تحت عمل نیفتد. با توجه به توضیحاتی که دادم، متوجه می‌شوید که اکثریت قریب به اتفاق متخصصان بیهوشی در بیمارستان‌ها حضور دارند. شما و دیگر خوانندگان می‌توانید این متخصصان را در اتاق‌های عمل، بخش‌های آی‌سی‌یو، کلینیک درد و کلینیک‌های ویزیت قبل از عمل جراحی که به تازگی، چند سالی است که در بیمارستان‌ها راه‌اندازی شده،‌ ملاقات کنید.: همراهان بیمار چه نقشی در کمک به درمان و کاهش عوارض پس از جراحی و بیهوشی می‌توانند ایفا کنند؟
همراهان بیمار به دو دسته تقسیم می‌شوند. برخی همراهان بیماران، والدین کودکی هستند که قرار است عمل شود یا همراهان بیماری هستند که به هر دلیل، توان برقراری ارتباط با پزشک ندارد. طبعا در چنین مواقعی تمام توضیحات و تبادل اطلاعات بین پزشک متخصص بیهوشی و همراه بیمار انجام می‌شود و دسته دوم بیمارانی که بزرگسال هستند و پزشک برای تکمیل اطلاعات خود و جواب دادن به سوالات بیمار با خود او صحبت خواهد کرد. در مورد نقش همراهان پس از انجام عمل جراحی و مراقبت‌های پس از بیهوشی باید به این نکته اشاره کنم که پزشک متخصص بیهوشی، جراح و متخصصان مرتبط با بیماری فرد، موارد لازمه پزشکی را به گروه پرستاری بخش بستری و مراقبت‌های پس از جراحی اعلام می‌کنند و حتی به صورت کتبی تمام این موارد در پرونده بیمار ثبت می‌شود. این موارد شامل داروهای مصرفی، مواد غذایی، مدت زمان ناشتا بودن و غیره است که به صورت دقیق به گروه پرستاری اعلام خواهد شد. گاهی اوقات بیمار با توجه به شرایط بیماری و ابتلا به بیماری‌های دیگر از مشاوره پزشکان متخصص رشته‌های دیگر بهره‌مند خواهد شد که به نو به خود باید به تمام توصیه‌ها و تذکرات آن متخصصان نیز دقت و توجه کرد. همراهان بیمار موظف هستند برای کمک به بهبود سریع‌تر بیمار خود و کم کردن عوارض پس از بیهوشی و جراحی به تمام توصیه‌های پزشکان و پرستاران بخش توجه کنند و بدانند که جراحی‌های مختلف از نظر نوع داروی بیهوشی، میزان عمق بیهوشی و شرایط و وضعیت بیمار در اتاق عمل با یکدیگر متفاوت است. دستورات صادره برای مراقبت‌های پس از جراحی و بیهوشی برای بیماران یکسان نخواهد بود. همچنین بیماری که قبلا سابقه جراحی داشته است نباید شرایط جراحی بعدی را با جراحی قبلی خود دقیقاً یکسان بداند بلکه بایدبه دقت به دستورات و تذکرات پزشک و تیم مراقبت‌های پس از جراحی توجه کند.: در صورت بروز حالات و علایم غیرطبیعی، همراهان بیمار چه وظیفه‌ای دارند؟
در مورد عوارض پس از بیهوشی و جراحی، اگر بیمار در بخش آی‌سی‌یو باشد که همراهان تکلیف چندانی ندارند چون نمی‌توانند بیمار را همراهی کنند و بخش اصلی بار مسوولیت بیمار به دوش پزشک و تیم آی‌سی‌یو است. اما اگر بیمار در بخش‌های معمولی باشد، همراهان با دیدن هر حالت و وضعیت غیرطبیعی در بیمار خود، باید سریع‌تر پرستاران بخش را با خبر کنند تا با توجه به وضعیت بیمار و دستورات پزشک، تصمیم درست اتخاذ شود. : مدت زمانی که بیمار بعد از عمل جراحی به هوش می‌آید، به چه عواملی بستگی دارد؟
زمان به هوش آمدن بیماران با توجه به نوع جراحی‌ها تفاوت می‌کند. گاهی اوقات بیمار پس از انجام جراحی در اتاق عمل به هوش می‌آید و گاهی هم تا روز پس از جراحی نیز در حالت بیهوشی می‌ماند. مدت زمان بیهوشی و زمان به هوش آمدن بسته به شرایط بیمار، جراحی و نوع عمل انجام شده متفاوت است. گاهی اوقات در برخی از جراحی‌ها مثل اکثر موارد در جراحی های قلب باز یا برخی از موارد در جراحی اعصاب لازم است که بیمار تا مدتی پس از اتمام جراحی در بیهوشی به سر ببرد تا پزشکان و گروه درمانی در خارج از اتاق عمل برخی اعمال لازم را برای بیمار انجام دهند. این مدت زمان بیهوشی بودن بیمار نباید موجب نگرانی همراهان بیمار شود و بهتر است همراهان قبل و بعد از انجام عمل جراحی با پزشک متخصص بیهوشی یا متخصص جراح ملاقات کنند و این سوالات را از ایشان بپرسند تا اطلاعات تکمیلی را در این خصوص به دست آورند. : گاهی اوقات می‌شنویم که یک جراح، بیماری را به علت عدم تحمل بیهوشی، جراحی نمی‌کند و به همراهان می‌گوید اگر جراحی شود، از عمل زنده بیرون نمی‌آید. برای این بیماران چه کار می‌توان کرد؟
در مورد تمام اقدامات درمانی، با توجه به شرایط بیمار، شدت بیماری و نوع اقدام درمانی، باید پذیرفتن خطرات احتمالی بیهوشی و جراحی و بیهوشی و درنهایت، سنجیده شود که بیمار کدام یک را بهتر تحمل می‌کند و در کدام مورد احتمال حفظ حیات بیمار بیشتر است؟ گاهی اوقات، ادامه روند بیماری، جان بیمار را تهدید می‌کند و احتمال مرگ بیمار را افزایش می‌دهد و در این شرایط باید خطرات احتمالی بیهوشی و جراحی را پذیرفت و گاه هم ممکن است بیمار تحمل بی‌هوش شدن و جراحی را نداشته باشد. ضمن اینکه تیم درمانی با سنجیدن شرایط و با اتکا به دانش و تخصصی که دارند تلاش می‌کنند تا حد امکان از خطرات اقدام درمانی بکاهند.: مدت زمان اثر داروهای بیهوشی چقدر است؟
همان‌طور که دو نفر انسان در موارد مختلف مثل رنگ چشم، پوست، مو و طول قد و... با یکدیگر تفاوت دارند، اثر داروها در بدن نیز به مجموعه‌ای از عوامل مثل سن،‌ جنس، شرایط فیزیکی و ژنتیک فرد و عوامل متعدد دیگری بستگی دارد، یعنی پاسخ هر فرد به دارو با فرد دیگر متفاوت است. خوشبختانه بخش اعظم داروهای مورد استفاده در بیهوشی، با تنوع و کیفیت مناسب در کشور ما وجود دارد و بسیاری از این داروها در داخل کشور تولید می‌شود. به همین دلیل متخصصان بیهوشی می‌توانند با توجه به شرایط بیمار و نوع عمل جراحی، داروهای موثر با کمترین عوارض را برای بیماران انتخاب کنند. این موجب می‌شود که اکثریت قریب به اتفاق بیماران پس از جراحی در اتاق مراقبت‌های پس از جراحی به هوش بیایند. البته اثرات باقی‌مانده داروهای بیهوشی ممکن است به صورت حالات خواب‌آلودگی و بی‌دردی در بیماران از حدود چند دقیقه تا چند ساعت وجود خواهد داشت.: پس داروهای بیهوشی انواع مختلفی دارد؟

بله؛ اکثریت داروهای بیهوشی انواع استنشاقی و تزریقی دارد. هر کدام از داروهای بیهوشی، یک یا چند خواص از خواص چهارگانه را برای کامل شدن فرآیند بیهوشی دارا هستند. به همین دلیل معمولا برای انجام عمل بیهوشی، ترکیبی از داروهای مختلف استفاده می‌شود. در واقع این یکی از پیشرفت‌های مهم علم بیهوشی است که توانایی استفاده از چند داروی ترکیبی برای انجام عمل بیهوشی را دارد. به این ترتیب، با تنظیم مقدار داروهای مختلف، عوارض آنها در بیمار به حداقل خود می‌رسد. این باعث می‌شود که همان‌طور که از خواص خوب هر دارو استفاده می‌شود، عوارض آنها نیز در بیمار به حداقل برسد چون وقتی ما از ترکیب چند دارو استفاده می‌کنیم، نیازی به استفاده از دوز بالای داروها برای عمل بیهوشی نداریم و این موجب کم شدن عوارضی هر دارو می‌شود.

خواص چهارگانه داروهای بیهوشی

بی‌هوشی یک اقدام هدف‌مند است که پزشک متخصص بی‌هوشی با استفاده از ترکیب برخی داروهای بی‌هوشی قصد ایجاد این چهار حالت را به صورت متوازن و کنترل شده در بدن بیمار دارد که عبارت است از:

1

کاهش سطح هوشیاری در بیمار (بی‌هوشی)

2

ایجاد حالت بی‌دردی: وقتی سطح هوشیاری بیمار کم می‌شود، گیرنده‌های احساس درد در بدن هنوز فعال است. به همین دلیل باید با استفاده از برخی از داروها حالت بی‌دردی را برای بیمار ایجاد کرد تا طی جراحی بتواند درد آن را تحمل کند.

3

فراموشی لحظات حین جراحی: یعنی اینکه بیمار از زمان انجام جراحی، خاطره‌ای به یاد نیاورد.

4

ایجاد حالت بی‌حرکتی در بیمار و شل کردن عضلات تا بیمار در حین انجام جراحی حرکت نکند و تکان نخورد: میزان متعادل و متوازن این داروها به صورت ترکیبی توسط پزشک بی‌هوشی، برای اعمال پروسه بی‌هوشی عمومی استفاده می‌شود.



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٢/٢٧ | ٥:٥٢ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

اگر قرار است عمل جراحی شوید؛بهتر است نکاتی درباره بیهوشی و عمل جراحی بدانید،زیرا آگاهی از آنچه باید انتظار داشته باشید میتواند بیهوشی شما را موثرتر و نتیجه عمل را بهتر گرداند.
پس بیشتر بیاموزید..
● بیهوشی عمومی:
معمولا برای جراحیهای بزرگ بیهوشی عمومی بکار میرود.در این روش با تزریق داروی هوشبر بداخل رگ و تجویز گاز بیهوش کننده بداخل تنفس موجب بیهوشی کامل میشوند.
● بیهوشی ناحیه ای:
برای اعمال جراحی کوچک،جراحی روی یک اندام(مثل دست یا پا و...)و یا جراحیهای پایین تر از قفسه سینه میتوان از بیحسی موضعی یا بیهوشی ناحیه ای استفاده کرد.در بیهوشی ناحیه ای داروی بیحس کننده داخل کمر تزریق میگرددو از قفسه سینه به پایین کاملآ بیحس و بیحرکت میشود.
هر روشی که متخصص بیهوشی و جراح به صلاح شما انتخاب کنند را پذیرا بوده و با آنها همکاری کنید.
برای بیهوشی آماده شوید...
آزمایشات لازم،نوار قلب و عکس سینه اگر توسط پزشک درخواست شده باشد؛باید تهیه کنید.
● آماده باشید تا موارد زیر را به متخصص بیهوشی خود بگویید:
▪ سابقه هر گونه بیماری حتی سرماخوردگی در روزهای اخیر
▪ سابقه بیماری قلبی،ریوی،قند خون بالا،فشار خون بالا،بیماری تیرویید،اختلال لخته شدن خون و...را به متخصص بیهوشی اطلاع دهید
▪ نام داروهایی که مصرف میکنید و داروهایی که به آن حساسیت دارید را بگویید
▪ سابقه بیهوشی قبلی و هر گونه حساسیت به داروهای بیهوشی در خود یا خویشاوندانتان مهم است،فاصله دو بار بیهوشی عمومی با گاز هالوتان باید بیش از یک ماه باشد.زمان بیهوشی قبلی خود را بیان کنید.
▪ اگر الکل،سیگار،مواد مخدر و... مصرف میکنیدحتما" برای پزشک بیهوشی بازگو نمایید(محرمانه خواهد ماند).
▪ در صورتی که اخیرا" با سموم باغبانی ارگانوفسفره در تماس پوستی بوده یا مسموم شده اید،متخصص بیهوشی را مطلع سازید.
● باید بدانید و رعایت کنید که:
▪ از هشت ساعت قبل از عمل نباید چیزی بخورید یا بنوشید.
▪ محل عمل جراحی باید تمیز شده و موهای این محل نیز تراشیده شود.
▪ زیورآلات،دندان مصنوعی عینک،لنز تماسی چشمی و ... با خود به اتاق عمل نیاورید.
▪ از آرایش لب و ناخن پرهیز نمایید زیرا رنگ طبیعی آنها یک شاخص حیاتی حین بیهوشی است.
▪ آرامش خود را حفظ کرده و با کادر خدمات پزشکی نهایت همکاری را بنمایید.
▪ به سوالات آنها به دقت پاسخ دهید و هر نگرانی یا پرسشی دارید برای آنها بازگو کنید.
پس از عمل حتما"به هوش خواهید آمد و به شما داروهای ضد درد تزریق میکنند.
پس آرام باشید تا زود خوب شوید.
● کیفیت نتیجه عمل جراحی و بیهوشی بهتر خواهد شد اگر:
▪ اگر از ۶-۴ هفته قبل از عمل و تا یک هفته پس از عمل سیگار نکشید.
▪ در صورت امکان روزهای قبل از عمل ورزش و بویژه پیاده روی کرده باشید.
▪ رژیم غذایی خوبی در روزهای قبل از عمل داشته باشید
(ولی ۱۰-۸ ساعت قبل از عمل نباید چیزی بخورید).
بیماری زمینه ای خود مثل فشار خون بالا ،قند خون،بیماری تیرویید،کم خونی و... را خوب کنترل کرده باشید.
▪ شب قبل از عمل استحمام کرده،موهای محل عمل را چیده باشید؛ و با خوردن یک عدد قرص خواب آور(مثل دیازپام ۱۰-۵ میلی گرمی) خواب خوبی رفته باشید.
▪ از یک هفته قبل از عمل مصرف داروهای ضد لخته خون مثل: آسپرین،بروفن،دیکلوفناک،ای ندومتاسین،ناپروکسن و همچنین وارفارین باید با نظر پزشک قطع شده و داروهای دیگری جایگزین شود(هپارین جایگزین وارفارین و استامینوفن یا ترامادول جایگزین بقیه مسکنها شود).
اگر احتمال آن میرود که حین عمل نیاز به تزریق خون پیش آید،شما میتوانید یک هفته قبل از عمل،از خون خود به عنوان ذخیره به بانک خون اهداء کرده و بخواهید که همان خون خودتان را به اتاق عمل بیاورند.
● و بعد از عمل...
▪ بعد از عمل خوب نفس عمیق بکشید و هر از گاهی سرفه کنید.
▪ در تخت بستری زودتر فعالیت بدنی را شروع کنید
(مثل حرکت دادن انگشتان،سروگردن و ورزش دادن دست وپا)
▪ با نظر پزشک معالج زودتر از تخت بلند شوید و قدم زدن وراه رفتن را شروع نمایید.
( فقط در مورد بیحسی نخاعی از کمر بهتر است راه رفتن را دیرتر شروع کنید تا از بروز سردردجلوگیری شود)
● پس از مرخص شدن...
▪ دستورات پزشک،مصرف داروها،تعویض پانسمان،فیزیوتراپی و...را بدقت رعایت کنید.
▪ مراقب علایم عفونت باشید و آنها را به پزشک سریعا خبر دهید(تب،التهاب،یا تورم محل زخم،هر گونه ترشحی بخصوص ترشحات بد بو و باز شدن محل زخم).
▪ بیحسی،تورم فزاینده یا کبودی انگشتان دست ویا پای گچ گرفته شده علامت خطر و هشدار دهنده میباشند.
▪ مایعات زیاد بنوشید.از خوردن غذاهای چرب خودداری کنید.پروتیین برای شما بهتر است(مرغ،ماهی و بعضی غلات)
● برای تسکین درد:
▪ وعدهای مصرف داروهای مسکن را نادیده نگیرید.وقتی درد شروع شد تسکین آن دشوارتر است.
▪ نفس عمیق بکشید،کمی مکث کنید و بعد آهسته بازدم خود را بیرون دهید.
▪ سعی کنید عضلات خود را شل بگیرید و آنها را منقبض نکنید.
▪ ماساژ و گرم کردن عضلات را فراموش نکنید.
(مطمئن باشید خوب میشوید)
این نوشتار جایگزین رابطه مشورتی شما با پزشک نمیباشد.
بهتر است قبل از هر عمل جراحی با یک متخصص بیهوشی مشاوره نمایید.
تماس بگیرید.



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٢/۱٦ | ٥:٥٧ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٢/۱٦ | ۳:۱٠ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٢/۱٦ | ۳:٠٧ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٢/۱٦ | ۳:٠٥ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٢/۱٦ | ۳:٠۳ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٢/۱٦ | ۳:٠۱ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٢/۱٦ | ۳:٠٠ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٢/۱٦ | ٢:٥٥ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٢/۱٦ | ٢:٥٤ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٢/۱٦ | ٢:٥۳ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٢/۱٦ | ٢:٥٢ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٢/۱٦ | ٢:٥٠ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٢/۱٦ | ٢:٤۸ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()

افتتاحیه ششمین کنگره بین المللی مراقبت‌های ویژه

ششمین کنگره بین المللی مراقبت‌های ویژه امروز مورخ ۷ اردیبهشت ماه ۱۳۹۰ در سالن خلیج فارس پژوهشگاه نیرو با حضور جمعی از متخصصان بیهوشی و فلوشیپ‌های مراقبت‌های ویژه افتتاح شد.

ششمین کنگره بین المللی مراقبت‌های ویژه با سخنرانی جناب آقای دکتر صدر نایب رئیس محترم مجلس شورای اسلامی و رئیس کل سازمان نظام پزشکی در پژوهشگاه نیرو آغاز به کار کرد. در این سخنرانی دکتر صدر به ارائه گزارش‌هایی از وضعیت کنونی مراقبت‌های ویژه در کشور پرداخت و نسبت به بهبود وضعیت آن در آینده ابراز امیدواری کرد. همچنین جناب آقای دکتر امامی رضوی، معاون سلامت وزارت بهداشت نیز از تغییر و تحولاتی که در امر سلامت و به خصوص مراقبت‌های ویژه در کشور رخ داده است گزارش‌هایی ارائه نمود.

سپس این کنگره کار خود را برای اولین روز آغاز کرد در اولین روز کاری کنگره ۱۸ عنوان به صورت سخنرانی و ۱۰ مقاله به صورت پوستر ارائه شد. در کل ۱۰ کارگاه آموزشی برای کنگره درنظر گرفته شده است که ۴تای آن در روز اول به انجام رسید. در حاشیه کنگره شرکت‌های دارویی و تجهیزات مربوط به مراقبت‌های ویژه و بیهوشی به ارائه آخرین دستاوردهای خود در قالب نمایشگاهی پرداختند که در این نمایشگاه ۳۵ شرکت دارویی و تجهیزاتی حضور داشتند.

 



موضوعات مرتبط: دنیای بیهوشی

تاريخ : ۱۳٩٠/٢/۸ | ۱٢:٢٠ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()